Legislator Case Law & Legislation
II W 526/16 AI generated

Court convicts driver for drunk driving and lack of documents, imposing a fine and state fees.

Case Number II W 526/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court found the defendant guilty of dangerous driving while intoxicated and failing to carry required vehicle documents. The prosecution argued the driver forced another vehicle off the road and lacked necessary paperwork, while the defense presented no contrary evidence. The court upheld the conviction, citing the ideal concurrence of offenses and imposing a fine based on the defendant's income and lack of mitigating circumstances.

Legislator headnote

AI generated

Art. 86 § 2 k.w.; Art. 95 k.w.; Art. 10 k.w.; Art. 33 § 1-4 k.w.; Art. 24 § 3 k.w.; Art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych; The court established that a driver who forces another vehicle off the road while intoxicated commits dangerous driving, and the lack of required documents constitutes a separate offense, with sentencing based on income and degree of fault.

Keywords

AI generated
dangerous driving while intoxicated lack of vehicle documents ideal concurrence of offenses criminal fine imposition state court fees traffic safety regulation driver liability

Cited Legislation

AI generated
Art. 86 § 2 k.w.
Art. 95 k.w.
Art. 10 k.w.
Art. 33 § 1-4 k.w.
Art. 24 § 3 k.w.
Art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych
Marcinkowski, Zakresy, s. 39; K.
Art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w.
art.627 k.p.k
Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz.233, z późn. zm.) oraz art.627 k.p.k. w zw. z art.119 k.p.w.
art.119 k.p
Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz.233, z późn. zm.) oraz art.627 k.p.k. w zw. z art.119 k.p.w.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II W 526/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2017r. Sąd Rejonowy w Pułtusku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Grażyna Gorczyńska Protokolant Kamila Szybowska przy udziale oskarżyciela publicznego st. asp. KPP w P. R. K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017r. sprawy M. W. urodz. (...) w P. syna H. i G. z domu Ł. obwinionego o to, że: I. w dniu 11 września 2016r. około godz. 22:25 w miejscowości O. znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nie zachowując należytej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem m-ki O. (...) o nr rej. (...) zjechał na lewy pas drogi zmuszając jadącego z naprzeciwka R.

M. pojazdem m-ki O. (...) o nr rej. (...) do zjechania na pobocze tj. o czyn z art.86§2 k.w . II. w tym samym miejscu i czasie jak w pkt I kierując samochodem m-ki O. (...) o nr rej. (...) nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego i potwierdzenia zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia OC tj. o czyn z art.95 k.w . orzeka: I. obwinionego M. W. uznaje za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt I i II wniosku o ukaranie czynów i za - czyn opisany w pkt I wniosku o ukaranie na podstawie art.86§2 k.w. skazuje go, - czyn opisany w pkt II wniosku o ukaranie na podstawie art.95 k.w. skazuje go, a na podstawie art.86§2 k.w. w zw. z art.9§2 k.w. wymierza mu karę 600,00 (sześćset) zł grzywny;

II. zasądza od obwinionego M. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60,00 (sześćdziesiąt) zł tytułem opłaty i obciąża go wydatkami w kwocie 50,00 (pięćdziesiąt) zł. Sygn. akt II W 526/16

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 września 2016r. około godz. 22 25 R. M. jechał samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) przez miejscowość O. w kierunku miejscowości P.. Kiedy dojechał do skrzyżowania w kierunku miejscowości S. wówczas od miejscowości S. na jego pas ruchu wjechał samochód marki O. (...) o nr rej. (...). Kierowca samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) wymusił pierwszeństwo przejazdu R. M.. W konsekwencji R. M. musiał zjechać samochodem na pobocze, po czym zawrócił i pojechał za samochodem marki O. (...) o nr rej. (...).

