Court acquits passenger on four-wheeler in drunken state, ruling steering wheel was fake and he couldn't steer.
Legislator summary
AI generatedThe court acquitted the passenger of a four-wheeled vehicle while intoxicated, finding he could not legally be considered driving. The prosecution charged both occupants with driving a motor vehicle under the influence, but the court determined the vehicle's steering wheel on the passenger's side was a fixed trap. Consequently, the court ruled that the passenger lacked the physical ability to control the vehicle's direction, which is essential for the legal definition of driving.
Legislator headnote
AI generatedArt. 178a § 2 kk; Art. 87 § 1a kw: Driving a motor vehicle requires physical control over its direction; a passenger without access to the steering wheel cannot be convicted of driving even if intoxicated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IIK 350/13 2 Ds. 617/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29.11.2013r. Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Bartosz Gajewski Protokolant: Aleksandra Hormańska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lubaniu: Artura Idzi po rozpoznaniu w dniach 11.09.2013r., 06.11.2013r., 29.11.2013r. sprawy karnej przeciwko A. B. (1), s. Z. i B. z d. S. ur. (...) w T. K. K. (1), s. T. i M. z d. R. ur. (...) we W. oskarżonym o to, że : w dniu 4 listopada 2012r. w Z., woj. (...), wspólnie i w porozumieniu prowadzili na drodze publicznej rower czterokołowy marki (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu u A.
B. (1) wynosiła 0,78 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, zaś u K. K. (1) 0,87 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178a § 2 kk, I. uznaje oskarżonego A. B. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tą zmianą, iż czyn ten kwalifikuje z art. 87 § 1a kw i za to na podstawie art. 87 § 1a kw wymierza mu karę 3 (trzech) dni aresztu; II. na podstawie art. 87 § 4 kw orzeka wobec oskarżonego A. B. (1) zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 6 (sześciu) miesięcy;
III. uniewinnia oskarżonego K. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; IV. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26.05.1982r. Prawo o Adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. S. koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie 1.092,24 zł (tysiąc dziewięćdziesiąt dwa złote 24/100) w tym podatek VAT, V. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego A. B. (1) od ponoszenia kosztów sądowych w ½ części w niniejszej sprawie i nie wymierza mu opłaty, zaś w części uniewinniającej oskarżonego K.
K. (1) na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
W dniu 04.11.2012 r., około godziny 22.00, pełniący służbę w Z. funkcjonariusze policji D. Ć. (1) i M. B. (1) zauważyli rower czterokołowy, w którym po stronie kierowcy siedział A. B. (2), a po stronie pasażera K. K. (1). W pojeździe tym kierownica znajdująca się po lewej stronie, w miejscu gdzie siedział K. K. (1), była zamontowana na stałe (atrapa) i nie można było za jej pomocą wpływać na kierunek jazdy. Z jednej i drugiej strony roweru natomiast znajdowały się sprzężone ze sobą pedały, za pomocą których pojazd był wprowadzany w ruch.
Po środku pojazdu, pomiędzy siedzeniami znajdował się hamulec. Po zatrzymaniu K. K. (1) poddano badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie to wykazało u niego 0,87 mg/dm3 o godzinie 22.06, 0,65 mg/dm3 o godzinie 01.36 i 0,55 mg/dm3 o godzinie 02.38 alkoholu w wydychanym powietrzu. (dowód: wyjaśnienia A. B. – k. 24, k. 182, wyjaśnienia K. K. – k. 19, k. 62, k. 162, k. 183, zeznania M. B. – k. 183, D. Ć. – k. 183, K. C. – G. – k. 184, K. P. – k. 184, A. W. – k. 184, protokół badania – k. k. 7 i nast., zdjęcia –k. 14, k. 15, notatka urzędowa – k.
1) K. K. (1) ma 28 lat i jest studentem. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie był w przeszłości leczony psychiatryczni , psychologicznie, neurologicznie. Nie był również karany. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 183, zaświadczenie o karalności – k. 184) W swoich wyjaśnieniach oskarżony przyznał, że wspólnie z A. B. (1) jechał rowerem czterokołowym w dniu 13.11.2012 r. dodając jednocześnie, że siedział po stronie pasażera i jedynie oświetlał za pomocą telefonu drogę.
