Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV Kz 73/17 AI generated

Appeal court quashes dismissal due to misleading warning about fine consequences not creating adverse procedural effects.

Case Number IV Kz 73/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The appeal court quashed the lower court's decision to dismiss the proceedings against the defendant. The prosecution argued that the dismissal was based on a fine not being paid, but the court found the defendant was incorrectly warned that non-payment would equal a guilty verdict. The court ruled that such a misleading warning could not produce procedural consequences worse than the legally correct outcome of opening the liability question.

Legislator headnote

AI generated

Art. 16 § 1 k.p.k.; Art. 437 § 2 k.p.k.; A misleading warning regarding fine consequences cannot produce procedural consequences less favorable to the accused than the result of a legally correct procedure.

Keywords

AI generated
misleading warning procedural consequences dismissal of proceedings fine non-payment criminal procedure code appeal court guilty verdict

Cited Legislation

AI generated
Art. 16 § 1 k.p.k.
Regułę z art. 16 § 1 k.p.k., na którą powołuje się sąd pierwszej instancji należy bowiem rozumieć w ten sposób, że skutki mylnego pouczenia nie mogą wywołać dla danej osoby konsekwencji procesowych mniej korzystnych od tych, które powinny być wskazane w pouczeniu prawidłowym.
Art. 437 § 2 k.p.k.
w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 99 k.p.s.w.
Tymczasem wniesienie do sądu wniosku o ukaranie, zgodne zresztą z przepisami procedury (art. 99 k.p.s.w.) kwestię odpowiedzialności obwinionego uczyni otwartą.
Art. 109 § 2 k.p.s.w.
z art. 109 § 2 k.p.s.w. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Złotoryi do ponownego rozpoznania.
Art. 62 ust. 2 prawa budowlanego
obwinionego o wykroczenie z art. 62 ust. 2 prawa budowlanego zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.
art. 437 § 2 k.p.k
w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k.
art. 109 § 2 k.p
art. 99 k.p
Tymczasem wniesienie do sądu wniosku o ukaranie, zgodne zresztą z przepisami procedury (art. 99 k.p.s.w.) kwestię odpowiedzialności obwinionego uczyni otwartą.
art. 16 § 1 k.p.k
Regułę z art. 16 § 1 k.p.k., na którą powołuje się sąd pierwszej instancji należy bowiem rozumieć w ten sposób, że skutki mylnego pouczenia nie mogą wywołać dla danej osoby konsekwencji procesowych mniej korzystnych od tych, które powinny być wskazane w pouczeniu prawidłowym.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Kz 73/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący : SSO Paweł Pratkowiecki Protokolant : sekr. sąd. Patrycja Ignaczak przy udziale przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu w sprawie B. D. obwinionego o wykroczenie z art. 62 ust. 2 prawa budowlanego zażalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. na postanowienie Sądu Rejonowego w Złotoryi z dnia 16 lutego 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Złotoryi do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy w Złotoryi umorzył postepowanie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. i wniósł o jego uchylenie.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Zażalenie jest zasadne. Mylne pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny nałożonej mandatem karnym, nie wywoła dla obwinionego skutków negatywnych. Z tego mylnego pouczenia wynikało bowiem, że zaniechanie uiszczenia grzywny będzie równoznaczne z prawomocnym uznaniem obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia. Tymczasem wniesienie do sądu wniosku o ukaranie, zgodne zresztą z przepisami procedury (art. 99 k.p.s.w.) kwestię odpowiedzialności obwinionego uczyni otwartą. Trzeba nadto wyraźnie podkreślić, że w przedmiotowej sprawie obwinionego nie pouczono o tym, że na wypadek nieuiszczenia grzywny nałożonej mandatem, będzie on zwolniony z odpowiedzialności za zarzucane mu wykroczenie.

A do tego de facto doprowadziłaby akceptacja dla stanowiska przedstawionego przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu. Zresztą nawet gdyby takie absurdalne pouczenie przekazano obwinionemu, to byłoby ono procesowo bezskuteczne. Regułę z art. 16 § 1 k.p.k., na którą powołuje się sąd pierwszej instancji należy bowiem rozumieć w ten sposób, że skutki mylnego pouczenia nie mogą wywołać dla danej osoby konsekwencji procesowych mniej korzystnych od tych, które powinny być wskazane w pouczeniu prawidłowym. Wspomniana reguła nie oznacza natomiast, że mylne pouczenie o korzyściach, które w świetle prawa stronie się nie należą, powoduje w przyszłości konieczność honorowana i egzekwowania takiego wadliwego pouczenia.

Na gruncie niniejszej sprawy wszystko to oznacza to, że błędne pouczenie o skutkach nieuiszczenia grzywny nie może wywołać względem obwinionego konsekwencji procesowych mniej korzystnych, niż zgodny z prawem rezultat takiego zachowania, a wiec niż fakt wniesienia do sądu wniosku o ukaranie. Warunek ten został zaś spełniony i dlatego orzeczono jak na wstępie.