Kierowca wymienionego samochodu jechał slalomem w kierunku miejscowości R.. Następnie zajechał na stacje paliw i zatrzymał auto. R. M. zatrzymał swój samochód za samochodem marki O. (...) nr rej. (...). Wysiadł z samochodu i podszedł do kierowcy samochodu marki O. (...) o nr rej. (...), który był sam i wysiadał z auta. R. M. poczuł od kierowcy samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) alkohol. Kierowca samochodu marki o O. (...) o nr rej. (...) poszedł do sklepu, kupił piwo i chciał kontynuować jazdę samochodem. Wówczas R. M. uniemożliwił kierowcy samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) dalszą jazdę samochodem, zabierając mu kluczyki.

Poza tym wezwał Policję. Wtedy kierowca samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) wypił jedno piwo o pojemności 0,5 l. Na stację paliw przyjechali funkcjonariusze Policji. Kierowcą samochodu marki O. (...) o nr rej. (...) był M. W.. Przeprowadzone badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym wykazały, że M. W. znajduje się w stanie nietrzeźwości. W pierwszym badaniu, wykonanym o godzinie 22 58 stwierdzono u niego 1,66 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, w drugim badaniu - przeprowadzonym o godzinie 23 13 - zawartość alkoholu wyniosła 1,49 mg/l w wydychanym powietrzu, w trzecim badaniu przeprowadzonym o godzinie 23 40 - 1,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a w czwartym o godz. 0 16 - 1,29 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

M. W. kierując samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów: prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego i potwierdzenia zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia OC. M. W. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji do wyjaśnienia i wytrzeźwienia. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: częściowo wyjaśnienia obwinionego (k.13 i 49v ); zeznania świadków: R. M. (k.6v-7 i 49v-50), H. M. (k.9v-10 i 50) i D. B. (k.50); notatkę urzędową (k.3); protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym (k.4);

świadectwo wzorcowania (k.5). Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił (k.13 i 49v), że w dniu 11 września 2016r. samochodem pojechał na stacje paliw w R.. Po drodze nie mijał się z żadnym pojazdem. Na stacji paliw kupił dwa piwa półlitrowe i cytrynówkę o pojemności 200 ml. Cały zakupiony alkohol wypił na terenie stacji paliw. Po jakimś czasie przyjechali policjanci i zatrzymali go do wytrzeźwienia. Nie kierował samochodem pod wpływem alkoholu. Nikt nie wyrywał mu kluczyków od pojazdu. Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego za wiarygodne jedynie w zakresie, że w dniu 11 września 2016r. pojechał samochodem na stacje paliw w R., przyjazdu Policji i zatrzymania go do wytrzeźwienia, gdyż w tym zakresie znajdują w pełni potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

Wyjaśnienia obwinionego, co do ilości zakupionego na stacji paliw i spożytego do przyjazdu Policji alkoholu nie do końca znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Kluczową rolę w niniejszej sprawie pełnią zeznania świadka R. M., który zeznał (k.6v-7 i 49v-50) że w dniu 11 września 2016r. około godz.22 25 jechał samochodem od miejscowości R. w kierunku miejscowości P. przez miejscowość O.. Kiedy dojechał do skrzyżowania w kierunku miejscowości S., wtedy od miejscowości S. na jego pas ruchu wjechał samochód marki O. (...) wymuszając pierwszeństwo.

W konsekwencji zjechał na pobocze. Następnie zawrócił i pojechał za samochodem marki O. (...). Pojazd jechał slalomem w kierunku miejscowości R., po czym zajechał na stacje paliw i zatrzymał się. Zatrzymał się za samochodem marki O. (...) i podszedł do kierowcy, który wysiadł z auta. Był sam. Poczuł od niego woń alkoholu. Kierowca poszedł do sklepu, kupił piwo i chciał kontynuować jazdę samochodem. Uniemożliwił mu dalszą jazdę samochodem, zabierając mu kluczyki. Poza tym wezwał Policję. Następnie kierowca samochodu marki O. (...) wypił jedno piwo o pojemności 0,5 l.

