Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 842/16 AI generated

Criminal appeal dismissed; court upheld conviction for misappropriation and rejected appeal on procedural and sentencing grounds.

Case Number IV Ka 842/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for misappropriation and upheld the eight-month prison sentence. The defendant argued for procedural errors regarding witness testimony and excessive sentencing, but the court found the lower court had properly evaluated evidence and the defendant had withdrawn the witness request. The court ruled that the defendant's criminal history and the nature of the act justified the strict penalty without mitigation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 284 § 2 k.k.; Art. 64 § 1 k.k.; Art. 427 § 2 k.p.k.; Art. 46 § 1 k.k.; Art. 366 k.p.k. - An appeal against a conviction for misappropriation is inadmissible if the first-instance court correctly assessed evidence and the defendant's withdrawal of a witness request negates procedural complaints, while a sentence is not excessive given the offender's recidivism and high degree of audacity.

Keywords

AI generated
misappropriation recidivism criminal appeal procedural error sentencing mitigation witness testimony costs of defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 284 § 2 k.k.
na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności którą odbył w okresie od 13.09.2010 do 14.09.2010 i od 31.10.2010 do 02.11.2010 i od 13.12.2010 do 13.12.2010 i od 13.01.2011 do 03.06.2011 i od 8.06.2011 do 23.04.2013 to jest popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności którą odbył w okresie od 13.09.2010 do 14.09.2010 i od 31.10.2010 do 02.11.2010 i od 13.12.2010 do 13.12.2010 i od 13.01.2011 do 03.06.2011 i od 8.06.2011 do 23.04.2013 to jest popełnienia czynu z art.
Art. 427 § 2 k.p.k.
Powołując się na przepis art. 427 § 2 k.p.k., apelujący wyrokowi temu zarzucił: I.
Art. 46 § 1 k.k.
Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J.
Art. 366 k.p.k.
rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 366 k.p.k., poprzez nie wyjaśnienie przez Sąd orzekający wszystkich okoliczności sprawy w związku z oddaleniem wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka D.
Art. 4, 5, 7 k.p.k.
Na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k.
art. 286 § 1 k.k
art. 270 § 1 k.k
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 26 września 2016 r.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 842/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwana Wirth Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. sprawy J. G. syna B. i B. z domu T. (...) roku w D. z art. 284 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 26 września 2016 r. sygnatura akt II K 191/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. G. (1)z Kancelarii Adwokackiej w D. 516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 842/16

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2016r. Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie uznał oskarżonego J. G. za winnego tego, że w dniu 16 lipca 2015r. w P. dokonał przywłaszczenia powierzonego motoroweru m-ki Y. o nr rej. (...) powodując straty w wysokości 500 zł na szkodę K. M., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio karanym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Świdnicy sygn. akt II K 840/12 z dnia 15.10.2012r. za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności którą odbył w okresie od 13.09.2010 do 14.09.2010 i od 31.10.2010 do 02.11.2010 i od 13.12.2010 do 13.12.2010 i od 13.01.2011 do 03.06.2011 i od 8.06.2011 do 23.04.2013 to jest popełnienia czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów wymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego J. G. obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego K. M. kwoty 500 zł (pięćset złotych). Orzeczono ponadto o kosztach procesu. Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją obrońcy oskarżonego. Powołując się na przepis art. 427 § 2 k.p.k., apelujący wyrokowi temu zarzucił: I. rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 366 k.p.k., poprzez nie wyjaśnienie przez Sąd orzekający wszystkich okoliczności sprawy w związku z oddaleniem wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka D.

K., na okoliczność pozbawienia oskarżonego posiadania motoroweru marki Y. i dalszego go przekazania osobie trzeciej, II. rażące naruszenie prawa materialnego, a to art. 284 § 2 k.k. poprzez przyjęcie, że oskarżony miał zamiar pozbawienia pokrzywdzonego motoroweru marki Y. ewentualnie III. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary 8 miesięcy pozbawienia wolności i niezastosowanie kary ograniczenia wolności, pomimo że dotychczas oskarżony prezentował pozytywną prognozę kryminogenną: zaprzestał zażywania narkotyków, pracował, łożył na utrzymanie córki i pozostawał z nią w stałym kontakcie, i jest to pierwszy czyn karalny oskarżonego po 3 latach wypełniania warunkowego zawieszenia wykonania kary 3 lat pozbawienia wolności zawieszonej na okres próby 6 lat, a także zważywszy na to, że orzeczona kara spowoduje obligatoryjne odwieszenie kary 3 lat pozbawienia wolności i realną karą oskarżonego do odbycia będzie kara 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Podnoszą te zarzuty, obrońca wniosła o:

