Legislator Case Law & Legislation
VI U 3383/16 AI generated

Social security court dismissed appeal denying early retirement due to insufficient special conditions work duration.

Case Number VI U 3383/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant early retirement. The insured claimed eligibility based on specific heavy machinery and heavy truck driving roles, but the court found the relevant work certificates invalid due to improper issuance and conflicting employment records. Consequently, the court determined the insured lacked the mandatory 15 years of work in special conditions required by law.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze: early retirement benefits require strict proof of continuous full-time work in designated special conditions, and certificates issued by related parties without employer confirmation are deemed invalid.

Keywords

AI generated
early retirement eligibility special conditions work social insurance appeal work certificate validity employment record discrepancy heavy machinery operator full-time work requirement

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach społecznych
§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze

Cited Case Law

AI generated
II UK 133/08

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt. VI U 3383/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2017r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Maciej Flinik Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017r. w B. odwołania T. Ś. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 7 listopada 2016 r. Nr (...) w sprawie T. Ś. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o emeryturę oddala odwołanie Sygn. akt VI U 3383/16

UZASADNIENIE

Ubezpieczony T. Ś. wniósł odwołanie od decyzji ZUS z dnia 7 listopada 2016r. , którą odmówiono mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym, domagając się przyznania mu przedmiotowego świadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 21 października 2016 r. W uzasadnieniu odwołujący podnosił, iż w okresie zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...) w okresie od 21 czerwca 1974 r. do 31 marca 1992 stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace maszynistów ciężkich maszyn budowalnych wymienione w wykazie A dział V poz. 3 stanowiącym załącznik do rozporządzenia RM z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - kierował spycharką S..

Z kolei będąc zatrudnionym w okresie od 1 grudnia 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w firmie (...) wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3, 5 tony , wymienioną w wykazie A dział VIII poz. 2 przywołanego wyżej rozporządzenia ( kierował początkowo samochodem marki S., a następnie (...) ). W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu powielił argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Do okresu pracy ubezpieczonego nie uwzględniono okresów od 14 listopada 1978 r. do 31 marca 1992 r. na stanowisku ciężkich maszyn budowlanych w (...), albowiem świadectwo wykonywania prac w warunkach szczególnych zostało wystawione przez Archiwum Zakładowe w I. , a nie przez pracodawcę.

Nie zaliczono również okresu jego pracy od 1 grudnia 1993r. do 31 grudnia 1998 r. na stanowisku kierowcy w firmie (...) z uwagi na braki formalne wystawionego świadectwa. Sąd Okręgowy ustalił co następuje : Ubezpieczony T. Ś. 60 lat ukończył z dniem (...)r. r. Na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się ponad 25 letnim ogólnym stażem pracy. W okresie od 21 czerwca 1974 r. do 31 marca 1992 pozostawał zatrudniony w (...) Przedsiębiorstwie (...) w I.. Początkowo zajmował stanowisko mechanika maszyn budowalnych ( wcześniej w latach 1971 – 1974 uczył się w tym zawodzie ) .

Od 25 października 1976 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową . Po zakończeniu służby wojskowej ponownie został zatrudniony w (...) , tym razem w charakterze pomocnika operatora żurawia samojezdnego . W dniu 21 kwietnia 1979 r ubezpieczony uzyskał uprawnienia dla maszynisty ciężkich maszyn budowlanych i drogowych w specjalności spycharki i ciągniki. Po uzyskaniu przedmiotowych uprawnień ubezpieczony najprawdopodobniej od 1 października 1980 r. rozpoczął pracę na stanowisku operatora spychacza, którą kontynuował do końca zatrudnienia w (...).