Zaczekał do przyjazdu Policji. Zeznania świadka H. M. potwierdzają bezsporne okoliczności dotyczące przyjazdu na stacje paliw dwóch samochodów, wezwania Policji przez jednego z kierowców oraz przyjazd Policji. Ponadto świadek H. M. zeznał (k.9v-10 i 50), że kierowca, który dzwonił podszedł do drugiego samochodu i wyjął ze stacyjki kluczki. Nie sprzedawał wówczas nikomu wódki. Mężczyzna, który wzywał Policję był z nietrzeźwym kierowcą do czasu przyjazdu Policji. Zeznania świadka D. B. potwierdzają zeznania świadka R.

M.. Ponadto świadek D. B. zeznał (k.50), że na miejscu zastali poszkodowanego i sprawcę, który był pod wyraźnym wpływem alkoholu. Twierdził, że wypił piwo po zdarzeniu. Został osadzony w areszcie do wyjaśnienia i wytrzeźwienia. Sąd uznał zeznania świadków: R. M., H. M. i D. B. za wiarygodne, gdyż są obiektywne oraz tworzą logiczną i spójną całość.

Sąd zważył, co następuje:

Analiza tworzącego logiczną i spójną całość materiału dowodowego w postaci m.in. zeznań świadków: R. M., H. M. i D. B. pozwala na przyjęcie jako jedynej wersji zdarzenia przedstawionej w stanie faktycznym. W konfrontacji z zeznaniami świadka R. M. wyjaśnienia obwinionego, że nie jechał całą szerokością drogi i nie było ruchu, są gołosłowne. Poza tym wyjaśnienia obwinionego, co do ilości zakupionego i spożytego na terenie stacji paliw alkoholu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wyjaśnienia obwinionego w zakwestionowanym przez Sąd zakresie stanowią przyjętą przez niego linię obrony.

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego wina M. W. w zakresie zarzucanych mu w pkt I i II wniosku o ukaranie czynów nie budzi wątpliwości i została mu w pełni udowodniona zgodnie z zasadami k.p.w. Faktem jest, że M. W. w dniu 11 września 2016r. około godz.22 25 w miejscowości O. znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nie zachowując należytej ostrożności spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) zjechał na lewy pas drogi zmuszając jadącego z naprzeciwka R.

M. pojazdem marki O. (...) o nr rej. (...) do zjechania na pobocze, czym wyczerpał znamiona art.86§2 k.w. Poprzez regulacje art.86§1 k.w. ustawodawca stara się zapewnić bezpieczeństwo ruchu drogowego. Może ono być zagrożone poprzez zachowania związane z naruszeniem zasad ostrożności w tej sferze ruchu. Wśród tego typu zasad są zarówno te ujęte w przepisach prawa, jak i te niemające normatywnego wsparcia. Stronę przedmiotową omawianego wykroczenia charakteryzują dwa zasadnicze elementy. Należą do nich niezachowanie należytej ostrożności oraz spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Wyrażenie „należyta” ostrożność należy rozumieć jako odpowiednia, właściwa, stosowna, a zatem taka, jaka jest wymagana w danych okolicznościach. Chodzi przy tym zarówno o „zwykłą ostrożność”, jak i „ostrożność szczególną”. Dla odpowiedzialności z art.86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. W tym miejscu należy podkreślić, że każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze.

Dla dokonania wykroczenia z art.86§1 k.w. ustawodawca wymaga także wystąpienia skutku w postaci zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Podkreślić zarazem trzeba, że skutkiem takim nie musi być konkretne zdarzenie, np. kolizja pojazdów. Wystarczy bowiem, że z pewnych okoliczności, związanych z zachowaniem sprawcy, wynikać będzie zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, np. wobec konieczności nagłego hamowania albo - jak w niniejszej sprawie - zjechania na pobocze celem uniknięcia kolizji. Takie zagrożenie nie musi bezpośrednio odnosić się do życia i zdrowia człowieka lub też mienia, wszak ustawodawca wiąże je wyraźnie z ruchem drogowym.

