Social court partially allowed pension recalculation by applying foreign law proportionally due to missing Polish wage records.
Legislator summary
AI generatedThe social court partially overturned the Social Insurance Institution's decision to deny pension recalculation based on specific employment periods. The insured requested recalculation using wage lists from 1964-1980, but the court found that documentation for some periods was missing or insufficient. Consequently, the court applied the foreign pension law proportionally to the verified Polish work years while rejecting the claim for periods lacking valid wage records.
Legislator headnote
AI generatedArt. 16 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania; Art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach: When foreign pension rights rely on combining periods under foreign law, the competent authority must calculate a theoretical amount based on Polish law and then apply a proportionality factor reflecting the ratio of Polish to total recognized service periods.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 1579/16
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 marca 2016 r. (znak (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił ubezpieczonemu S. F. prawa do ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego. Organ rentowy, powołując się na art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wskazał, iż w decyzji z dnia 23 stycznia 2015 roku, ustalającej ostateczną wysokość emerytury ubezpieczonego, zostały uwzględnione zarobki wykazane w listach płac z lat 1976-1980 z okresu zatrudnienia w Stoczni (...), a ubezpieczony nie dołączył do wniosku nowych dowodów mających wpływ na wysokość emerytury (decyzja, k. 207 akt ZUS).
W odwołaniach od powyższej decyzji, które wpłynęły do ZUS I Oddziału w Ł. w dniach 9 czerwca 2016 roku oraz 27 czerwca 2016 roku, ubezpieczony S. F. wniósł o ponowne przeliczenie emerytury na podstawie list płacy w Stoczni (...) z okresu 9 sierpnia 1972 roku do 31 grudnia 1975 roku oraz listy płacy w Zakładzie Napraw Taboru Kolejowego w B. od 16 listopada 1964 roku do 5 sierpnia 1965 roku i w Przedsiębiorstwie (...) w S. od 14 sierpnia 1965 roku do 30 listopada 1970 roku (odwołania k.2-3, 5-6). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.
Organ rentowy wskazał, iż dokonując obliczenia emerytury wnioskodawcy przyjął, z uwagi na nieudokumentowanie przez wnioskodawcę zarobków, minimalne wynagrodzenia za okres od 9 sierpnia 1972 roku do 31 grudnia 1975 roku. Minimalne zarobki zostały również przyjęte za okresy: 16 listopada 1964 r.-5 sierpnia 1965 r., 14 sierpnia 1965 r. - 27 kwietnia 1966 r. oraz 7 maja 1968 r.-30 listopada 1970 r. (odpowiedź na odwołanie k.7-8). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: S. F. urodził się w dniu (...). (okoliczność bezsporna) Ubezpieczony w okresie od 16 listopada 1964 roku do 5 sierpnia 1965 roku był zatrudniony w Zakładzie Napraw Taboru Kolejowego w B..
Z okresu zatrudnienia u tego pracodawcy nie zachowała się dokumentacja płacowa. (okoliczność bezsporna) Ubezpieczony był następnie zatrudniony w okresie od 14 sierpnia 1965 roku do 30 listopada 1970 roku w Przedsiębiorstwie (...) w S.. (bezsporne) Z okresu pracy u wyżej wymienionego pracodawcy zachowały się angaże, z których wynika, iż S. F. od 14 sierpnia 1965 roku otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze według stawki godzinowej w wysokości 5,70 zł, a od 19 maja 1969 roku otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 800 zł miesięcznie (dokumentacja płacowa k.26).
Ubezpieczony był zatrudniony w Stoczni (...) w okresie od 7 sierpnia 1972 roku do 22 sierpnia 1980 roku. (okoliczność bezsporna) Z okresu pracy w Stoczni (...) zachowały się angaże, zgodnie z którymi od 1 czerwca 1973 r. ubezpieczony u wyżej wymienionego pracodawcy otrzymywał wynagrodzenie według stawki godzinowej 6,80 zł, a od 19 kwietnia 1974 do 1 grudnia 1975 roku w stawce 8,50 zł. Nie zachowała się dokumentacja płacowa z okresu od 7 sierpnia 1972 roku do 31 maja 1973 roku. (dokumentacja płacowa k.34) Od 1982 roku S. F. przebywał w Kanadzie, gdzie przystąpił do ubezpieczenia. (okoliczność bezsporna) W dniu 18 stycznia 2013 roku ubezpieczony wniósł o przyznanie mu emerytury. (wniosek k. 1 akt ZUS) Decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 roku ZUS przyznał wnioskodawcy zaliczkę na poczet przysługującej emerytury od dnia 1 stycznia 2013 roku, tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, obliczając jej wysokość w oparciu o formułę wyrażoną w art.
53. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu 10 lat kalendarzowych poprzedzającego bezpośrednio rok, w którym wnioskodawca przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą to jest z lat od 1976 do 1985, ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru 35,67% oraz kwotę bazową 2974,69 zł. Do ustalenia wysokości emerytury uwzględniono 14 lat i 7 dni okresów składkowych, 1 rok, 8 miesięcy i 7 dni okresów uzupełniających (rola) oraz 6 lat okresów składkowych zagranicznych.
Emeryturę ustalono według proporcji 188 miesięcy pracy w Polsce do 576 miesięcy łącznej pracy z uwagi na ubezpieczenie za granic. Tak obliczona emerytura wyniosła 305,16 zł; po waloryzacji od 1 marca 2013 r. 317,37 zł; po waloryzacji od 1 marca 2014 r. 322,45 zł (decyzja k.146-146v akt ZUS). Decyzją z dnia 23 stycznia 2015 roku ZUS przyznał wnioskodawcy emeryturę od dnia 1 stycznia 2013 roku, tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek, obliczając jej wysokość w oparciu o formułę wyrażoną w art.
53. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z okresu 10 lat kalendarzowych poprzedzającego bezpośrednio rok, w którym S. F. przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą to jest z lat od 1972 do 1981, ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru 47,29 % oraz kwotę bazową 2974,60 zł. Do ustalenia wysokości emerytury uwzględniono 14 lat i 7 dni okresów składkowych, 3 lata, 6 miesięcy i 9 dni okresów uzupełniających (rola) oraz 28 lat, 3 miesiące i 8 dni okresów składkowych zagranicznych.
Świadczenie ograniczono do 100% podstawy wymiaru, tj. do 1406,73 zł. Emeryturę ustalono według proporcji 192 miesiące pracy w Polsce do 531 miesięcy łącznej pracy z uwagi na ubezpieczenie za granic. Tak obliczona emerytura proporcjonalna wyniosła 508,65 zł, po waloryzacji od 1 marca 2013 r. 529 zł; po waloryzacji od 1 marca 2014 r. 537,46 zł. Do emerytury ubezpieczonemu przysługuje zwiększenie z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników w wysokości 15,98 zł. Za okres nieudokumentowanego wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy w okresie od 9 sierpnia 1972 roku do 31 grudnia 1975 roku do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto minimalne wynagrodzenie. (decyzja k.175-175 akt ZUS) Przy przyjęciu wynagrodzenia z Przedsiębiorstwa (...) w S. na podstawie zachowanych angaży według stawki godzinowej oraz obowiązującej wówczas tygodniowej normy czasu pracy wynagrodzenia roczne ubezpieczonego wyniosły: - w 1965 r. 5.164,20 zł; - w 1966 r. 13.406,40 zł; - w 1967 r. 13.326,60 zł; - w 1968 r. 13.360,80 zł; - w 1969 r. 10.962,58 zł; - w 1970 r. 8.800,- zł;
Przy przyjęciu wynagrodzenia ze Stoczni (...) na podstawie zachowanych angaży według stawki godzinowej oraz obowiązującej wówczas tygodniowej normy czasu pracy: - od 1 czerwca 1973 r. 6,80 zł,; - od 19 kwietnia 1974 do 1 grudnia 1975 roku w stawce 8,50 zł; wynagrodzenia roczne ubezpieczonego wyniosły: - w 1973 r. 14.316 zł; - w 1974 r. 18.866,60 zł; - w 1975 r. 19.873 zł. Przy przyjęciu do ustalenia wysokości emerytury:
1. za okres od 1971 roku do 31 maja 1973 r. wynagrodzenia minimalnego z uwagi na brak zachowanej dokumentacji płacowej z tego okresu;
