Court dismisses traffic offense appeal due to expiration of the two-year criminal liability period. The defendant was acquitted because the statute of limitations had passed. The court upheld the first-instance judgment based on the time limit. The appeal was rejected because the prosecution was time-barred. The defendant's appeal failed due to the expiration of the limitation period. The court ruled that the offense was no longer prosecutable. The verdict was based on the statutory time limit for prosecution.

Sygn. akt VI Ka 1524/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko protokolant: protokolant sądowy Marta Piotrowska po rozpoznaniu dnia 20 marca 2017 r. sprawy A. W., syna M. i H., ur. (...) w W. obwinionego o wykroczenie z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami) na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2016 r. sygn. akt IV W 792/15 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw umarza postępowanie wobec A. W.; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 1524/16

UZASADNIENIE

A. W. został obwiniony o to, że: w dniu 15 sierpnia 2014 r. około godz. 10:05 w W. na ul. (...) naruszył zasady określone w art. 23 ust. 1 pkt 2 Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki H. nr rej. (...) przy wymijaniu nie zachował bezpiecznego odstępu od wymijanego samochodu marki M. nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 KW w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dn. 20.06.1997r. Prawo o Ruchu drogowym (Dz.

U. z 2012 r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami). Po rozpoznaniu w sprawie IV W 792/15 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie na mocy wyroku z dnia 4 sierpnia 2016r. orzekł: I. w ramach zarzucanego czynu obwinionego A. W. uznał za winnego tego, że w dniu 15 sierpnia 2014r. około godz. 10:05 na drodze publicznej, tj. ul. (...) w W. naruszył zasady określone w art. 23 ust. 1 pkt 1 Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki H. nr rej. (...), przy wymijaniu pojazdu marki M. nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od tego pojazdu i nie zmniejszył prędkości mimo zaistniałej konieczności, w wyniku czego nastąpiło uszkodzenie pojazdu M., tym samym obwiniony nie zachował należytej ostrożności powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, i za tak opisany czyn na podstawie art. 86 § 1 k.w. skazał obwinionego, a na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200,00 (dwustu) złotych;

II. na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130,00 (sto trzydzieści) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku złożył obwiniony, który zaskarżył wyrok w całości. Wyrokowi temu zarzucił: - naruszenie procedury polegające na oddaleniu wniosku o przesłuchanie biegłego na rozprawie; - błędy w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę orzeczenia, a mających wpływ na treść zapadłego wyroku polegające na:

⚫ błędnym stwierdzeniu, że w momencie zdarzenia pojazd obwinionego musiał ominąć kałużę znajdującą się po jego stronie jezdni, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym polegającym na przyjęciu, że kierowany przez obwinionego pojazd przekroczył w momencie zdarzenia środek jezdni; ⚫ przyjęciu rozmiaru kałuży tylko na podstawie „pomiaru” wykonanego przez oskarżyciela posiłkowego, bez podjęcia próby zweryfikowania jej faktycznej wielkości chociażby w odniesieniu np. do elementów znajdujących się obok tej kałuży, co skutkowało błędnym ustaleniem, że biorąc pod uwagę szerokość samochodu i domniemaną szerokość kałuży, kierowany przez obwinionego pojazd przekroczył oś jezdni;

⚫ analizie dostarczonego materiału filmowego bez dodatkowej opinii biegłego sądowego, który powinien ten materiał przeanalizować i skonfrontować ze swoją wcześniejszą opinią; ⚫ przyjęciu bez żadnej weryfikacji, że do wymijania aut doszło w miejscu wskazanym przez oskarżyciela posiłkowego, a następnie biegłego, co skutkowało błędnym ustaleniem wskazania miejsca zdarzenia; ⚫ bezkrytycznym przyjęciu pisemnej analizy biegłego, który opisując dające się wyobrazić teoretyczne przypadki, które spowodowały zdarzenia drogowe, błędnie opisał: - stan jezdni, - zignorował dostarczone dowody odnośnie stanu jezdni przygotowane przez Urząd Miasta, - wybiórczo potraktował zeznania świadków i przyjął za wiarygodne tylko zeznania oskarżyciela posiłkowego, co stało się podstawą tezy przedstawionej w jego ekspertyzie.