W świetle powyższych wywodów należy jednakowoż podkreślić, że niebezpieczeństwo winno mieć charakter realny i konkretny, czyli wiązać się z możliwością powstania dalszych negatywnych skutków wynikających z zaistniałego zdarzenia, np. zderzenia pojazdów wskutek nieprawidłowo przeprowadzonych przez kierującego manewrów. M. W. prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości powodował jednocześnie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd podziela stanowisko, że sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzi pojazd i nie zachowując przy tym należytej ostrożności powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, dopuszcza się dwóch czynów zabronionych - przestępstwa określonego w art.178a§1 k.k. oraz wykroczenia określonego w art.86§2 k.w., z tym że za wykroczenie to nie orzeka się środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, a zatem art.87§3 k.w. nie ma w takiej sytuacji zastosowania. (wyr.

SN z 6.2.2004r., WK 27/03, OSNwSK 2004, Nr 1, poz. 270, z glosą W. Marcinkowskiego, PnD 2004, Nr 4, s. 5 i n.; W. Marcinkowski, Zakresy, s. 39; K. Szmidt, Zbieg, s. 16 i n.). Zachodzi zatem idealny zbieg wykroczenia z art.86§2 k.w. i przestępstwa z art.178a§1 k.k., rozwiązywany na podstawie art.10 k.w. (zob. W. Marcinkowski, Idealny, s. 5 i n.; tenże, Materialnoprawna, s. 30; tenże, Zbieg, s. 14). Poza tym faktem jest, że M. W., kierując samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów: prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego i potwierdzenia zawarcia obowiązkowego ubezpieczenia OC, czym wyczerpał znamiona art .95 k.w.

Dobrem chronionym przez art.95 k.w. jest porządek w komunikacji na drogach publicznych. Stosownie do art.38 PrDrog kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego:

1) dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem;

2) dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu;

3) dokument stwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzający opłacenie składki tego ubezpieczenia;

4) zezwolenie, o którym mowa w art.106 ust.1 pkt 5 ustawy z 5.1.2011r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2015r. poz. 155 ze zm.);

5) inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy, a także w przypadkach założenia blokady alkoholowej: - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie wyposażenia pojazdu w blokadę alkoholową, - dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej. Brak któregokolwiek z dokumentów stanowi o istocie wykroczenia. Sąd uznał M. W. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za czyn opisany w pkt I wniosku o ukaranie na podstawie art.86§2 k.w. skazał go, czyn opisany w pkt II wniosku o ukaranie na podstawie art.95 k.w. skazał go, a na podstawie art.86§2 k.w. w zw. z art.9§2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 600,00 (sześćset) zł.

Rozważając kwestię wymiaru kary Sąd uwzględnił dyrektywy płynące z treści art.33§1-4 k.w., a przede wszystkim stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynów. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił wysoki stan nietrzeźwości obwinionego oraz jego dotychczasową karalność.(vide protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym k.4; zapytanie o karalność k.19-20 i 39-40) W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł okoliczności łagodzących. Wymierzając M. W. grzywnę Sąd wziął pod uwagę - w myśl art.24§3 k.w. - dochody obwinionego około 1700 zł.

M. W. jest właścicielem gospodarstwa rolnego z zabudowaniami o pow. 7 ha. Na utrzymaniu ma żonę i córkę. Zdaniem Sądu orzeczona wobec obwinionego kara grzywny jest adekwatna do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. Spełni też wobec niego swe cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Poza tym wymierzona M. W. kara grzywny jest odpowiednia do jego możliwości majątkowych i zarobkowych. O opłacie i wydatkach Sąd orzekł na podstawie art.3 ust.1 w zw. z art.21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn.

Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz.233, z późn. zm.) oraz art.627 k.p.k. w zw. z art.119 k.p.w.