Social security court dismisses work accident compensation appeal due to zero permanent health impairment. The court rejects the claim based on expert medical opinions. Costs are waived despite the loss because the plaintiff's income is minimal.

Sygn. akt IV U 151/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marta Ładzińska Protokolant: Agnieszka Zamojska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. w Jeleniej Górze sprawy z odwołania J. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. na skutek odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 17.04.2015 r. znak (...) w przedmiocie jednorazowego odszkodowania I. odwołanie oddala, II. nie obciąża wnioskodawczyni kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej. Sygn. akt IV U 151/15

UZASADNIENIE

Wnioskodawczyni J. K. (poprzednio M.) wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 17.04.2015 r. znak (...), którą organ rentowy odmówił jej prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. Wskazała, że na skutek wypadku z kwietnia 2009 r. miała uszkodzoną rogówkę lewego oka. Rogówka po kilku dniach zabliźniła się, jednak uraz ten był silnym i traumatycznym przeżyciem, związanym z bólem fizycznym, tak, że stan zdrowia wnioskodawczyni uległ pogorszeniu. Wnioskodawczyni nie wróciła do pracy i była leczona w związku ze stresem pourazowym.

Do dnia dzisiejszego wnioskodawczyni leczy się psychiatrycznie oraz jest częściowo niezdolna do pracy i samodzielnej egzystencji. Wnioskodawczyni zażądała zmiany zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie odszkodowania. Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów procesu w kwocie 60 zł. Organ rentowy zarzucił, że podstawą decyzji była Ustawa z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (DZ U nr 199, poz. 1673) oraz że na mocy przepisu art. 11 ust. 1 cytowanej Ustawy jednorazowe odszkodowanie przysługuje ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a wnioskodawczyni nie doznała zadanego uszczerbku na zdrowiu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni J. K. (poprzednio M.) pracowała na stanowisku kierownika (...) z Dziećmi. Podczas wykonywania obowiązków służbowych wydawania środków czystości z magazynu chemicznego dniu 03.04. 2009 r. schylając się uderzyła okiem o wystającą tubkę kremu leżącego na półce. Wystąpił u niej ostry ból oka, światłowstręt oraz łzawienie. Wnioskodawczyni zgłosiła się do okulisty, który stwierdził erozję rogówki. Kilka dni po leczeniu okulistycznym wnioskodawczym zgłosiła do Szpitala Wojewódzkiego z powodu bólów głowy, uczucia niepokoju, stanu podgorączkowego. (dowód: bezsporne) Wnioskodawczyni cierpi na stan po urazie i erozji rogówki oka lewego, na chorobę afektywną dwubiegunową oraz na depresję.

Uszczerbek na zdrowiu wnioskodawczyni spowodowany wypadkiem przy pracy z dnia 03.04.2009 r. wynosi 0 %. (dowód: opinia biegłego okulisty z dnia 10.08.2015 r., k – 12-12v , opinia biegł ych psychologa i psychiatry z dnia 15. 10.2015 r., k – 28-32, opinia uzupełniająca biegłych psychologa i psychiatry z dnia 1.02.2016 r., k – 51, opinia biegł ych psychologa i psychiatry z dnia 20. 10.201 6 r., k – 85-90 ) Ze względów okulistycznych uszczerbek na zdrowiu wynosi 0 %. Powstałą erozję rogówki należy zaliczyć do urazów powierzchownych oka, biorąc pod uwagę czas trwania, okres przyjmowanych z tego powodu leków oraz całkowite wyleczenie bez następstw pourazowych Opisywany uraz spowodował krótkotrwałe zaburzenie funkcji oka a po zastosowanym leczeniu wyleczenie. (dowód: opinia biegłego okulisty z dnia 10.08.2015 r., k – 12-12v) Ze względów psychologiczno - psychiatrycznych uszczerbek na zdrowiu u wnioskodawczyni wynosi 0 %.

Występująca u wnioskodawczym choroba afektywna dwubiegunowa nie jest wynikiem stresu powstałego w związku z doznanym przez wnioskodawczynię urazem podczas wypadku z dnia 03.04.2009 r. Cechy osobowościowe wnioskodawczym, jej linia życia (tj. patologia rodziny generacyjnej i prokreacyjnej, problemy w rodzinie zrekonstruowanej, problemy w małżeństwie) miały istotny wpływ na codzienne funkcjonowanie, sposób przeżywania codziennych zdarzeń, stosowanie nie zawsze prawidłowych mechanizmów obronnych. Sposób funkcjonowania wnioskodawczyni nie wskazywał na znaczną destabilizację stanu psychicznego w okresie po wypadku przy pracy.