2. wynagrodzeń rocznych: - w 1973 r. 14.316 zł (do 31 maja 1973 r., od 1 czerwca 1973 r. wg stawki godzinowej); - w 1974 r. 18.866,60 zł; - w 1975 r. 19.873 zł; - w 1976 r. 399.950,06 zł; - w 1977 r. 43.551,90 zł; - w 1978 r. 35.356,59 zł; - w 1979 r. 51.384,99 zł; - w 1980 r. 42.956,51 zł wskaźnik wysokości emerytury z okresu 1972-1981 wyniósł 50,68 %. Do jego obliczenia przyjęto następujące wynagrodzenia: - w 1972 r. 4766,59 zł, co stanowiło 15,83 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1973 r. 14.316 zł, co stanowiło 42,64 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1974 r. 18.866,60 zł, co stanowiło 49,36 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1975 r. 19.873 zł, co stanowiło 42,32 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1976 r. 39.950,06 zł, co stanowiło 77,77 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1977 r. 43.551,90 zł, co stanowiło 78,97 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1978 r. 35.356,59 zł, co stanowiło 60,29 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1979 r. 51.384,99 zł, co stanowiło 80,38 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1980 r. 42.956,51 zł, co stanowiło 59,27 % przeciętnego wynagrodzenia; - w 1981 r. 0,- zł co stanowiło 0% przeciętnego wynagrodzenia.
Przy przyjęciu powyższych wartości wysokość emerytury wnioskodawcy obliczona na dzień 1 stycznia 2013 roku zgodnie z art. 53 ustawy przy: przeciętnej podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z okresu kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą dającej wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 50,68 %. oraz kwocie bazowej 2974,60 zł. zł daje 1542,04 zł. Do ustalenia wysokości emerytury należy uwzględnić 14 lat i 7 dni okresów składkowych, 3 lata, 6 miesięcy i 9 dni okresów uzupełniających (rola) oraz 28 lat, 3 miesiące i 8 dni okresów składkowych zagranicznych.
Wysokość emerytury należy ustalić według proporcji 192 miesiące pracy w Polsce do 531 miesięcy łącznej pracy z uwagi na ubezpieczenie za granic. Tak obliczona emerytura proporcjonalna wynosi 545,11 zł, po waloryzacji od 1 marca 2013 r. 566,91 zł; po waloryzacji od 1 marca 2014 r. 575,98 zł, po waloryzacji od 1 marca 2015 r. 589 zł, po waloryzacji od 1 marca 2016 roku 590,41 zł. (wyliczenie k. 50-53 i akta ZUS k. 48, k. 218-221 akt ZUS)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Organ rentowy przyznał ubezpieczonemu S. F. emeryturę, obliczając jej wysokość w oparciu o formułę określoną w art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (zwanej dalej: ustawą). Zgodnie z ust. 1 powołanego przepisu emerytura wynosi: 1) 24% kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, oraz 2) po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych, 3) po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych- z uwzględnieniem art.
55. Według treści art. 15 ust. 1 ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176. Art 15 ust. 2a ustawy stanowi, iż jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Zgodnie z brzmieniem art. 18 ust. 1 ustawy podstawę wymiaru emerytury lub renty dla osób posiadających okresy ubezpieczenia za granicą, o których mowa w art. 8, ustala się na zasadach określonych w art. 15-17. Jeżeli w ciągu 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, zainteresowany nie był ubezpieczony w Polsce, podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą (art. 18 ust. 3).
W niniejszej sprawie spór między stronami postępowania sprowadzał się do wysokości zarobków osiąganych przez wnioskodawcę w okresie zatrudnienia w Zakładzie Napraw Taboru Kolejowego w B. od 16 listopada 1964 roku do 5 sierpnia 1965 roku, w Przedsiębiorstwie (...) w S. od 14 sierpnia 1965 roku do 30 listopada 1970 roku oraz w Stoczni (...) z okresu 9 sierpnia 1972 roku do 31 grudnia 1975 roku. Jako podstawę wymiaru składek za ten okres organ rentowy przyjął kwoty obowiązującego wynagrodzenia minimalnego z czym nie zgodził się wnioskodawca.
