Social court dismisses appeal as pensioner failed to meet 250% contribution base requirement after retirement.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Social Court dismissed the insured's appeal regarding the recalculation of his mining pension. The insured argued for a higher contribution base index based on 20 years of earnings, while the Social Insurance Institution maintained the lower figure calculated from 10 years of work. The court ruled that the statutory conditions for recalculation under Article 110a of the Pension Act were not met because the insured ceased to be subject to social insurance obligations immediately upon receiving his pension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej; Art. 477 § 14 pkt 1 k.p.c.: The recalculation of the pension contribution base index is conditional upon the insured remaining subject to social insurance obligations after the right to the pension is acquired.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1963/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grzegorz Tyrka Protokolant: Igor Ekert po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy A. G. (G.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania A. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 5 października 2016 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Grzegorz Tyrka VIII U 1963/16
UZASADNIENIE
Dnia 19 września 2016 roku ubezpieczony A. G. wniósł o przeliczenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 roku, Nr 887.) – zwanej dalej ustawą emerytalną. Decyzją z dnia 5 października 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił przeliczenia emerytury, albowiem po przyznaniu prawa do emerytury ubezpieczony nie podlegał ubezpieczeniom społecznym lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.
Nadto, wwpw z okresu 20 lat pracy nie przekraczał 250%, a wynosił 235,92%. Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku złożonego dnia 19 września 2016 roku. Ubezpieczony dodał, że wwpw wynosi 270%. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że organ rentowy obliczył wwpw świadczenia na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, wyniósł on 235,92%. Organ rentowy dodał, że ubezpieczony nie spełnił koniecznej przesłanki, a mianowicie po nabyciu prawa do emerytury nie podlegał ubezpieczeniom społecznym lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w kopalni węgla kamiennego w okresie od dnia 1 lutego 1977 roku do dnia 1 lutego 2002 roku. Decyzją z dnia 8 lutego 2002 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej od dnia 2 lutego 2002 roku, tj. od ustania zatrudnienia. Dla potrzeb ustalenia wysokości emerytury przyjęto zarobki za okresu 10 lat i wwpw świadczenia wyniósł 277,09%. Po nabyciu prawa do emerytury ubezpieczony nie był zatrudniony i nie podlegał ubezpieczeniom społecznym lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. /dowód z: akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego/.
Sąd zważył, co następuje:
odwołanie A. G. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 [podstawa wymiaru składek], z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 [wyższy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru], jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%.
Zgodnie z cytowaną normą prawną ubezpieczony musi po nabyciu prawa do emerytury podlegać ubezpieczeniom społecznym lub ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym. Oznacza to, że do ponownego obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru (wwpw) należy uwzględnić zarobki podlegające oskładkowaniu po dacie 2 lutego 2002 roku, tj. po nabyciu uprawnień emerytalnych. W przypadku ubezpieczonego dla obliczenia wwpw należy przyjąć zarobki z dowolnie wybranych 20 lat, przy czym część okresu (co najmniej 1 dzień) musi przypadać po dniu 2 lutego 2002 roku.
Na marginesie należy zwrócić uwagę, że ubezpieczony dla potrzeb emerytalnych ma ustalony wwpw z 10 lat (1984-1993) na poziomie 277,09%; jednakże dla potrzeb spełnienia art. 110a ustawy emerytalnej wwpw należy obliczyć z 20 lat, przy czym część okresu (co najmniej 1 dzień) musi przypadać po dniu 2 lutego 2002 roku. Wówczas z 20 lat wwpw musi przekraczać 250%. Ubezpieczony nie spełnia przesłanki zawartej w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, bowiem po przejściu na emeryturę nie podlegał ubezpieczeniom społecznym lub emerytalnym i rentowym.
Skoro nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, to na podstawie tego przepisu oraz art. 477 14 § 1 k.p.c. należało oddalić odwołanie. (-) SSO Grzegorz Tyrka