Legislator Case Law & Legislation
XVII Ka 1336/16 AI generated

Court corrects clerical error in sentencing law citation and dismisses appeal on disproportionality grounds.

Case Number XVII Ka 1336/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court corrected a clerical error in the first-instance judgment by replacing the wrong legal citation with the correct one regarding license suspension. The defense appealed solely on grounds of excessive severity and the scope of the driving ban, arguing it was disproportionate. The court rejected the appeal, finding the penalty appropriate given the defendant's professional status, the serious nature of the drunk driving incident, and the need for a general deterrent effect.

Legislator headnote

AI generated

Art. 105 § 1, 2 k.p.k.; Art. 178a § 1 k.k.; Art. 63 § 4 k.k.; A clerical error in the legal basis of a sentence must be corrected by the appellate court, while an appeal based on disproportionality is dismissed if the penalty fits the gravity of the offense and the offender's professional obligations.

Keywords

AI generated
clerical error correction proportionality of penalty drunk driving offense professional driver ban appellate review standard

Cited Legislation

AI generated
Art. 105 § 1, 2 k.p.k.
na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk prostuje oczywistą omyłkę pisarską w punkcie 2.
Art. 178a § 1 k.k.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 23 września 2016 roku, sygn.
Art. 63 § 2 k.k.
zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż jako podstawę prawną zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy w miejsce art. 63 § 2 kk wskazuje art.
Art. 63 § 4 k.k.
zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż jako podstawę prawną zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy w miejsce art. 63 § 2 kk wskazuje art.

Cited Case Law

AI generated
II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SO Sławomir Olejnik Protokolant: st.prot.sąd. Karolina Tomiak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Bogusława Tupaja po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy J. P. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 23 września 2016 roku, sygn. akt II K 179/16 I. na podstawie art. 105 § 1 i 2 kpk prostuje oczywistą omyłkę pisarską w punkcie 2. zaskarżonego wyroku w ten sposób, iż jako podstawę prawną zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy w miejsce art. 63 § 2 kk wskazuje art. 63 § 4 kk; II. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od zapłaty Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za drugą instancję. Sławomir Olejnik

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Lesznie, wyrokiem z dnia 23 września 2016 r. uznał oskarżonego J. P. za winnego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 15 zł każda oraz środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na 3 lata (k. 98). Wyrok ten w części co do środka karnego zaskarżył obrońca oskarżonego, wnosząc o wyeliminowanie z zakazu prowadzenia pojazdów, kategorii C+E W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonego środka karnego (k. 116-117).

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja okazała się niezasadna. Obrońca podniósł wyłącznie zarzut rażącej surowości wymierzonej kary, a w zasadzie orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd Okręgowy uznał jednak, iż nie ma podstaw do kwestionowania uzasadnienia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Należy bowiem przypomnieć, iż z sytuacją rażącej niewspółmierności kary mamy do czynienia wtedy, gdy rozmiar represji w rozpoznawanej sprawie jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanych podobnym sprawcom w podobnych sprawach.

Przy czym nie chodzi o każdą ewentualną różnicę co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSPriP 1995/6/18). Sąd Odwoławczy w pełni podziela zawartą w uzasadnieniu wyroku argumentację odnoszącą się do wymiaru kary, w tym do orzeczonego środka karnego i nie znajduje podstaw by środek ten został ograniczony.

Oskarżony prowadził w stanie nietrzeźwości samochód ciężarowy typu TIR, drogą krajową, na której panuje znaczne natężenie ruchu, w dodatku w środku dnia powszedniego. Zagrożenie dla ruchu drogowego było więc poważne, a sam stopień społecznej szkodliwości czynu znaczny. Nadto oskarżony dopuścił się przestępstwa w czasie wykonywania obowiązków służbowych. Oskarżony jest zawodowym kierowcą, a od takich osób wymagać należy podwyższonych standardów postępowania. Z całą pewnością należy go więc wyeliminować z profesjonalnego ruchu drogowego na pewien okres.

Ograniczenie zakresu środka karnego, poprzez wyłącznie kategorii ciężarowych (C+E) uniemożliwi ochronę innych uczestników ruchu drogowego, a z pewnością nie będzie mieć waloru wychowawczego tak dla oskarżonego, jak i dla społeczeństwa. Sąd Okręgowy nie neguje, że w związku z wymierzoną karą, oskarżony i jego rodzina mogą odczuwać niedogodności, w tym finansowe. Podkreślenia jednak wymaga, że jest to wyłącznie konsekwencja popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu. Zaś zarówno kara, jak i środki karne są wymierzone odpowiednio do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości, a nie z ewentualnym uwzględnieniem pogorszenia sytuacji rodzinnej osoby oskarżonego.

Uznając zatem, że Sąd I instancji wymierzył karę zgodnie z przyznanym mu mocą ustawy sędziowskim uznaniem i że kara te nie razi niewspółmiernością w rozumieniu surowości, Sąd Odwoławczy nie uwzględnił wniesionej apelacji. Mając na względzie powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie. O kosztach Sąd Okręgowy orzekł, jak w pkt.

2. Sławomir Olejnik