W. cierpi na depresję, lecz nie jest ona wynikiem zdarzenia z dnia 03.04.2009 r. Zdarzenie to było jednym z czynników, które mogło na sposób przeżywania wnioskodawczym, powodowało okresowe trudności adaptacyjne. Wypadek nie spowodował uszczerbku na zdrowiu psychicznym wnioskodawczyni. (dowód: opinia biegł ych psychologa i psychiatry z dnia 15. 10.2015 r., k – 28-32 , opinia uzupełniająca biegł ych psychologa i psychiatry z dnia 1.02.2016 r., k - 51 ) Ze względów neurologicznych uszczerbek na zdrowiu u wnioskodawczyni wynosi 0 %.

Nie stwierdzono żadnego zaburzenia neurologicznego. Które miałoby wpływ na przebieg zdarzenia w dniu 3.4.2009 r. (dowód: opinia biegłego neurologa z dnia 25.04.2016 r., k – 65-65v)

Sąd zważył, co następuje :

Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podstawą żądania wnioskodawczyni był przepis art.11 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z dnia 28 listopada 2002 roku, nr199, poz. 1673 ze zmianami), zgodnie z którym ubezpieczonemu, który w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt, że wnioskodawczyni uległa wypadkowi przy pracy.

Spór dotyczył okoliczności, czy wypadek ten wywołał u wnioskodawczyni uszczerbek na zdrowiu i w jakiej wysokości. Od wysokości uszczerbku zależy wysokość odszkodowania w świetle art. 11, 12 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (DZ U z dnia 28 listopada 2002 roku, nr199, poz. 1673 ze zmianami). Wysokość uszczerbku na zdrowiu wnioskodawczyni wynosi 0 %. Sąd ustalił tę okoliczność na podstawie opinii biegłych sądowych - z zakresu okulistyki, neurologii, psychologii i psychiatrii.

Sąd dał wiarę opiniom, albowiem były one rzetelne, spójne, logiczne oraz sporządzone zgodnie z zasadami wiedzy. Opinia biegłego podlega - jak inne dowody - ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, to jest zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Nie podlega ona zatem weryfikacji w takich kryteriach, jak dowód na stwierdzenie faktów. Jednocześnie, przy ocenie biegłych lekarzy sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego (tak: wyrok SN z 1987.10.13, II URN 228/87, (...)).

Z istoty i celu dowodu z opinii biegłego wynika przy tym, że jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłych jest konieczny. W takim wypadku Sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeżeli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek podważających prawidłowość wydanych opinii. Wnioskodawczyni złożyła zastrzeżenia do opinii psychiatry i psychologa, jednak biegłe w opinii uzupełniającej wskazały, że zarzuty te nie miały wpływu na treść opinii.

W związku z powyższym, wobec ustalenia, że wnioskodawczyni nie doznała uszczerbku na zdrowiu, Sąd uznał odwołanie za nieuzasadnione i na podstawie przepisu art. 477 ( 14 ) § 2 k.p.c. odwołanie oddalił. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego zawarte w punkcie II wyroku Sąd oparł o przepis art. 102 k.p.c., zgodnie z którym w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Wnioskodawczyni co prawda przegrała proces, jednak jej jedynym dochodem jest obecnie kwota 1834 zł.

Ponadto Sąd zważył, iż inicjując postępowanie sądowe powódka dochodziła roszczeń z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych, które na tle stosunków roszczeniowych posiadają charakter specyficzny. W ocenie Sądu można w tym zakresie zastosować analogicznie stanowisko Sądu Najwyższego dotyczące spraw z zakresu prawa pracy (por. orz. SN z dn. 5.12.1967 r. III PRN 78/67 OSNC 1968/11/185, orz. Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu III APz 135/92). Nie można przy tym uznać, w ocenie Sądu, iż powódka, dążąc do wyjaśnienia swoich żywotnych interesów w postępowaniu sądowym, wytoczyła powództwo niezasadnie czy też zbyt pochopnie skoro była przekonana o słuszności swojego powództwa.

Pracownik czy ubezpieczony nie tylko bowiem może ale i powinien żądać wyjaśnienia jego żywotnych interesów także w postępowaniu sądowym choćby jego żądanie okazało się nieuzasadnione (por. postan. SN z dn. 27.04.1971 I Pz 17/71, OSNC 1971\12\22 wyrok SN z dn. 14.06.2005 r. V CK 719/04, Lex nr 152455). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.