1) wydanie orzeczenia uchylającego zaskarżony wyrok i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji lub 2) zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oska różnego od zarzucanego mu czynu lub 3) zmianę wyroku i orzeczenie na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 37 a k.k. kary 1 roku ograniczenia wolności w wymiarze do 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego w wysokości 500 zł.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew temu, co podnosi skarżący, sąd odwoławczy stwierdza, że Sąd I instancji wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Analiza i ocena przeprowadzonych dowodów jest trafna i zgodna z regułami procesowymi wynikającymi z art. 4,5 i 7 k.p.k. Zarzut zaniechania przesłuchania w charakterze świadka D. K. stał się nieaktualny wobec uzupełnienia postępowania dowodowego przez sąd odwoławczy, jednak wskazania wymaga, że skarżący błędnie i bezpodstawnie podnosi w apelacji jakoby Sąd Rejonowy na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016r. oddalił wniosek dowodowy w tym zakresie, z argumentacją braku znaczenia ewentualnych zeznań D.

K. dla rozstrzygnięcia sprawy. Z protokołu rozprawy wynika zupełne przeciwieństwo twierdzeń skarżącego a mianowicie, że sąd postanowieniem uwzględnił wniosek obrońcy i dopuścił dowód z zeznań D. K., który pomimo wezwania go na kolejną rozprawę nie stawił się, zaś obrońca oskarżonego złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku dowodowego co do przesłuchania D. K.. Decyzje procesowe sądu orzekającego były zatem odmienne aniżeli przedstawia się to w apelacji a rezygnacja z przesłuchania świadka obrony wynikała z jednoznacznego stanowiska obrońcy J.

G.. Sąd odwoławczy w pełni akceptuje stanowisko Sądu I instancji, sprowadzające się do przekonania o sprawstwie i zawinieniu oskarżonego co do przypisanego mu czynu. Z zeznań pokrzywdzonego oraz z częściowo wyjaśnień samego oskarżonego wynika, że wbrew woli i świadomości tego pierwszego, J. G. oddalił się na motorowerze a wręcz uciekł do innej miejscowości i tam się pojazdu pozbył. O tym, że nie miał zamiaru zwrócić go pokrzywdzonemu przekonuje jego postawa przejawiająca się w braku jakiejkolwiek relacji na rzekomą kradzież pojazdu w szczególności zaniechania zawiadomienia organów ścigania jak też pokrzywdzonego.

Jeśli nawet przyjąć za zeznaniami świadków D. K. i M. K., że motorower został „odprowadzony” z podwórka na parking marketu na polecenie (...), to nie zmienia to faktu, że oskarżony rozporządził tym pojazdem jak własnym, bo zadysponował nim wbrew woli pokrzywdzonego, pozostawił bez nadzoru i zabezpieczenia w miejscu ogólnodostępnym i wreszcie przystał na zabór pojazdu przez inną osobę jako rozliczenie z oskarżonym z tytułu zadłużenia. Te wszystkie okoliczności świadczą o zamiarze oskarżonego przejęcia mienia powierzonego i zatrzymanie go wbrew woli właściciela.

Działanie oskarżonego wyczerpało znamiona występku przywłaszczenia z art. 284 § 2 k.k. Wymierzona sprawcy kara zasadnicza nie jest rażąco surowa, gdy zaważy się na jego kryminalną przeszłość, w tym skazania za przestępstwa podobne na kary bezwzględne pozbawienia wolności. Oskarżony odpowiada w niniejszej sprawie w warunkach recydywy, a jego czyn odznacza się wysokim stopniem zuchwałości i demoralizacji. Oskarżony jest niepoprawny pomimo tak wielu skazań i orzekanych kar i ciągle powraca na drogę przestępstwa. Brak tym samym podstaw do złagodzenia kary w sposób wnioskowany w apelacji.

Z tym względów orzeczono jak w wyroku.