Sąd Rejonowy zważył co następuje:
Oceniając wyjaśnienia oskarżonego stwierdzić trzeba, że są one wiarygodne o tyle, o ile K. K. (1) podawał, że siedział po stronie pasażera i nie miał wpływu na kierunek jazdy roweru, gdyż kierownica zamontowana przed nim stanowiła jedynie atrapę. Ta okoliczność bowiem znajduje potwierdzenie w relacji wiarygodnej A. B. (1), który przyznał, iż to on prowadził pojazd. Nadto fakt ten znajduje odzwierciedlenie w notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy policji, gdzie stwierdzono, że to A. B. (1) kierował rowerem. Jako że funkcjonariusze policji w trackie przesłuchania okoliczności podanej w notatce nie zaprzeczyli, a z uwagi na upływ czasu dokładnie nie pamiętali szczegółów całego zdarzenia, Sąd wykorzystał jej treść jako dowód w sprawie uznając, że zakaz z art. 174 k.p.k. w tym stanie rzeczy nie występuje.
Sąd nie podzielił natomiast tych twierdzeń oskarżonego, gdy utrzymywał, iż nie wprowadzał w ruch pojazdu czterokołowego. Niekwestionowany fakt oświetlania drogi za pomocą telefonu, wbrew temu co twierdzi oskarżony, z pewnością nie wykluczał bowiem możliwości pedałowania rowerem. Zatem nie logiczne i stanowiące jedynie wyraz przyjętej linii obrony są jego wyjaśnienia w tym fragmencie, gdy przekonywał, że nie pomagał A. B. (1) poruszaniu się pojazdem. Sąd jako rzetelne i wartościowe ocenił wyjaśnienia A. B. (1). Jego opis wydarzeń nie został w toku procesu podważony przez żadnej ujawniony dowód, a wprost przeciwnie, wiarygodność jego relacji potwierdzają wyjaśnienia K.
K. (1) i przywołana notatka urzędowa. Sąd jako prawdziwe potraktował także relację przesłuchanych funkcjonariuszy policji. Obaj zbieżnie zrelacjonowali, iż oskarżony znajdował się w pojeździe czterokołowym, a po zatrzymaniu i zbadaniu okazało się, że jest w stanie nietrzeźwości. Gdy do tego dodać, że policjanci to osoby obce w stosunku do oskarżonego nie może być wątpliwości, że ich wersja zdarzeń jest wiarygodna. Sąd jako rzetelne, stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w sprawie w kwestii budowy pojazdu, którym poruszali się oskarżeni potraktował zeznania K.
G., K. P. (2) i A. W. (2). Wszyscy wymienieni świadkowie wspólnie przyznali, iż pojazd czterokołowy posiadał dwie kierownice, z których jedna – ta po stronie gdzie siedział K. K. (1) - była jedynie atrapą. Nie było żadnego racjonalnego powodu, aby tym twierdzeniom wymienionych wyżej świadków nie wierzyć. Sąd w pełni dał wiarę także zgromadzonym w sprawie dokumentom, w tym protokołowi z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Zostały one sporządzone przez powołane do tego organy w zakresie ich właściwości, a ich treść nie była przez strony kwestionowana, do czego i Sąd nie znalazł podstaw.
Poddając merytorycznej analizie zasadność zarzutu postawionego oskarżonemu zauważyć należy, że sprawca tego wykroczenia jest ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem podobnie działającego środka, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1 (pojazd mechaniczny). Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawie oskarżony nie wypełnił znamion cytowanego wykroczenia. Zasadnicze wątpliwości bowiem budzi możliwość przypisania jego zachowaniu, w kontekście braku wpływu na kierunek jazdy, znamiona prowadzenia pojazdu innego niż mechaniczny.
W judykaturze podnosi się, że „w świetle ustalonych poglądów doktryny "kierowanie" oznacza m.in. nadawanie kierunku w znaczeniu fizycznym” (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2003 r. III KKN 390/01). Opierając się zatem na tym wyrażonym i pełni akceptowalnym przez Sąd meriti poglądzie stwierdzić należy, że oskarżony pozbawiony możliwości wpływania na kierunek jazdy, nie popełnił wykroczenia z art. 87 § 1 a k.w. I oceny tej weryfikować nie może fakt, iż miał on możliwość wspólnie z A. B. (1) wprowadzania w ruch pojazdu.
Nie sposób bowiem znaczenia czynności „prowadzić” utożsamiać z możliwością poruszania pojazdem chociażby dlatego, że „podmiotem występku określonego w art. 178a może być jedynie osoba, która bezpośrednio uczestniczy w prowadzeniu pojazdu.”( Marek A. komentarz LEX 2010 stan prawny: 2010-03-01Komentarz do art. 178(a) Kodeksu karnego). Mając na uwadze powyższe i kierując się zaprezentowanymi wyżej poglądami, uznając że w zachowaniu oskarżonego K. K. (1) nie sposób upatrywać wypełnienia znamion wykroczenia z art. 87 § 1 a k.w., a tym bardziej jak chce tego prokurator – nie obowiązującego już przestępstwa., Sąd uniewinnił go od stawianego mu zarzutu.
W tym stanie rzeczy kosztami postępowania w części uniewinniającej obciążył Skarb Państwa.