Appeal court allows pension claim by recognizing military service as special work conditions. The court ruled in favor of the applicant. The court found the applicant met the 15-year requirement. The court held military service counts as special work. The court applied the relevant social security law. The court reversed the lower court's dismissal. The court awarded the pension to the applicant.

Sygn. akt III AUa 1099/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia SA Elżbieta Czaja Sędziowie: SA Barbara Hejwowska SA Małgorzata Rokicka-Radoniewicz (spr.) Protokolant: protokolant sądowy Kinga Panasiuk-Garbacz po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Lublinie sprawy J. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do emerytury na skutek apelacji J. B. od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt VI U 1479/14 I. zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję i ustala J. B. prawo do emerytury od dnia(...); II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. na rzecz J. B. kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego; Małgorzata Rokicka-Radoniewicz Elżbieta Czaja Barbara Hejwowska III AUa 1099/16

UZASADNIENIE

Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją z dnia 6 listopada 2014 roku odmówił J. B. prawa do emerytury, z uwagi na nieudowodnienie 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych. Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Radomiu wniósł J. B., domagając się zmiany decyzji i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Spółdzielni Usługowo- (...) w G. i wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych i toksycznych.

Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 roku oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ustalił, że J. B., urodzony (...), w dniu 6 października 2014 roku złożył wniosek o emeryturę. Zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił przyznania prawa do emerytury, wskazując, że na dzień 1 stycznia 1999 roku J. B. wykazał ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 28 lat, 6 miesięcy i 24 dni, ale nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Jako pracy w takich warunkach nie uwzględniono okresów: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na podstawie świadectw wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionych przez Spółdzielnię Usługowo- (...) w likwidacji w G., gdyż nie powołano charakteru wykonywanej pracy i nie określono go według wykazu, działu i pozycji rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku. Ponadto powołane stanowiska pracy nie są zgodne ze stanowiskami podanymi w świadectwach pracy oraz powołane zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych w spółdzielczości pracy.

W okresach od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku J. B. zatrudniony był w Spółdzielni Usługowo- (...) w G., w tym w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku na stanowisku operatora, w okresie od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku na stanowisku kierowcy, a od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Przedmiotowa Spółdzielnia zajmowała się budową budynków gospodarczych, chlewni, usługami betoniarskimi, produkowała płyty stropowe, pustaki, bloczki, krawężniki i kręgi studzienne.

W G. znajdowała się kopalnia żwiru i betoniarnia. J. B. pracował jako operator koparek(...)na podwoziuS.i na gąsienicach. Koparkę gąsienicową obsługiwał, gdy pracował na żwirowni, a na budowach pracował koparką na podwoziuS.. Jeździł także samochodami ciężarowymi marki S. (...)i J.. Pojazdami tymi wykonywał wykopy, ładował żwir, piach i materiały te przewoził ze żwirowni do betoniarni, zsypywał żwir z betoniarni, woził zaprawę betonową na stanowiska pracy, rozładowywał też z wagonów szlakę do pustaków. Jeden kurs miał około 3 km.

Pracował minimum 8 godzin dziennie, od godz. 7.00 do 15.00 lub 17.00. Podlegał kierownikowi transportu. Razem z J. B. pracowali: J. G., zatrudniony w okresie od 1974 roku jako kierowca i operator żurawia oraz W. B., zatrudniony w okresie od 1967 roku do 1994 roku jako operator spycharki. W okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku J. B. zatrudniony był w Spółdzielni (...) w R. na stanowisku mechanika operatora. Przedmiotowa Spółdzielnia zajmowała się zaopatrywaniem sklepów (...). W tym okresie J. B. obsługiwał koparkę(...)na gąsienicach marki W..

Pojazdem tym rozładowywał węgiel, wapno, nawozy z wagonów na samochody ciężarowe oraz materiały budowlane. Pracował minimum 8 godzin dziennie, jednakże zdarzało się, że pracował od godz. 7.00 do godz. 24.00. Razem z nim pracowali W. S., zatrudniony w okresie od 1969 roku do 2000 roku jako kierowca i A. C., zatrudniony w okresie od 1970 roku do 1995 roku jako kierowca i operator koparki. J. B. jednocześnie był mechanikiem koparki, tzn. dokonywał jej konserwacji i pomagał mechanikom przy naprawach w przypadku drobniejszych awarii.

W przypadku zaś poważniejszych uszkodzeń pojazdu, uzyskiwał pojazd zastępczy. Sąd uznał za wiarygodne zeznania J. B. co do jego zatrudnienia w Spółdzielni Usługowo- (...) w G. i w Spółdzielni (...) w P.. Charakter zatrudnienia w pierwszej Spółdzielni w przeważającej mierze potwierdzili świadkowie J. G. i W. B., a w drugiej świadkowie W. S. i A. C.. Ci ostatni świadkowie zeznali, iż J. B. pracował jako operator koparki, a jednocześnie dokonywał konserwacji oraz drobnych jej napraw. Znajduje to potwierdzenie w aktach osobowych J.

