Court dismissed appeal against civil court ruling awarding unpaid medical service fees to a healthcare provider.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal, upholding the first-instance judgment that awarded the plaintiff 9,360 PLN for unpaid medical services. The plaintiff argued the defendant failed to prove business profitability, while the defendant contended the plaintiff should calculate damages based on lost profit margins rather than gross revenue. The court ruled that the plaintiff, as a business entity, was entitled to gross income as lost benefit and bore no public law burdens regarding this specific claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 361 § 2 k.c.; Art. 385 k.p.c.: The court established that a business entity claiming lost benefit is entitled to gross income as the lost benefit, and the opposing party bears no obligation to prove public law burdens or profitability to reduce such damages.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 1893/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Barbara Braziewicz Sędzia SO Teresa Kołeczko - Wacławik (spr.) SO Artur Żymełka Protokolant Agnieszka Wołoch po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa W. K. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiemu Szpitalowi (...) w R. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II C 1009/15 1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Artur Żymełka SSO Barbara Braziewicz SSO Teresa Kołeczko – Wacławik Sygn. akt III Ca 1893/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Rybniku zasądził od pozwanego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala (...) w R. na rzecz powoda W. K. kwotę 9.360 zł. z ustawowymi odsetkami od 21 listopada 2014r. do 31 grudnia 2015r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1 stycznia 2016r., oddalił powództwo w pozostałej części zasądził ,od powoda na rzecz pozwanego 498,80 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sąd pierwszej instancji ustalił, że powód zawarł z pozwanym umowę na czas określony od 1 października 2013r. do 31 grudnia 2014r. której przedmiotem było udzielenie przez powoda świadczeń zdrowotnych m.in. poprzez zapewnienie opieki lekarskiej w Transporcie Medycznym typu (...) oraz wykonywanie zleconych usług medycznych.
Świadczenia miały być udzielane zgodnie z harmonogramem sporządzanym za obopólnązgodą stron na okres 2 miesięcy, akceptowanym przez ordynatora (...)/ Zespołu (...), za wynagrodzeniem 65 zł brutto za godzinę. Strony przewidziały możliwość wygaśnięcia umowy m.in. w przypadku gdy zajdą okoliczności, za które strony nie ponoszą odpowiedzialności, a które uniemożliwią dalsze jej wykonywanie oraz jej rozwiązanie za 3 miesięcznym wypowiedzeniem. Powód świadczył usługi zgodnie z harmonogramem, sporządzonym również na październik 2014r., ale po wykonaniu usługi w dniach 1 i 6 października 2014r. nie został dopuszczony do dalszych dyżurów w tym miesiącu, mimo, że zgłaszał swoją obecność.
Na listopad i grudzień 2014r. harmonogram nie został sporządzony. Od 10 października 2014r. świadczenie usług będących przedmiotem umowy przejęło na podstawie umowy zawartej z pozwanym - Wojewódzkie Pogotowie (...) w K.. Pozwany wezwany przez powoda do prawidłowej realizacji umowy i do uiszczenia wynikającego z niej wynagrodzenia, odmówił żądaniom powoda. Ustalając powyższe uznał Sąd Rejonowy, że ponieważ zgodnie z umową sporządzony został harmonogram dyżurów na październik 2014r., powód winien zostać dopuszczony do świadczenia usług w tym miesiącu, zresztą przychodził świadczyć usługi do pozwanego w dniach wynikających z harmonogramu.
Z tych względów uznał, że należy mu się wynagrodzenie zgodnie z umową w określonej stawce godzinowej brutto za październik 2014r., natomiast ponieważ na listopad i grudzień 2014r harmonogram nie został ,ustalony brak było podstaw do żądania wynagrodzenia za świadczenie usług w tych miesiącach. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. W apelacji pozwany zaskarżył wyrok w części uwzgledniającej powództwo i orzekającej o kosztach procesu. Zarzucił nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. przejawiającej się pominięciem zarzutów pozwanego w zakresie braku wykazania rentowności przedsiębiorstwa powoda co doprowadziło do błędnego utożsamiania całości przychodu z utraconym korzyściami, naruszenie prawa materialnego art. 6 k.c. w zw. z art. 361 § 2 in fine k.c. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż powód wykazał utracone korzyści z tytułu niewypłaconego wynagrodzenia za część miesiąca października 2014r. w sytuacji, gdy powód prowadzi działalność gospodarczą, a zatem winien obliczyć utracone korzyści stosunkowo do wskaźnika rentowności swojego przedsiębiorstwa, czemu uchybił.
Przedstawiają powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 1 i oddalenie powództwa w całości względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wniósł tez o zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postepowania za obie instancje. Powód wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja nie mogła odnieść skutku. W okolicznościach faktycznych sprawy, które nie zostały zakwestionowane w apelacji, a w ocenie sądu odwoławczego prawidłowo zostały ustalone przez sąd I instancji trafna jest ocena, iż powód, w oparciu o regulacje art. 471 k.c. zasadnie żądał od pozwanego wynagrodzenia w zakresie, w jakim zgodnie z harmonogramem świadczenia usług w październiku 2014r. usługi te miał świadczyć i zgłaszał gotowość ich świadczenia.
Dochód który miał osiągnąć w wymiarze brutto z tytułu świadczenia usług zgodnie z harmonogramem w całym miesiącu październiku 2014r. stanowił jego korzyść w rozumieniu art. 361§2 k.c., której za część października nie osiągnął. Korzyść ta, uzyskana przez powoda jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą podlega różnym ciężarom publicznoprawnym, a do ich poniesienia zobowiązany jest powód, który korzyść tę osiągnął. Z tych względów brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów pozwanego zmierzających do określenia wysokości szkody powoda (ubytku w jego majątku) jako wartości zysku, gdyż to nie na pozwanym spoczywały jakiekolwiek obowiązki związane z poniesieniem ciężarów publicznoprawnych od wypłaconego powodowi wynagrodzenia w wysokości brutto.
Jednocześnie powód na podstawie łączącej strony umowy nie był zobowiązany do ponoszenia jakichkolwiek wydatków związanych z realizowaniem umowy. Z tych względów nie mogły odnieść skutku sformułowane w apelacji zarzuty naruszenia prawa procesowego – art. 386 § 4 k.p.c., albowiem istota sprawy została rozpoznana przez sąd I instancji, jak również zarzuty naruszenia przepisów art. 6 w zw. z art. 361§ 2 in fine k.p.c. Mając powyższe na uwadze apelacja jako bezzasadna została oddalona na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 2 pkt 4 i 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.
U. poz. 1800), zasądzając od pozwanego na rzecz powoda wynagrodzenie w wysokości 1200 zł. SSO Artur Żymełka SSO Barbara Braziewicz SSO Teresa Kołeczko-Wacławik Sygn. akt III Ca 1893/16