Court upheld conviction for multiple traffic violations based on consistent witness testimony and expert opinion.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Kłodzku convicted the defendant of multiple traffic violations and upheld this judgment against the defendant's appeal. The defendant argued that the court failed to critically evaluate police testimony and relied on an expert opinion despite insufficient data, claiming the acts were not committed. The appellate court rejected these claims, finding the factual findings correct and the evidence assessment comprehensive and consistent with the witnesses' reliable, corroborating statements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 92 § 1 kw; Art. 97 kw: The court may uphold a conviction for traffic violations based on consistent witness testimony and expert opinions when the evidence is reliable, coherent, and sufficient to establish guilt, rejecting arguments regarding lack of data or contradictory statements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 747/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Sylwana Wirth Protokolant: Marta Synowiec po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy H. J. i A. z domu S. urodzonego (...) w D. obwinionego z art. 92 § 1 kw, art. 97 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 6 czerwca 2016 r. sygnatura akt II W 234/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 200 zł opłaty za to postępowanie. Sygn. akt IV Ka 747/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku uznał obwinionego H. F. za winnego tego, że 1. w dniu 10 stycznia 2015 roku około godz. 09:50, pow. (...), woj. (...), w D. na trasie (...) (14 km 5 h) w rejonie skrzyżowania z J. kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku P-4 „linia podwójna ciągła" 2. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku B-25 „zakaz wyprzedzania" 3. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku P-21 „powierzchnia wyłączona" 4. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku F-21 „ruch skierowany na sąsiednią jezdnię" 5. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do zakazu wyprzedzania w rejonie skrzyżowania 6. w dniu 10 stycznia 2015 roku około godz. 09:50 pow. (...) woj. (...) w D. na trasie (...) (16km), kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku B-25 „zakaz wyprzedzania" 7. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie szóstym kierując pojazdem silnikowym m-ki P. (...) o nr rej. (...) nie zastosował się do znaku P3 „linia jednostronnie przekraczalna" to jest popełnienia wykroczeń z art. 92 § 1 kw i art. 97 kw i za czyny te na podstawie art. 92 § 1 kw w zw. z art 9 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych.
Sąd orzekł ponadto o kosztach sądowych. Wyrok powyższy zaskarżony został w całości apelacją obwinionego, który wyrokowi temu zarzucił:
1) błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, polegające na bezkrytycznym daniu wiary zeznaniom policjantów, jak i przyjęcie ze podstawę orzeczenia ustaleń opinii biegłego, który sam stwierdził, że nie mając odpowiednich danych nie może sporządzić rzetelnej opinii, ale mimo to ją wydał;
2) naruszenie art. 92 § 1 kw i art. 97 kw polegające na przyjęciu, że doszło do umyślnego popełnienia wykroczeń, gdy w rzeczywistości żaden z opisanych w wyroku czynów nie został przez obwinionego popełniony i wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie od zarzucanych czynów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sąd odwoławczy stwierdza, że ustalenia faktyczne zaskarżonego wyroku są prawidłowe i zgodne z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku postępowania. Ocena dowodów jest pełna i wszechstronna oraz zgodna ze wskazaniami wiedzy jak i doświadczenia życiowego. Wyniki i wnioski z przeprowadzonej analizy dowodów przedstawiono w pisemnym uzasadnieniu. Zawartą tam argumentację, sąd odwoławczy akceptuje i podziela. Sąd Rejonowy trafnie i zasadnie oparł swoje przekonanie o zawinieniu H.
F., głównie na zeznaniach P. K. i K. S., skoro ich relacje są spójne i zbieżne ze sobą, a spostrzeżenia o zachowaniu obwinionego wynikały z bezpośredniej obserwacji sposobu kierowania przez niego pojazdem. Jak podkreślał sąd orzekający, świadkowie wykonywali swoje obowiązki jako policjanci, są osobami obcymi dla sprawcy, nie pozostają z nim w żadnym konflikcie. Nie mieli oni żadnego powodu by fałszywie pomawiać czy obciążać obwinionego – w każdym razie materiał dowodowy sprawy wyklucza taką sytuację. Zeznania świadków przystają do wniosków wynikających z opinii biegłego, który przyznał i potwierdził, że z miejsca zaparkowania radiowozu dla wariantów odległości 20,15 i 10 m w prawo od prawej krawędzi jedni drogi (...), pasażerowie radiowozu mieli możliwości obserwowania opisanego odcinka drogi do odległości około 300 m w kierunku K. oraz mieli możliwość spostrzeżenia wykonywanych manewrów samochodu kierowanego przez obwinionego.
Brak danych do analizy okoliczności zdarzenia podawanych przez świadków, w celu ustalenia czy mieli oni możliwość zaobserwowania wykonywanych przez obwinionego manewrów, nie jest podstawą do dyskwalifikacji opinii biegłego i jej wniosków. Co do tej kwestii bowiem wypowiedzieli się funkcjonariusze policji, a skoro brak w sprawie przeciwdowodu, czy też przesłanek obligujących do dyskwalifikacji zeznań świadków - to słusznie przyjęto je za dowód wiarygodny i podstawę ustaleń faktów. Wyjaśnienia obwinionego, jako oczywiście sprzeczne z relacjami świadków Ne mogły być uwzględniane w tej podstawie.
W tym stanie rzeczy sprawstwo i wina H. F. nie budzi wątpliwości. Wymierzona kara jest adekwatna do wysokiego stopnia zawinienia tegoż i wielości popełnionych wykroczeń. Kara ta będzie sprawiedliwą odpłatą i przestrogą na przyszłość. Wyrok jako trafny utrzymano w mocy.