Appeal court dismisses retrial request for perjury claim lacking final conviction and impact on verdict.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court rejected the defense's request to retry the case based on alleged perjury by the defendant's wife. Although the wife later admitted to lying under oath, no final conviction for perjury existed at the time of the retrial request. The court ruled that the statutory requirements for a retrial due to perjury were not met because the offense was not established by a final judgment and its impact on the original verdict could not be proven.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 541 § 1, 2 k.p.k.: A request for retrial based on perjury requires a final conviction for the perjury offense and proof that the perjury affected the original verdict.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKo 97/10 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2010r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku w Wydziale II Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Dariusz Kala (spr.) Sędziowie: SA Dorota Wróblewska SA Mirosław Cop Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Łuszczyńska po rozpoznaniu w sprawie A. K. (1) skazanego z art. 207 § 1 kk i in. wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 6 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 82/09 utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 19 lutego 2010r., sygn. akt VI Ka 467/09 na podstawie art. 544 § 1 k.p.k. w zw. z art. 547 § 1 k.p.k. postanawia:
1. oddalić wniosek obrońcy o wznowienie postępowania.
2. obciążyć skazanego wydatkami Skarbu Państwa poniesionymi w postępowaniu wznowieniowym.
UZASADNIENIE
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Elblągu z dnia 6 sierpnia 2009r., sygn. akt II K 82/09, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 19 lutego 2010r., sygn. akt VI Ka 467/09 A. K. (1) został skazany na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa z art. 207§1 kk w zw. z art. 31§2 kk, za trzykrotne popełnienie przestępstwa z art. 190§1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 31§2 kk i za popełnienie przestępstwa z art. 226§1 kk w zw. z art. 31§2 kk. Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2010 r. obrońca skazanego A.
K. (1) domagał się wznowienia postępowania, uchylenia wyroków Sąd Rejonowego w Elblągu z dnia 6 sierpnia 2009r. sygn. akt II K 82/09 oraz Sądu Okręgowego w Elblągu, którym utrzymano w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Elblągu. W uzasadnieniu wniosku obrońca podniósł, iż ustalenia faktyczne w sprawie zostały dokonane głównie na podstawie zeznań żony skazanego A. K. (2) i w oparciu o nie przypisano skazanemu popełnienie przestępstwa znęcania się nad żoną i synem.
W sprawie brak było jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających zeznania A. K. (2). Wymieniona w dniu 19 maja 2010r. złożyła przed notariuszem oświadczenie, że w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie II K 82/09 i podczas przesłuchania przez funkcjonariuszy policji złożyła fałszywe zeznania przeciwko mężowi; opisywane przez nią zdarzenia nie miały miejsca. Wobec powyższego – zdaniem obrońcy – zachodzi podstawa wznowienia postępowania wskazana w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. (w związku z prowadzonym postępowaniem dopuszczono się przestępstwa składania fałszywych zeznań i mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia).
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w odpowiedzi na wniosek domagał się jego oddalenia wskazując, że dopuszczenie się przestępstwa w związku z postępowaniem musi być ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym i wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać ten wyrok lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (art. 541 kpk). Ten stan rzeczy w niniejszej sprawie zaś nie zachodzi. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Wniosek obrońcy skazanego o wznowienie postępowania, wskazujący na istnienie podstawy z art. 540 § 1 pkt 1 kpk, nie zasługuje na uwzględnienie.
Dopuszczenie się przestępstwa składania fałszywych zeznań w związku z postępowaniem II K 82/09, na które powołuje się obrońca skazanego, musi być udokumentowane w sposób opisany w art. 541 § 1 k.p.k. W razie zaś niemożności wydania wyroku skazującego podmiot domagający się wznowienia postępowania zobowiązany jest wskazać orzeczenie stwierdzające tę niemożność (art. 541 § 2 k.p.k.). Tylko w takiej sytuacji możliwe jest przyjęcie, że aktualizuje się przesłanka wznowienia postępowania o jakiej mowa w art. 540 § 1 pkt 1 kpk.
Oczywiście dodatkowo musi zostać spełniony warunek, iż dopuszczenie się przestępstwa w związku z postępowaniem, rodzi uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. W tej zaś sprawie autor wniosku o wznowienie postępowania powołał się jedynie na złożone przed notariuszem oświadczenie A. K. (2), wskazujące, iż w postępowaniu II K 82/09 złożyła fałszywe oświadczenia i zeznania. Nie został więc spełniony warunek wskazany w art. 541 k.p.k. Tym samym brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o treść art. 540 § 1 pkt 1 kpk.
Wobec powyższego oraz nie znajdując podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, orzeczono jak w pkt. 1 postanowienia. Wydatkami postępowania wznowieniowego – zgodnie z treścią art. 639 k.p.k. – obciążono skazanego.