W okresie od 1 grudnia 1993 r. do 28 lutego 2015 r. ubezpieczony pozostawał zatrudniony w firmie (...) na stanowisku kierowcy - robotnika drogowego. Przedmiot działalności pracodawcy stanowiła kompleksowa ( od wyrównania terenu, ułożenia podłoża, po wylanie asfaltu , wykonanie poboczy ) budowa dróg oraz ich utrzymanie. Pracownicy , w tym powód zatrudnieni w firmie zajmowali się zarówno prowadzeniem pojazdów dowożących materiał na budowy ( zakład posiadał własny transportu ) jak i wykonawstwem drogowym – robotami ziemnymi ( wykonywaniem różnego typu prac związanych z budową nasypów, odwodnieniem, kształtowanie podłoża, konstrukcją nawierzchni , układaniem masy bitumicznej itp. niezbędnych przy budowie drogi ) . / dowód : częściowo zeznania ubezpieczonego , częściowo zeznania świadków - H.

B. , H. K. J. J. , S. K. i Z. S. zapis AV – k. 47 akt sprawy , podanie o pracę k. 1, uprawnienia k. 2 , kwestionariusz z 14 listopada 1978 k. 3 , kwestionariusz z 9 września 1983 r. k . 4 , kwestionariusz z 13 września 1988 r. k. 5, przesunięcie pracowników k. 7 , kolejne zmiany stawki zaszeregowania k. 9 – 11, 15 – 27 , świadectwo pracy k. 12, aneks nr. 1 k. 13 pierwszej teczki akt osobowych , umowa o pracę z 21 czerwca 1974 r. – k. 10 , kwestionariusz osobowy k. 11 , karta obiegowa przyjęcia k. 12 , świadectwo kwalifikacyjne z 15 października 1976 r. k. 14 , karta powołania k. 17 akt osobowych ubezpieczonego k. 30 a akt sprawy, skierowanie na badanie z 4 marca 1997 r., 17 B , oświadczenie z 1 grudnia 1993 r. k. 4B , umowy o pracę k. 1 – 3 B, angaż z 1 kwietnia 1997 r. k. 24 B akt osobowych ubezpieczonego k.35 akt sprawy / Powyższy stan faktyczny sąd ustalił jedynie częściowo na podstawie zeznań ubezpieczonego i świadków oraz i przede wszystkim w oparciu o dokumentację pracowniczą ubezpieczonego, której autentyczności i wiarygodności żadna ze stron skutecznie nie zakwestionowała ( z wyjątkiem wystawionych odpowiednio przez archiwum i osobę powiązaną rodzinnie z ubezpieczonym świadectw wykonywania prac w warunkach szczególnych ).

Sąd odmówił wiary twierdzeniom w/w – nych w zakresie, w jakim w odniesieniu do pracy ubezpieczonego w (...) utrzymywali, iż w całym tym okresie pracował na spycharce. Powyższemu przeczy dokumentacja pracownicza zawarta w aktach osobowych ubezpieczonego, z której jednoznacznie wynika, iż przez okres przynajmniej do momentu zdobycia przezeń uprawnień operatora ciężkich maszyn budowlanych , a zatem przynajmniej do kwietnia 1979 z przerwą na odbycie zasadniczej służby wojskowej ubezpieczony wykonywał najpierw ( przed powołaniem do wojska ) prace na stanowisku mechanika maszyn ( wyuczonym zresztą zawodzie ) , a następnie po powrocie ze służby na stanowisku pomocnika operatora żurawia samojezdnego .

Nadto w świetle zasad doświadczenia życiowego żaden zakład pracy nie zezwoliłby na zatrudnianie w charakterze operatora ciężkich maszyn budowlanych typu spychacz osoby bez uprawnień – po pierwsze z uwagi na zasady bezpieczeństwa i higieny pracy ( zagrożenia łączące się z nieprawidłową obsługą tego rodzaju maszyn tak dla zakładu , osób postronnych jak i samego je obsługującego ) , po drugie z uwagi na konieczność utrzymania określonej jakości i efektywności tego rodzaju prac. Sąd uznał również za niewiarygodne, by nie rzecz kłamliwe, zeznania świadków i ubezpieczonego dotyczące okresu jego zatrudnieni w firmie (...) ( męża kuzynki ubezpieczonego ) , w których utrzymywali oni, że ubezpieczony zajmował się w tym zakładzie wyłącznie prowadzeniem pojazdów.

