Civil claim dismissed due to statute of limitations expiration for one year on transport contract debt.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for a travel fine and accrued interest against the defendant. The defendant argued that the debt was time-barred, a contention the court found valid under the Civil Code. Since the claim for transport-related debts expires one year after the service, the lawsuit filed over a decade later was legally inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 117 § 2 kc; Art. 778 kc; Art. 118 kc; Art. 120 § 1 kc: A claim arising from a passenger transport contract is time-barred after one year from the date of the service, and the expiration of the main debt bars claims for interest.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII C 2646/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 9 marca 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w VIII Wydziale Cywilnym w składzie: przewodniczący: SSR Bartek Męcina protokolant: sekr. sąd. Kamila Zientalak po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 roku w Łodzi sprawy z powództwa (...) w W. przeciwko J. O. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt VIII C 2646/16
UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 16 września 2016 roku powód (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od J. O. kwoty 248,72 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że podczas kontroli w pojeździe nr 71 w dniu 2 czerwca 2005 r. stwierdzono u pozwanej brak ważnego biletu podróżnego. W związku z tym pozwana była zobowiązana do wniesienia opłaty dodatkowej w kwocie 110 zł.
Ponadto na dochodzoną przez powoda kwotę składają się skapitalizowane odsetki na dzień 2 listopada 2015 r. w kwocie 138,72 zł. W dniu 16 sierpnia 2012 r. (...) z siedzibą w W. nabył od R. K. prowadzącego Zakład (...) w Ł. wierzytelność przysługującą wobec pozwanej. (pozew k. 4- 7) Nakazem zapłaty z dnia 21 września 2016 roku Sąd Rejonowy zasądził od J. O. na rzecz powoda kwotę 248,72 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 16 września 2016 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 137 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. (nakaz zapłaty k.
21) Sprzeciwem wniesionym w dniu 10 października 2016 r. pozwana zaskarżyła nakaz w całości i zgłosiła zarzut przedawnienia roszczenia. (sprzeciw k. 29- 30) Na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. pełnomocnik powoda oraz pozwana prawidłowo zawiadomieni, nie stawili się. (protokół rozprawy k.
38) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Podczas kontroli w pojeździe powoda nr 71 w dniu 2 czerwca 2005 r. stwierdzono u J. O. brak ważnego biletu podróżnego. (okoliczność bezsporna, raport kontrolera k. 18). W dniu 16 sierpnia 2012 r. powód (...) z siedzibą w W. nabył od R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład (...) w Ł. wierzytelność przysługującą wobec pozwanej. (umowa przelewu wierzytelności k. 12, wykaz wierzytelności k. 13, zawiadomienie o sprzedaży wierzytelności k.
14) Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych wyżej dowodu w postaci dokumentów.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu w całości. Powód dochodził od pozwanej kwoty 248,72 zł. tytułem opłaty dodatkowej i skapitalizowanych odsetek ustawowych w związku z wynikiem kontroli przeprowadzonej w dniu 2 czerwca 2005 r. Pozwana nie kwestionowała, że tego dnia podróżowała pojazdem powoda nr 71 bez ważnego biletu podróżnego. Natomiast J. O. podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, który w ocenie Sądu jest zasadny. Zgodnie z art. 117 § 2 kc po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia.
Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie pozwanej wobec powoda jest świadczeniem wynikającym z umowy przewozu. W myśl przepisu art. 118 kc, który stanowi, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej- trzy lata. W przypadku roszczenia powoda będzie miał zastosowanie przepis szczególny, a mianowicie art. 778 kc, zgodnie z którym roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu.
Wobec tego nie ulega wątpliwości, że termin przedawnienia roszczenia dochodzonego przez powoda wynosi 1 rok. W myśl art. 120 § 1 kc zdanie pierwsze bieg przedawnienia zaczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. W przypadku roszczenia powoda należy przyjąć, że roszczenie stało się wymagalne w dniu 2 czerwca 2005 r. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, roszczenie powoda przedawniło się w dniu 3 czerwca 2006 r. Tymczasem powództwo w przedmiotowej sprawie zostało wytoczone dopiero w dniu 16 września 2016 r.
W związku z przedawnieniem należności głównej, nie ulega wątpliwości, że przedawnieniu uległo również roszczenie o odsetki od należności głównej. Uwzględnienie podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia roszczenia skutkowało oddaleniem powództwa. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.