⚫ naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a mianowicie przepisu art. 86 §1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. przez przyjęcie, iż obwiniony nie zachował należytej ostrożności w ruchu drogowym przez co spowodował zagrożenie w ruchu drogowym; ⚫ ponadto obwiniony podniósł, że czyn uległ przedawnieniu zgodnie z Kodeksem Wykroczeń, art. 45 § 1 „Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu” Podnosząc te zarzuty, obwiniony wniósł o zmianę powyższego wyroku poprzez uniewinnienie oraz zasądzenie kosztów na jego rzecz.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obwinionego A. W. jest zasadna tylko w zakresie zarzutu dotyczącego przedawnienia karalności wykroczeń. W pozostałej części zarzuty skarżącego nie są słuszne. Wbrew zarzutom obwinionego ustalenia faktyczne Sądu I instancji są prawidłowe. Przekonanie o sprawstwie obwinionego wynika z logicznego rozumowania przeprowadzonego na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Dowody układają się w logiczny ciąg zdarzeń i nawzajem się uzupełniają. Sąd I instancji opierał się na zeznaniach oskarżyciela posiłkowego P. K., świadków M.

K. oraz T. Z.. Zeznania tych świadków znajdują potwierdzenie w nagraniu z kamery monitoringu, zdjęciach miejsca zdarzenia oraz danych wynikających z opinii biegłego. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że to obwiniony A. W. przekroczył oś jezdni i uderzył lewym lusterkiem kierowanego przez siebie samochodu H. nr rej (...) w lewe lusterko nadjeżdżającego z naprzeciwka samochodu M. nr rej (...) kierowanego przez oskarżyciela posiłkowego P. K.. Obwiniony omijał przeszkody znajdujące się po prawej stronie ulicy (...) w W. w postaci kałuży oraz zaparkowanego samochodu L..

Przekroczenia osi jezdni nie mógł dokonać kierowca M., pomimo, że jego wyjaśnienia zostały potwierdzone zeznaniami pasażerki A. C., bowiem z zapisu nagrania monitoringu wynika, że P. K. jechał blisko prawej krawędzi jezdni i nie omijał przeszkód na jego torze jazdy. Ponadto z zeznań tego świadka wynika, że zamierzał zaparkować samochód po prawej stronie ulicy, którą się poruszał. Tym samym należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że do kolizji doszło na skutek nieuwagi oraz niedostosowania prędkości do warunków drogowych przez obwinionego A.

W.. Niezasadnie skarżący zarzuca naruszenie procedury polegające na zaniechaniu przesłuchania biegłego na rozprawie przed Sądem I instancji. Opinia biegłego inż. T. D. to dowód o charakterze pomocniczym, potrzebny do weryfikacji zeznań naocznych świadków zdarzenia i w tym kontekście potwierdza zeznania świadków P. K. i M. K., którzy zgodnie twierdzili, że to obwiniony przekroczył oś jedni i doprowadził podczas wymijania pojazdów do zderzenia lusterek samochodów. Obwiniony zarzucił w apelacji, że z nagrania monitoringu wynika, iż do kolizji doszło w innym miejscu, niż opisali to wymienieni świadkowie.

Jeszcze raz podkreślił, że nie omijał kałuży oraz zaparkowanego samochodu po prawej stronie ulicy. Tymczasem z nagrania kamery monitoringu wynika, że samochód obwinionego co najmniej omijał samochód Lanos zaparkowany po prawej stronie drogi. Zasadnie Sąd I instancji ustalił, że obwiniony w tej sytuacji musiał przekroczyć oś jezdni. Ominięcie przeszkód wymagało wcześniejszego zjechania bliżej środka jezdni. Gdyby obwiniony jechał równo z krawężnikiem to wjechałby w kałużę i uszkodził pojazd zaparkowany na chodniku. Tymczasem kierowca drugiego samochodu – P. K. swobodnie pokonał nierówności drogi bez narażenia się na uszkodzenie innych pojazdów.

Dlatego też ustalenia faktyczne, których dokonał Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe. Zaskarżony wyrok podlegał jednak uchyleniu gdyż nastąpiło przedawnienie karalności wykroczeń. Zgodnie z art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczeń ustaje po upływnie 2 lat do daty jego popełnienia. Wykroczenie zostało popełnione w dniu 15 sierpnia 2014r. Okres dwóch lat upłynął, więc w dniu 15 sierpnia 2016r. Wobec powyższego Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 118 § 2 k.p.s.w.