Arbitration award enforcement partially allowed; partial payment does not validate acceleration clause.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal granted enforcement of the arbitration award only regarding the principal debt, rejecting the request to enforce the acceleration clause. The applicant sought enforcement based on a partial payment made by the respondent, arguing it triggered the acceleration provision. The court held that partial performance does not satisfy the condition for acceleration and that the respondent must file a separate counter-enforcement action to challenge the debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1212 § 1 k.p.c.; Art. 1214 § 2 k.p.c.: A partial payment by the debtor does not automatically trigger the acceleration clause in an arbitration award; enforcement is limited to the specific performance obligation defined in the award, and the debtor must initiate a separate counter-enforcement proceeding to contest the debt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I A Co 52/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2016r. Sąd Apelacyjny w Krakowie w I Wydziale Cywilnym w składzie: Przewodniczący: SSA Wojciech Kościołek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym w Krakowie sprawy z wniosku (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. przy uczestnictwie A. F. o stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego postanawia:
1. stwierdzić wykonalność wyroku Sądu Polubownego prowadzonego przez Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W. z dnia 23 lutego 2015r. sygn. akt SA 157/14 poprzez nadaniu mu klauzuli wykonalności w zakresie punktu 1;
2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie;
3. zasądzić od uczestniczki A. F. na rzecz wnioskodawcy (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 218,50 zł (dwieście osiemnaście 50/100 złotych) tytułem kosztów postępowania. Sygn.. akt I A Co 52/16
UZASADNIENIE
(...) sp. z o.o. z siedzibą w W. zmodyfikowanym dnia 18 października 2016r. wnioskiem domagał się stwierdzenia wykonalności wyroku Sądu Polubownego prowadzonego przez Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W. sygn.. akt SA 157/14 poprzez nadaniu mu klauzuli wykonalności w zakresie punktu 1 i 2. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postepowania przed wskazanym sądem polubownym uczestnicy postepowania zawarli ugodę, co do której i zgodnie z regulaminem tego sądu strony wniosły o nadanie jej formy wyroku, na mocy której sąd zasądził wskazane nim kwoty.
W ocenie wnioskodawcy w świetle obowiązujących przepisów wyrok nadaje się do wykonania w zakresie punktu 2 przy uwzględnieniu punktu 1, skoro uczestniczka wbrew przyjętemu na siebie obowiązkowi nie uregulowała należności określonej w punkcie 1, co uczyniło wymagalnym świadczenie określone w punkcie 2 wyroku i poprzedzającej jego wydanie ugody. Uczestniczka wniosła o oddalenie wniosku, zarzucając, ze mimo trudnej sytuacji majątkowej dokonała spłaty części należności objętej wyrokiem w wysokości ok. 50 500 zł. Rozpoznając wniosek ustalił Sąd Apelacyjny co następuje;
Wyrokiem Sądu Polubownego prowadzonego przez Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej w W. sygn.. akt SA 157/14 z dnia 23 lutego 2015r. w punkcie 1 zasądzono od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwotę 102 139,71 złotych w trzynastu ratach płatnych w następujący sposób; pierwsza rata 30 000 zł płatna do dnia 28 lutego 2015r. kolejnych jedenaście w wysokościach po 6 461,06 zł płatnych do 25 dnia kolejnego miesiąca i trzynasta w wysokości 1068,05 zł do dnia ostatniego miesiąca, zaś w punkcie 2 ustalił, że w razie uchybienia płatności którejkolwiek z wyżej wymienionych rat natychmiast wykonalna stanie się kwota 102 139,71 złotych z ustawowymi odsetkami od stanowiących jej składowe osiemnastu kwot szczegółowo opisanych od wskazanych dni począwszy od 23 grudnia 2011r. do 24 stycznia 2013r.
Sąd Apelacyjny zważył; Wniosek jest częściowo zasadny , a to o tyle o ile dotyczy tej części rozstrzygnięcia sądu polubownego, który nakłada na pozwaną obowiązek zapłaty określonej kwoty (art. 1212 § 1 w zw. z art. 1214 § 2 k.p.c.). W pozostałym zakresie, jako związany z rozstrzygnięciem ustalającym wymagalność świadczenia na wypadek niewykonania obowiązku z punktu pierwszego wyroku nie poddaje się egzekucji i w konsekwencji jako nie znajdujący ustawowego oparcia podlega oddaleniu. Celem postępowania klauzulowego jest wydanie postanowienia stwierdzającego nie tylko istnienie tytułu rozstrzygającego spór stron, lecz prawem określonego tytułu o treści nakazującej lub zakazującej określone zachowanie dłużnika na rzecz wierzyciela egzekwującego (art. 1214 § 2 k.p.c.).
Tytułu niezbędnego do przymusowego urzeczywistnienia urzeczywistnionej tym tytułem normy prawnej (zasady słuszności) w drodze egzekucji. Niewątpliwie takim tytułem jest orzeczenie sądu polubownego. Niewątpliwie też orzeczenia sądu polubownego mogą rozstrzygać sprawę wyrokiem przez uwzględnienie roszczenia o świadczenie, ustalenie albo ukształtowanie. Z tym wszakże zastrzeżeniem, że stosownie do art.1214 k.p.c. wyroki nienadające się do wykonania w drodze egzekucji (co do zasady wyroki ustalające i kształtujące prawo lub stosunek prawny) są przedmiotem uznania (§1), zaś wyroki nadające się do wykonania w drodze egzekucji (wyroki zasądzające świadczenie) podlegają stwierdzeniu wykonalności (§2).
Należy też raz jeszcze wskazać, że rozstrzygnięcie sądowe dotyczące roszczenia o świadczenie dotyczyć musi konkretnego zachowanie się dłużnika skonkretyzowanego w tytule wykonawczym stanowiącym podstawę egzekucji. Oceniając w tym aspekcie treść tytułu dołączonego do wniosku należy stwierdzić, że o ile punkt pierwszy wyroku dotyczy powinności uczestniczki określonego zachowania wobec wierzyciela, o tyle punkt 2 tego orzeczenia określa jedynie warunki wymagalności świadczenia i nie określa nakazu zachowania dłużnika.
W tym stanie wniosek wierzyciela jest zasadny jedynie w zakresie objętym punktem 1 wyroku Sądu Polubownego. Wbrew zarzutom uczestniczki fakt spełnienia części świadczenia nie stanowi przedmiotu oceny sądu w postepowaniu klauzulowym. W tym zakresie należy podzielić pogląd zawarty w piśmie procesowym wierzyciela z dnia 18 października 2016r., ze w takiej sytuacji drogą prawnej ochrony dłużnika jest jedynie powództwo przeciwegzekucyjne przewidziane art. 840 k.p.c. A wobec braku dalszych zarzutów uczestniczki o jakich mowa w art. 1214§ 3 k.p.c. orzekł Sąd Apelacyjny jak w postanowieniu na podstawie art.1214 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., wobec częściowego uwzględnienia wniosku.