Wydając zaskarżoną decyzję, a także wcześniejszą decyzję z dnia 23 stycznia 2015 roku o przyznaniu wnioskodawcy emerytury, organ rentowy nie dysponował dokumentacją płacową z w/w wyżej miejsc zatrudnienia S. F.. W toku postępowania przed Sądem zgromadzono jednak stosowne dowody w postaci dokumentów potwierdzających wysokość zarobków ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie (...) w S. od 14 sierpnia 1965 roku do 30 listopada 1970 roku oraz w Stoczni (...) z okresu od 1 czerwca 1973 roku do 31 grudnia 1975 roku. Nie uzyskano natomiast dokumentacji płacowej z Zakładu Napraw Taboru Kolejowego w B. oraz ze Stoczni (...) z okresu od 9 sierpnia 1972 r. do 31 maja 1973 roku.
Sąd Okręgowy wyraża stanowisko, że dla potrzeb obliczenia podstawy wymiaru świadczenia, w przypadku nie udowodnienia przez osobę ubezpieczoną (za pomocą dostępnych w postępowaniu sądowym środków dowodowych) wysokości podstawy wymiaru składek ubezpieczeniowych (wysokości rzeczywiście otrzymywanego wynagrodzenia) w danym roku lub latach - należy przyjmować, iż podstawa ta wynosi – dla niewątpliwie udowodnionego okresu ubezpieczenia w danym okresie, a więc zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy i w dawnym uspołecznionym zakładzie pracy – najniższe wynagrodzenie dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy w danym roku czy w latach oraz przy znajomości stawki godzinowej – wynagrodzenie wyliczone przez przyjęcie wysokości dziennej normy czasu pracy obowiązującej w tym okresie, przy uwzględnieniu niewątpliwie otrzymywanych dodatków i premii.
Zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412 ) środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty dla pracowników są zaświadczenie zakładów pracy wystawione według wzoru ustalonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (tzw. druk Rp-7) albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków.
Wskazana wyżej regulacja niewątpliwie wyznacza kierunek postępowania dowodowego, ale nie oznacza, że wysokość uzyskiwanego uposażenia nie może być dowiedziona w inny sposób. W postępowaniu sądowym nie obowiązują bowiem ograniczenia co do środków dowodowych stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty określone w § 21 rozporządzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 1997 r. sygn. akt II UKN 186/97 OSNP 1998/11/342). Zwrócić w tym miejscu należy uwagę także na fakt, iż podstawę wymiaru renty mogą stanowić wyłącznie takie składniki wynagrodzenia, których faktyczna wypłata w określonej wysokości oraz fakt odprowadzenia składki na ubezpieczenia społeczne jest niewątpliwy.
Należy zauważyć, że w objętych sporem okresach zatrudnienia, wnioskodawca pracę wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy (co jest okolicznością bezsporną), zaś normy czasu pracy określały przepisy prawa pracy. Za niektóre okresy udało się także ustalić stawkę godzinową wynagrodzenia wnioskodawcy. Na mocy art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1919 roku „o czasie pracy w przemyśle i handlu” (tj. Dz.U.33.94.734 ) czas pracy wszystkich pracowników, zatrudnionych na mocy umowy w przemyśle, handlu, górnictwie, komunikacji i przewozie oraz innych zakładach pracy, choćby na zysk nie obliczonych, a prowadzonych w sposób przemysłowy, niezależnie od tego, czy te zakłady pracy są własnością prywatną, czy państwową, czy też organów samorządowych wynosi bez wliczenia przerw odpoczynkowych najwyżej 8 godzin na dobę, w sobotę 6 godzin na dobę i nie może przekraczać 46 godzin na tydzień.
Zgodnie zaś z art. 129 § 1 kp w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1975 roku czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 46 godzin na tydzień. Wykonując zobowiązanie sądu organ rentowy dokonał hipotetycznego wyliczenia wysokości emerytury wnioskodawcy, przyjmując za okres od 9 sierpnia 1972 roku do 31 maja 1973 roku wynagrodzenie minimalne, natomiast za okres od 1 czerwca 1973 roku do 31 maja 1975 ustalone na podstawie stawki godzinowej wynikającej z angaży. Organ dokonał wyliczenia jedynie w oparciu o wynagrodzenia wnioskodawcy osiągane w latach 1972-1981, kierując się brzmieniem przywołanego już art. 18 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z którym podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym wnioskodawca przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą.
