Court quashes criminal sentence for property damage under 25% minimum wage, reclassifying offense as misdemeanor.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court quashed the first-instance judgment convicting the defendant of a felony for property damage and remanded the case for retrial. The prosecution appealed, arguing the lower court failed to cite Article 37a of the Criminal Code, but the court found the real issue was a change in the minimum wage regulation effective in 2017. Since the damage amount of 500 zł fell below one-quarter of the new minimum wage, the act constituted a misdemeanor rather than a felony, making the original conviction legally impossible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 288 § 1 k.k.; Art. 124 § 1 k.w.; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 r. – An act causing property damage is a felony only if the loss exceeds one-quarter of the minimum wage; if the loss is lower, it constitutes a misdemeanor, rendering a felony conviction invalid.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt VI Ka 1349/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski Protokolant Barbara Szkabarnicka przy udziale Adama Szewca Prokuratora Prokuratury Rejonowej G.w G. po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy M. P. ur. (...) w G. córki H. i K. oskarżonej z art. 288§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 27 października 2016 r. sygnatura akt III K 689/16 \na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. Sygn. akt VI Ka 1349/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 października 2016 roku, w sprawie o sygnaturze akt III K 689/16, Sąd Rejonowy w Gliwicach, procedując w oparciu o wniosek prokuratora złożony w trybie art. 335 § 1 k.p.k., uznał oskarżoną M. P. za winną przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. i skazał ją na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Na mocy art. 46 § 1 k.k. nałożył na oskarżoną obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) kwoty 500 zł. Zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki i opłatę. Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł na korzyść oskarżonej prokurator. Zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisu prawa materialnego a to art. 37a k.k., polegającą na pominięciu tego przepisu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia o karze. Wniósł o zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez powołanie w niej art. 37a k.k..
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja prokuratora jest skuteczna tylko o tyle, że spowodowała uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia nie było jednak uchybienie wskazane w środku odwoławczym, ale ze względu na treść § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 r., w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 r. Trzeba bowiem zauważyć, że czyn zarzucany oskarżonej należy do grupy czynów przepołowionych. Czyn polegający na zniszczeniu czy uszkodzeniu cudzego mienia jest przestępstwem o ile szkoda przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia.
Jeśli zaś szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia to czyn jest wykroczeniem, co wynika wprost z treści art. 124 § 1 k.w. Wspomnianym Rozporządzeniem minimalne wynagrodzenie w 2017 r. zostało ustalone na poziomie 2000 zł. Tak więc zarzucany oskarżonej czyn, gdzie mowa jest jedynie o szkodzie w wysokości 500 zł, nie może być uznany za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. a jedynie za wykroczenie z art. 124 § 1 k.w. W takiej sytuacji nie można było ani zmienić ani też utrzymać w mocy wyroku skazującego oskarżoną za przestępstwo.
Wniosek prokuratora o wydanie wyroku skazującego za przestępstwo uwzględniony być nie może. Trzeba podkreślić, że rozstrzygnięcie niniejsze nie obciąża Sądu I instancji, gdyż rozpoznając wniosek w październiku 2016 r., nie mógł stosować przepisu o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, który dopiero miał wejść w życie.