Przeczy temu w jaskrawy sposób treść akt osobowych ubezpieczonego , gdyż we wszystkich dokumentach pracowniczych , dotyczących istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okresu jego zatrudnienia do końca 1998 r. pojawia się angaż kierowcy - robotnika drogowego lub samodzielnie robotnika drogowego. Dopiero po roku 2000 w dokumentacji pracowniczej ubezpieczonego zaczyna dominować stanowisko kierowcy. W tym kontekście symptomatycznym należy określić sposób odpowiedzi świadków na zadawane wprost pytania dotyczące ewentualnego wykonywania przez ubezpieczonego innych prac aniżeli prace operatora spycharki czy kierowcy samochodu ciężarowego w spornych okresach i pojawiające się z ich strony mało kategoryczne stwierdzenia typu :

„ kojarzę ale w 100 % tego poświadczyć nie mogę „ ( k. 41 )„ …nie przypominam sobie …” ( k. 43 ) „ …raczej nie wiadomo mi …” ( k. 43 ) ,„ …nie kojarzę … „ ( k. 42 akt sprawy ) . Na zakończenie tej części rozważań warto chyba przytoczyć stanowisko wyrażone w wyroku Sadu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 22 maja 2014 r. III AUa 1344/13 ( które Sąd Okręgowy w całości podziela ) zgodnie z którym prawo do wcześniejszej emerytury stanowi odstępstwo od zasady powszechnego wieku emerytalnego i w związku z tym nie można poprzestać tylko na jego uprawdopodobnieniu, lecz musi zostać udowodnione, a temu służą przede wszystkim dokumenty.

Dlatego, w tej kategorii spraw podkreśla się, że same zeznania świadków, gdy nie znajdują potwierdzenia w dokumentach pracowniczych z reguły byłyby niewystraczające do przyjęcia pracy w szczególnych warunkach. Powyższy pogląd dający w tego rodzaju sprawach prymat ( w stosunku do twierdzeń świadków ) dostępnej dokumentacji pracowniczej wydaje się ze wszech miar racjonalny, należy bowiem mieć na uwadze, iż ustalaniu podlega stan faktyczny często sprzed 20, 30 a nawet 40 i więcej lat , ujawniają się zatem mankamenty ludzkiej pamięci to jest tendencja do zapamiętywania ostatnio postrzeganych zjawisk oraz wypełnianie luk pamięciowych „ dopowiedzeniami „.

Jeżeli dodać do tego często koleżeńskie relacji łączące stronę ze świadkami ( wynikające ze wspólnego wieloletniego wykonywania pracy w tym samym zakładzie ) ,a jak w niniejszej sprawie również więzy rodzinne łączące ubezpieczonego z pracodawcą do zeznań w/w – nych świadków należy podchodzić z ogromną ostrożnością. W sytuacji zatem, gdy pozostają one w rażącej sprzeczności z dokumentami lub nie są z nimi spójne ( jak w niniejszej sprawie ) nie mogą zostać uznane za miarodajne dla ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy w latach 70- tych , 80 – tych czy 90 – tych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak podstaw do przyjęcia, iż ubezpieczony legitymuje się przynajmniej 15 – letnim stażem pracy w szczególnych warunkach. W pierwszym rzędzie należy wskazać , iż stosownie do treści art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.; powoływana dalej jako „ustawa”):

1. Ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

2. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa . Zgodnie z art. 32 ustawy w związku z paragrafami 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) prawo do emerytury może nabyć mężczyzna który spełnia następujące przesłanki: ukończył 60 lat; posiada co najmniej 25 letni okres zatrudnienia (art. 27 pkt 2 ustawy), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.

Zgodnie z § 2 ust 1 cytowanego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy (ust. 1). Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy (ust. 2 ).