S. F. po raz pierwszy przystąpił do ubezpieczenia za granicą w 1982 roku, stąd ewentualna wysokość osiąganego przez niego wynagrodzenia w okresie przed 1972 roku nie mogła mieć wpływu na wysokość podstawy wymiaru emerytury. Przy takich założeniach wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 50,68 %. Stosownie do brzmienia art. 111 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (zwanej dalej: ustawą) wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, od podstawy wymiaru ustalonej w myśl art. 15, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego:
1) z liczby kolejnych lat kalendarzowych i w okresie wskazanym do ustalenia poprzedniej podstawy wymiaru świadczenia, 2) z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176, 3) z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu, przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku o ponowne ustalenie emerytury lub renty, - a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Wskaźnik obliczony przez organ rentowy w wyliczeniu hipotetycznym – 50,68 % jest wyższy od aktualnie ustalonego - 47,29 % , a tym samym spełnione zostały przesłanki do ponownego obliczenia emerytury odwołującego się. Wskazać przy tym należy, iż Polskę i Kanadę łączy dwustronna umowa o zabezpieczeniu społecznym podpisana w dniu 2 kwietnia 2008 roku. (Dz. U. z 2009 r. Nr 133, poz. 1095). Zgodnie z art. 16 ust. 2 powołanej umowy jeżeli prawo do emerytury lub renty powstaje wyłącznie przez zastosowanie postanowień dotyczących sumowania określonych w rozdziale 1, instytucja właściwa Rzeczypospolitej Polskiej: (a) ustala teoretyczną kwotę świadczenia, które zostałoby wypłacone, gdyby przyjąć, że zsumowane okresy uznawane, zgromadzone zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z ustawodawstwem Kanady są okresami zgromadzonymi wyłącznie zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej; (b) na podstawie kwoty teoretycznej, obliczonej zgodnie z punktem a) ustala rzeczywistą kwotę świadczenia przez zastosowanie proporcji długości okresów uznawanych zgromadzonych zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej do sumy wszystkich okresów uznawanych zgromadzonych zgodnie z ustawodawstwem Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z ustawodawstwem Kanady.
Wysokość emerytury ubezpieczonego należy zatem ustalić według proporcji pracy w Polsce do łącznej pracy z uwagi na ubezpieczenie za granicą. Na mocy art. 129. ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Kierując się przedstawioną powyżej argumentacją, Sąd w oparciu o art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przeliczył S. F. emeryturę od 1 marca 2016 roku w ten sposób, iż ustalił wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 50,68 % liczony z lat 1972-1981 roku.
Sąd przeliczył emeryturę od 1 marca 2016 roku, tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym wnioskodawca złożył wniosek o jej przeliczenie. Podkreślić ponownie należy, iż stosownie do brzmienia art. 18 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia za granicą.
Skutkuje to uznaniem przez Sąd, iż wynagrodzenia uzyskiwane przez ubezpieczonego w Zakładzie Napraw Taboru Kolejowego w B. oraz w Przedsiębiorstwie (...) w S., niezależnie od tego, iż w tym pierwszym zakresie nie było możliwe odtworzenie ich wysokości, a w drugim przypadku dokumentacja płacowa została uzyskana, nie mogły zostać wykorzystane w celu obliczenia podstawy wymiaru emerytury. Z kolei niemożliwe było uzyskanie dokumentacji płacowej ubezpieczonego ze Stoczni (...) z okresu 9 sierpnia 1972 roku do 31 maja 1973 roku. W tej części organ rentowy zasadnie przyjął jako podstawę obliczenia wynagrodzenie minimalne obowiązujące w tym okresie.
Odwołanie skarżącego w części, w której domagał się on przeliczenia emerytury w oparciu o wynagrodzenie uzyskiwane w tych okresach podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć ZUS wraz z aktami rentowymi.