Civil court dismisses claim due to insufficient evidence proving creditor standing and debt existence.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, ruling that the plaintiff failed to prove its standing as a creditor. The plaintiff submitted only uncertified photocopies of documents to establish the transfer of debt rights, which the court deemed inadmissible as they lacked evidentiary force. Consequently, the court could not ascertain the factual basis of the claim and found the plaintiff had not met its burden of proof under civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 69 ust. 1 Prawa bankowego; art. 509 § 1, 2 k.c.; Art. 6 k.c.; art. 232 k.p.c.: A party asserting a claim must prove the facts underlying it; uncertified photocopies lack evidentiary force and cannot establish the transfer of creditor rights or the existence of a debt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt XI C 2148/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 10 września 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu XI Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Wojciech Wojnar Protokolant: Małgorzata Kotulska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. we W. sprawy z powództwa (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. przeciwko J. J. o zapłatę oddala powództwo
UZASADNIENIE
Strona powodowa (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. w pozwie z dnia 20 września 2012 r. domagała się zasądzenia od pozwanej J. J. kwoty 1.708,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała,że dochodzona wierzytelność pochodzi z umowy kredytu zawartej z poprzednikiem prawnym powoda. Pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, zarzucając brak legitymacji procesowej czynnej.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowych, Sąd oddalił wszystkie wnioski dowodowe strony powodowej, albowiem zaoferowane przez nią w poczet materiału dowodowego kserokopie dokumentów, niepotwierdzone za zgodność z oryginałem, nie posiadają mocy dowodowej i jako takie nie stanowią dowodu. Tym samym wobec przedłożenia przez stronę powodową jedynie dowodów w postaci kserokopii nie potwierdzonych za zgodność z oryginałem Sąd nie był w stanie ustalić stanu faktycznego. Jednocześnie Sąd pominął wniosek strony powodowej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości, albowiem dowód ten był nieprzydatny do stwierdzenia dowodzonych okoliczności.
Wbrew wnioskowi powodowego funduszu biegły księgowy nie może opiniować na podstawie dokumentów niezłożonych do akt sprawy, z którymi nie mógł zapoznać się ani Sąd, ani strona przeciwna, a ocena mocy dowodowej kserokopii złożonych do akt sprawy nie wymaga wiadomości specjalnych.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Podstawą prawną żądania strony powodowej był art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe i 509 k.c. W myśl art. 69 ust. 1 Prawa bankowego przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 kc wierzyciel może przenieść wierzytelność na osobę trzecią. Wraz z wierzytelnością przechodzą wówczas na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. W niniejszej sprawie sporna była legitymacja procesowa czynna, pozwana zakwestionowała bowiem – w sprzeciwie złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym- jej istnienie. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że aby ochrona prawna mogła być przez Sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba do tego uprawniona.
Tym uprawnieniem jest legitymacja procesowa czynna (wyrok s. apel. w Poznaniu z 17.05.2005 r., I ACa 1202/04, LEX nr 175186). Tymczasem w niniejszej sprawie strona powodowa nie wykazała czynnej legitymacji procesowej. Wprawdziew uzasadnieniu pozwu wskazała ona, że przejęła prawa do wierzytelności wobec pozwanego, niemniej twierdzenia te nie zostały w żaden sposób wykazane. Przede wszystkim, dowody przedłożone przez stronę powodową na wykazanie jej legitymacji procesowej zostały przedłożone w formie kserokopii nie potwierdzonych za zgodność z oryginałem.
Tymczasem, ugruntowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd w tym zakresie wyraźnie wskazuje, że kserokopia nie stanowi dokumentu. Brak poświadczenia kserokopii za zgodność z oryginałem powoduje, że nie ma ona mocy dowodowej (por. wyrok SN z dnia 16 czerwca 2000 r., IV CKN 59/00, LEX nr 533122, wyrok SN z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 557/08, LEX nr 584200). Ponadto, dołączone przez nią do pozwu kserokopie dokumentów stoją w sprzeczności z tymi twierdzeniami. Przedłożone kserokopie dokumentów nie wskazują, że ich przedmiotem była dochodzona wierzytelność.
W szczególności do umowy przelewu wierzytelności nie został dołączony załącznik zawierający listę przelewanych wierzytelności, a sama umowa nie wskazuje, że przedmiotem umowy przelewu była dochodzona wierzytelność. Nadto umowa sprzedaży wierzytelności, której kserokopię dołączono do pozwu, jest umową warunkową. W myśl § 4 umowy wierzytelności wskazane w umowie przechodziły na kupującego z chwilą uznania rachunku bankowego sprzedawcy umówioną ceną. Tymczasem, strona powodowa nie wykazała, że zapłaciła umówioną cenę, czyli że został spełniony warunek wskazany w umowie.
Poza tym, wskazać należy, że według powoda (vide uzasadnienie pozwu) nabył on przedmiotową wierzytelność od (...) S.A., który z kolei powstał z przekształcenia spółki (...) Sp. z o.o. Jednocześnie powód wskazał, że wierzytelność ta wynika z umowy zawartej przez pozwaną z (...) S.A. Tymczasem, stroną dołączonej do pozwu w formie kserokopii umowy o wydanie karty kredytowej nie był żaden z tych podmiotów, tylko (...) Bank (...) S.A. Oznacza to, że strona powodowa – wbrew spoczywającemu na niej ciężarowi dowodu (art. 6 kc i art. 232 kpc) – nie wykazała, że nabyła dochodzoną wierzytelność.
W szczególności nie udowodniła, że (...) Bank (...) S.A. przelał swoją wierzytelność z tej umowy na rzecz (...) S.A. (czy też (...) Sp. z o.o.), a ta z kolei spółka na stronę powodową. Samo twierdzenie strony nie jest wszakże dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok SN z 22.11.2001 r., I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Strona powodowa nie wykazała również istnienia i wysokości dochodzonego roszczenia, ograniczając się do podniesienia gołosłownych twierdzeń w tym zakresie i przedkładając jedynie kserokopie dokumentów i to takie, które nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez reprezentującego stronę powodową profesjonalnego pełnomocnika.
Wskazać przy tym należy, że według strony powodowej dochodzona wierzytelność wynika z umowy o kredyt przeznaczony na zakup dóbr konsumpcyjnychw sklepie (...). Tymczasem, dołączona do pozwu umowa jest jedynie umową o wydanie karty kredytowej i nie wynika z niej jakiekolwiek zadłużenie pozwanej. Tym samym, mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd orzekł jak w wyroku.