B., gdzie wskazano stanowisko mechanika operatora. Zeznania powyższych świadków Sąd uznał za wiarygodne, rzetelne i obiektywne. Pochodzą one od osób obcych w stosunku do wnioskodawcy, nie nastawionych na konkretne rozstrzygnięcie w sprawie. Świadkowie pracowali razem z wnioskodawcą w spornych okresach, wobec czego mieli możliwość obserwacji jego pracy. J. B. nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczność bezsporna). Sąd Okręgowy orzekł, że prawo do wcześniejszej emerytury dla osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, z uwagi na datę urodzenia wnioskodawcy, regulują przepisy art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity:

Dz. U. 2013, poz. 1440, ze zmianami) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983, Nr 8, poz. 43, ze zmianami). Prawo do emerytury nabywają ubezpieczeni po osiągnięciu wieku przewidzianego m. in. w art. 32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 roku) spełnili enumeratywnie określone przesłanki:

a) posiadają okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat- dla kobiet i 65 lat- dla mężczyzn, b) legitymują się okresem składkowym i nieskładkowym, o którym mowa w art.

27. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że wnioskodawca w dniu (...)osiągnął wiek emerytalny oraz fakt, że nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i udowodnił ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 25 lat. Okolicznością sporną było natomiast czy wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat i czy staż ten osiągnął przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W szczególności czy wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych w czasie zatrudnienia w Spółdzielni Usługowo- (...) w G. w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku oraz w Spółdzielni (...) w R. w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku.

Co do zatrudnienia w Spółdzielni Usługowo- (...) w G. J. B. przedstawił trzy zwykłe świadectwa pracy. Z pierwszego wynika, że pracował tamże w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku na stanowisku operatora. Z drugiego świadectwa pracy wynika, że pracował tam w okresie od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku na stanowisku kierowcy. Z trzeciego świadectwa pracy wynika zaś, że pracował tam w okresie od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Przestawił także dwa świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.

Z pierwszego wynika, że pracował tam w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku i wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie na stanowisku operatora maszyn, urządzeń, sprzętu przeładunkowego wymienionym w wykazie A, dział VIII, poz. 1 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury (Dz.

Urz. MBiPMB nr 3, poz. 6). Z drugiego świadectwa wynika, że pracował tamże w okresach: od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku i wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, wymienioną w wykazie A, dział VIII, poz. 2, stanowiącym załącznik nr 1 do powołanego wyżej zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku. Sąd Okręgowy na podstawie zebranego materiału dowodowego - przede wszystkim zeznań wnioskodawcy i świadków - uznał, że w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku J.

B. zatrudniony był w tej Spółdzielni i pracował jako operator koparek(...)na podwoziuS.i na gąsienicach. Koparkę gąsienicową obsługiwał, gdy pracował na żwirowni, a na budowach pracował na koparce na podwoziuS.. Jeździł także samochodami ciężarowymi marki S. (...)i J.. Pojazdami tymi wykonywał wykopy, ładował żwir, piach i materiały te przewoził ze żwirowni do betoniarni, zsypywał żwir z betoniarni, woził zaprawę betonową na stanowiska pracy, rozładowywał też z wagonów szlakę do pustaków. Podlegał kierownikowi transportu.

Pozwala to przyjąć, że w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku (2 lata, 5 miesięcy i 17 dni), od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku (9 lat, 7 miesięcy, 3 dni) i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rok (1 rok, 6 miesięcy, 25 dni) – łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni, J. B. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie A, dział VIII, poz. 1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, gdzie wymieniono ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie, w wykazie A, dział VIII, poz. 2 – prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych oraz w wykazie A, dział VIII, poz. 3 – prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych.

Co do zatrudnienia w Spółdzielni (...) w R. J. B. przedstawił zwykłe świadectwo pracy, z którego wynika, że pracował tamże w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku na stanowisku mechanika operatora. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, akt osobowych J. B. jej zeznań i zeznań świadków W. S. i A. C. wynika, że w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku J. B. zatrudniony był w Spółdzielni (...) w R.. Wówczas obsługiwał gąsienicową koparkę (...) marki W.. Pojazdem tym rozładowywał węgiel, wapno, nawozy z wagonów na samochody ciężarowe oraz materiały budowlane.

J. B. jednocześnie był mechanikiem koparki, tzn. dokonywał jej konserwacji i pomagał mechanikom przy naprawach w przypadku drobniejszych awarii. W ocenie Sądu Okręgowego okresu tego nie można zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że za ten okres zakład pracy nie wydał świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Faktem jest, że prace kierowców pojazdów gąsienicowych wymienione są w wykazie A, dział VIII, poz. 3, będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby J.