Należy przy tym zauważyć, iż tylko okresy wykonywania zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy wypełniają weryfikowalne kryterium uznania pracy o cechach znacznej szkodliwości dla zdrowia lub znacznego stopnia uciążliwości, lub wymagającej wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Stałe wykonywanie takich prac oznacza, że krótsze dobowo (nie w pełnym wymiarze obowiązującego czasu pracy na danym stanowisku) lub periodyczne, a nie stałe świadczenie pracy wyklucza dopuszczalność uznania pracy za świadczoną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wskutek niespełnienia warunku stałej znacznej szkodliwości dla zdrowia lub stałego znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia (tak SN w postanowieniu z dnia 3 października 2008 r., II UK 133/08, Lex nr 658191).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i analizując pierwszy ze spornych okresów zatrudnienia ubezpieczonego - ten w (...) w latach 1974 – 1992, należy stwierdzić, iż zaliczeniu od prac wykonywanych w warunkach szczególnych podlega jedynie okres pracy ubezpieczonego na stanowisku operatora spychacza ( spycharki ) , które to prace wymienia się w dziale V pod pozycją 2 wykazu A stanowiącego załącznik do wskazanego wyżej rozporządzenia rady Ministrów w 7 lutego 1983 r. jako prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych.

Tyle tylko, iż taką pracę ubezpieczony ( wbrew temu co twierdził i on i zawnioskowani przezeń świadkowie ) wykonywał najwcześniej od maja 1979 r. ( a zdaniem sądu dopiero od października 1980 r. ) Dopiero bowiem w kwietniu 1979 r. w/w – ny zdobył stosowne uprawnienia na obsługę ciężkich maszyn budowalnych. Już z tej racji oczywistym wydaje się , że przed tą datą nie wykonywał bo nie mógł wykonywać z racji braku uprawnień pracy operatora ciężkiej maszyny budowlanej jaką jest spychacz. Co więcej w/ w- ny aplikował do pracy w (...) ( po ukończeniu szkoły w zawodzie mechanik maszyn budowalnych ) właśnie na stanowisko mechanika maszyn budowlanych i w takim zawodzie wykonywał prace do momentu powołania go do odbycia zasadniczej służby wojskowej w roku 1976 ( co wynika zresztą wprost z treści zaświadczenia kwalifikacyjnego z 1976 r. oraz ze świadectwa pracy gdzie wpisano, iż po okresie nauki i posiadania statusu ucznia szkoły przyzakładowej był zatrudniony jako mechanik maszyn ) .

Do pracy w (...) ubezpieczony wrócił w dniu 14 listopada 1978 r. i został zatrudniony na stanowisku pomocnika operatora ( żurawia samojezdnego ) , czego jednak ubezpieczony nie potwierdził , uporczywie trzymając się wersji o bezustannej ( od początku do końca zatrudnienia ) pracy w charakterze operatora spychacza . Tymczasem w dokumencie określonym jako „ przesunięcie pracowników” ubezpieczony figuruje w dacie 14 listopada 1978 ( bezpośrednio po powrocie z wojska ) jako pomocnik operatora . W umowie o pracę z dnia 13 listopada 1978 otrzymuje natomiast wprost angaż pomocnika operatora żurawia samojezdnego i dopiero z dniem 1 października 1980 ( czyli po uzyskaniu uprawnień w kwietniu 1979 r. ) powierza się mu obowiązki operatora spychacza ( pierwsze określenie stawki zaszeregowania na takim stanowisku ) .

Z pewnością praca ubezpieczonego w charakterze pomocnika operatora żurawia samojezdnego nie kwalifikuje się jako wykonywana w warunkach szczególnych. Wobec blokady informacyjnej ze strony ubezpieczonego w tym zakresie (w ocenie sądu nieprzypadkowej ) nie ma możliwości dokładnego ustalenia na czym jego praca na tym stanowisku polegała, ale pewnym jest , iż warunki pracy operatora określonej maszyny ( np. dźwigu ) były inne aniżeli pomocnika . Można jedynie domniemywać, iż pomocnik operatora wykonywał czynności pomocnicze przy dźwigu ( zahaczał przenoszone materiały, naprowadzał pojazd, naprawiał dźwig jako specjalista od napraw maszyn budowlanych itp. ), z pewnością natomiast nie obsługiwał tej maszyny budowlanej , bo wówczas rozróżnienie w nazewnictwie stanowisk nie miałoby żadnego sensu .

