Social court dismisses appeal against pension calculation, upholding ZUS's automatic pension grant under defined contribution rules.
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's decision to grant a pension instead of a disability benefit. The insured argued for a specific calculation method based on previous disability benefits, while the court confirmed the automatic transition to a defined contribution pension system for those born after December 31, 1948. The court ruled that the institution correctly applied the statutory rules for calculating the new pension, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 24 ust. 1, 1b pkt 4, 24a ust. 1, 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; For insured persons born after December 31, 1948, the automatic grant of a pension upon reaching retirement age replaces the disability benefit, calculated strictly according to defined contribution rules without reference to prior benefit amounts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1491/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Łazowska Protokolant: Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. w Gliwicach sprawy A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 25 czerwca 2015 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Grażyna Łazowska Sygn. akt VIII U 1491/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 748, ze zm.- dalej ustawa FUS ) przyznał ubezpieczonemu A. B. z urzędu emeryturę od dnia ukończenia wieku 65 lat i 8 miesięcy, wskazując że z tej przyczyny ustaje jego prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony zakwestionował sposób obliczenia wysokości świadczenia i wskazał, że emerytura winna stanowić 100% poprzednie niego świadczenia.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. ZUS podkreślił przy tym, że w wypadku osób pobierających rentę z tytułu niezdolności do pracy, przyznanie emerytury następuje z urzędu, a sposób wyliczeni świadczenia wynika z przepisów prawa. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony urodzony (...), od 10 grudnia 2011 r. był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Wyliczając wysokość renty ZUS uznał za udowodnione 27 lat, 0 miesięcy i 17 dni okresów składkowych przyjmując podstawę wymiaru składek z 10 lat kalendarzowych, a to od stycznia 1996 r. do grudnia 2005 r., przy wskaźniku wysokości podstawy wymiaru 119.74%.
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r. organ rentowy z urzędu przyznał ubezpieczonemu od dnia 23 czerwca 2015 r. prawo do emerytury na podstawie art. 27 i 27a ustawy emerytalnej, w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego, tj. 65 lat i 8 miesięcy. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż choć organ rentowy słusznie przyznał ubezpieczonemu emeryturę z urzędu, to w uzasadnieniu decyzji podał niewłaściwą podstawę prawną, bowiem procedura dotycząca osób urodzonych po 31 grudnia 1948 r. jest opisana w art. 24 oraz art. 24a powołanej ustawy.
Tym niemniej, faktyczną czynność organu rentowego polegającą na wyliczeniu emerytury z urzędu należy uznać za prawidłową. Decyzją tą ZUS ustalił wysokość emerytury w ten sposób, że uwzględnił kwotę składek zaewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji, tj. 107.507,05 zł oraz kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego, tj. 278.343,33 zł. Wyliczając wysokość emerytury ZUS uwzględnił dla ubezpieczonego średnie dalsze trwanie życia w wymiarze 212,10 miesięcy. Wyliczona w oparciu o te założenia miesięczna kwota emerytury wyniosła 1.819,19 zł.
Organ rentowy wziął pod uwagę, iż wyżej wymieniona kwota jest niższa od dotychczas wypłacanej renty, toteż działając w zgodzie z art. 24a ustawy emerytalnej, podwyższył ją do wysokości tej renty. Zatem łączna wysokość miesięczna emerytury została dla skarżącego ustalona na kwotę 1.958.82 zł. Z takim sposobem wyliczenia emerytury nie zgodził się ubezpieczony domagając się wyliczenia jej wysokości poprzez zastosowanie reguły określonej w art. 62 ustawy emerytalnej. Powyższy stan faktyczny jest bezsporny i wynika wprost z akt organu rentowego.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przewiduje zasadniczo dwa rodzaje emerytur, które różnią się warunkami nabycia prawa oraz sposobem wyliczenia ich wysokości. Osobom urodzonym przed 1 stycznia 1949 r. (dział II, rozdz.
2) przysługuje emerytura według starych zasad w systemie zdefiniowanego świadczenia, w którym wysokość emerytury nie jest powiązana bezpośrednio z wysokością wpłaconych do systemu składek. Z kolei osobom urodzonym po 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura na nowych zasadach, określana jako emerytura z systemu zdefiniowanej składki, inaczej kapitałowa. Zgodnie z nowymi zasadami wysokość świadczenia uzależniona jest od wysokości składki wnoszonej do funduszu. Zgodnie z art. 24 ust 1 ustawy FUS ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w ust. 1a i 1b, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.
W ust. 1b, pkt. 4 wskazano, że wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie od dnia 1 października 1949 r. do dnia 31 grudnia 1949 r. wynosi co najmniej 65 lat i 8 miesięcy. Natomiast w myśl art. 24a, ust. 1 ustawy FUS emeryturę, o której mowa w art. 24, przyznaje się z urzędu zamiast renty z tytułu niezdolności do pracy osobie, która osiągnęła wiek uprawniający do tej emerytury oraz podlegała ubezpieczeniu społecznemu albo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym. Ust. 2 tego przepisu stanowi, iż emeryturę przyznaje się od dnia osiągnięcia przez rencistę wieku uprawniającego do emerytury, a w przypadku gdy wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy była wstrzymana - od dnia, od którego podjęto jej wypłatę.
W myśl ust. 3 emeryturę oblicza się zgodnie z art. 26, z uwzględnieniem ust. 4 i 5. Ponadto, zgodnie z ust. 6, emerytura obliczona na zasadach określonych w ust. 2-5 nie może być niższa od pobieranej dotychczas renty z tytułu niezdolności do pracy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że ubezpieczony uprawniony do emerytury z art. 24 omawianej ustawy nie złożył wniosku o emeryturę. Zgodnie z art. 24a ust.1 w takim przypadku emeryturę przyznaje się z urzędu zamiast renty z tytułu niezdolności do pracy, co oznacza automatyczne ustanie prawa do renty i zastąpienie go prawem do emerytury.
Po myśli art. 24a ust. 3 emeryturę taką oblicza się zgodnie z art. 26 ustawy. Co do zasady obowiązuje więc automatyzm, przyznanie emerytury z ZUS oznacza przyznanie prawa do emerytury kapitałowej. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie należy uznać za prawidłowe stanowisko organu rentowego co do przyjętej reguły wyliczenia emerytury odwołującego. W sposób właściwy ustalił też ZUS wysokość emerytury tj. uwzględnił niekwestionowaną przez strony, sumę zaewidencjonowanych na jej koncie składek, z uwzględnieniem ich waloryzacji oraz kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego, a także średnie dalsze trwanie życia w wymiarze właściwym ze względu na datę nabycia uprawnień emerytalnych przez odwołującego i jego daty urodzenia.
Zdaniem Sądu nie ma podstaw do wyliczenia emerytury we wnioskowany przez ubezpieczonego sposób, czyli zgodnie z regułami określonymi w art. 62 ustawy emerytalnej. Powyższy przepis odnosi się do obliczania renty dla osób niezdolnych do pracy, nie zaś emerytury, która jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Także art. 53, do którego poprzedni artykuł odsyła nie mógł zostać przyjęty za podstawę ustalenia emerytury dla ubezpieczonego, gdyż odnosi się on jedynie do ubezpieczonych urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r. Reasumując, uznać należy, iż organ rentowy w sposób zgodny z prawem obliczył wysokość emerytury skarżącego, zatem jego odwołanie należy uznać za bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji wyroku. (-) SSO Grażyna Łazowska