B. wykonywał te prace stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie potwierdza tego dokumentacja w postaci jego akt osobowych, gdzie J. B. oprócz operatora miał wpisywane stanowisko mechanika. Także przesłuchani w sprawie świadkowie W. S. i A. C. zeznali, że J. B. jednocześnie był mechanikiem koparki, dokonywał drobnych napraw i konserwacji oraz pomagał mechanikom. Okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni. Nie zostały więc spełnione wszystkie przesłanki określone art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tj. warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Od tego wyroku apelację wniósł wnioskodawca J. B. zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucał: a. nierozpoznanie istoty sprawy poprzez niezbadanie jak dokładnie wyglądała praca w charakterze mechanika i czy była pracą w kanale wymienioną w wykazie A jako praca w warunkach szczególnych a gdyby sąd nie uznał powyższego za zasadne zarzucał również: b. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, ze wnioskodawca nie wykonywał pracy jako kierowca pojazdów gąsiennicowych w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy, a wykonując naprawy pojazdów wykonywał jej po 8 godzinnej pracy jako kierowca pojazdów gąsiennicowych.

Wnosił o - w przypadku uznania pierwszego z zarzutów o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - ewentualnie o zmianę wyroku poprzez zaliczenie okresu pracy od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku jako pracy w warunkach szczególnych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów odnoszących się do wadliwości ustaleń Sądu bądź braku takich ustaleń. Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego odnoszące się do zakwalifikowania pracy wnioskodawcy w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku (2 lata, 5 miesięcy i 17 dni), od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku (9 lat, 7 miesięcy, 3 dni) i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rok (1 rok, 6 miesięcy, 25 dni) – łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni, jako prac w warunkach szczególnych wymienionych w wykazie A, dział VIII, poz. 1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, gdzie wymieniono ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie, w wykazie A, dział VIII, poz. 2 – prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych oraz w wykazie A, dział VIII, poz. 3 – prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych.

Okres ten został wykazany przez wnioskodawcę dowodami z dokumentów z okresu zatrudnienia i dodatkowo zeznaniami świadków. Sąd Apelacyjny z urzędu stwierdza naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 827 z późn. zm. - w brzmieniu pierwotnym). Zgodnie bowiem z tym przepisem do okresu zatrudnienia wlicza się w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, okres odbywania służby wojskowej, jeżeli po jej odbyciu pracownik w ciągu trzydziestu dni podjął zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby.

W myśl § 3 art. 108 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, warunkiem wliczenia służby wojskowej do okresu zatrudnienia jest zachowanie terminów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub w art. 107 ust.

1. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 22 listopada 1968 r. żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Nadto ust. 2 omawianego § 5 rozporządzenia stanowił, iż jeżeli żołnierz po odbyciu służby wojskowej podjął zatrudnienie zgodnie z § 3 ust. 3 w innym zakładzie pracy, do okresu zatrudnienia w zakresie określonym w ust. 1 wlicza się także czas zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym był pracownikiem w dniu powołania do służby wojskowej.

W ocenie Sądu Apelacyjnego obowiązek zatrudnienia żołnierza na stanowisku poprzednio zajmowanym równorzędnym lub zgodnym z nowo uzyskanymi kwalifikacjami dotyczył zakładu pracy, nie zaś żołnierza zgłaszającego powrót do pracy po odbyciu służby wojskowej. Przepisy § 3 ust. 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 listopada 1968 r. wyraźnie zaś stanowią o możliwości podjęcia przez żołnierza - we wskazanych w nich warunkach - zatrudnienia w innym zakładzie pracy z wliczeniem okresu zatrudnienia w poprzednim zakładzie pracy do okresu zatrudnienia w zakresie m.in. wszelkich uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie.

Wnioskodawca po odbyciu służby stawił się do pracy w ciągu trzydziestu dni a zatem spełnił ten warunek, a tym samym okres ten, winien zostać zaliczony do okresu pracy w warunkach szczególnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2016 r. II UK 319/15, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego w składzie powiększonym z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 - OSNP 2014 Nr 3, poz. 42). Czas zasadniczej służby wojskowej zalicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) także wtedy, gdy, żołnierz przed powołaniem do zasadniczej służby wojskowej w ogóle nie był zatrudniony, ale po zwolnieniu z tej służby w ciągu trzydziestu dni podjął zatrudnienie i pracował w szczególnych warunkach pracy.

Po doliczeniu do udowodnionego okresu pracy w warunkach szczególnych - okresu 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni okresu pełnienia zasadniczej służby wojskowej od 25 września 1972 roku do 18 czerwca 1974 roku (rok, 8 miesięcy i 24 dni) wnioskodawca legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych łącznie 15 lat, 4 miesiące i 9 dni i tym samym spełnił wszystkie przesłanki do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym na podstawie art.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.

Dz.U. 2016/778) Sąd Apelacyjny zmieniając wyrok i decyzję organu rentowego ustalił mu prawo do świadczenia od dnia ukończenia 60 roku życia. Z tych względów i na mocy powołanego powyżej przepisu oraz na podstawie art.386 § 1 KPC Sąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach Sąd Apelacyjny oparł na przepisach art.98 KPC oraz § 9 ust 2 i § 10 ust.1 pkt 2 § 9 ust.2 i § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).