W konsekwencji brak podstaw do wliczenia ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych ( rozpoczętego najwcześniej w maju 1979 r. ) okresu zasadniczej służby wojskowej trwającej do października 1978 r. albowiem zarówno przed powołaniem jak i po jej odbyciu w / w- ny nie wykonywał prac w warunkach szczególnych ( przed powołaniem był mechanikiem maszyn, a po wojsku pomocnikiem operatora żurawia - najprawdopodobniej dźwigu ) . Tym samym dopiero od daty 1 października 1980 r. ( powierzenie stanowiska operatora spychacza ) należy liczyć okres pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych , który trwa do zakończenia jego zatrudnienia w (...) do jest do 1992 r.

Jest to jednak tylko 12 lat. Nie ma jednocześnie podstaw aby doliczyć do stażu pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych okres jego zatrudnienia w przedsiębiorstwie męża jego kuzynki ( H. B. ) to jest w firmie (...) . Ten nie zatrudnił go bowiem na stanowisku kierowcy , a na stanowisku pracownika drogowego. Uwzględniając przedmiot działalności tej firmy to jest budowę i utrzymanie dróg „ od A do Z „ jawi się oczywistym, iż ubezpieczony obok prac kierowcy , a może głównie wykonywał również szereg prac związane z wykonawstwem budowlanym.

W przeciwnym razie pracodawca nie wskazywałby stanowiska robotnika drogowego we wszystkich dokumentach pracowniczych ( łącznie ze skierowaniem na badania profilaktyczne ) .Co więcej , w niektórych dokumentach pracowniczych ubezpieczonego , w tym w umowie o pracę w ogóle brak wskazania stanowiska kierowcy , figuruje natomiast stanowisko robotnika drogowego, co wskazuje na to , iż zwłaszcza w początkowym okresie zatrudnienia w/ w- nego ( przed rokiem 2000 ) dominowały obowiązki robotnika drogowego a nie kierowcy . I nie przekonują sądu twierdzenia świadka H.

B. , autora wystawionego ubezpieczonemu świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach ( czy też innych świadków ) , że wynikało to jakoby ze swoistego zabezpieczania się na wypadek dodatkowych poleceń ze strony pracodawcy wykraczających poza obowiązki kierowcy. W takim wypadku nie wskazywano by bowiem stanowiska robotnika drogowego w umowie o pracę, nie kierowano by ubezpieczonego do lekarza medycyny pracy celem potwierdzenia jego zdolności na takim właśnie ( a nie kierowcy ) stanowisku. Konkludując, świadectwo wykonywania prac w warunkach szczególnych zostało wystawione przez pracodawcę ubezpieczonego ( powiązanego rodzinnie – podpisał je w imieniu męża kuzynki ubezpieczonego syn tegoż właściciela firmy ) w sposób nieuprawniony i jako dokument jest zupełnie niewiarygodne.

W ocenie sądu , nie ulega wątpliwości iż koligacje rodzinne nie pozostawały bez wpływu na jego treść , trudno bowiem zrozumieć podstawy na jakich dokument takowy wystawiono i to niezależnie od tego czy sporządziła go kadrowa firmy, pełnomocnika pracodawcy czy sam pracodawca , w sytuacji, w której w odniesieniu do istotnego z punktu widzenia niniejszej sprawy okresu ( lat 1993 – 1998 ) z akt osobowych ubezpieczonego w sposób jednoznaczny wynika, iż ubezpieczony nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązków kierowcy, gdyż co najmniej w równej części a być może głównie wykonywał w tym czasie pracę robotnika drogowego .

Podsumowując, ubezpieczony przekazując środki z OFE na dochody budżetu państwa , posiadając ponad 25 - letni staż pracy , ale nie posiadając wymaganego minimum 15 – letniego stażu pracy w szczególnych warunkach ( stale i w pełnym wymiarze czasu pracy ) nie spełnia wszystkich warunków koniecznych do przyznania emerytury określone w cytowanych wyżej przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8 z 1983 r., poz. 43 ze zm ). Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako bezzasadne. SSO Maciej Flinik