Social Security Court dismissed pension appeal due to insufficient contribution period and lack of special conditions work proof.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a special conditions pension. The insured argued for recognition of work periods from 1977 and 1987, but the court found the total contribution period fell short of the 25-year requirement by over a year. Furthermore, the court rejected the claim for special conditions work because the evidence was inconsistent and lacked official certificates proving continuous full-time employment in surgical teams.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 4 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego: The court must strictly verify the length of the contribution period and the continuity of work in special conditions; an appeal is rejected if the insured fails to meet the statutory contribution threshold or cannot provide documentary proof of continuous full-time employment in the specified special conditions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI U 334/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Janusz Madej Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hańc po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2016 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania: K. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 19 grudnia 2014 r., znak: (...) w sprawie: K. P. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o emeryturę oddala odwołanie. VI U 334/15
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 19 grudnia 2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. – po rozpoznaniu wniosku K. P. z dnia 22 października 2014r. – odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W uzasadnieniu swego stanowiska organ rentowy powołał się na przepisy art.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. z 1983r. Nr 8, poz.43 ze zm.) wyjaśniając, iż odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury ponieważ: - do dnia 1 stycznia 1999r. nie osiągnął on 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego, - do dnia 1 stycznia 1999r. nie udowodnił on wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jednocześnie organ rentowy przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999r. okresy stażu emerytalnego (suma okresów składkowych i nieskładkowych) w wymiarze 24 lat 10 miesięcy i 22 dni oraz stażu pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat 6 miesięcy i 17 dni.
Dodatkowo organ rentowy podał, iż nie uznał okresu zatrudnienia od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r. udowodnionego zeznaniami świadków, gdyż z zeznań świadków nie wynika, że zatrudnienie dotyczyło umowy o pracę, natomiast umowa zlecenie nie rodziła obowiązku ubezpieczenia (okres zatrudnienia krótszy niż 6 miesięcy). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, zarzucając iż nie jest ona zgodna z przepisami i stanem faktycznym oraz twierdząc, iż jest w stanie udowodnić swoje lata pracy w warunkach (szkodliwych) szczególnych od 1 sierpnia 1977r.
Organ wnosił o oddalenie odwołania, powołując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności organ ten podnosił, że do stażu pracy nie uwzględniono ubezpieczonemu okresu od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r. na podstawie zeznań świadków, gdyż z zeznań nie wynika czy zatrudnienie dotyczyło umowy o pracę, natomiast umowa zlecenie nie rodziła wówczas obowiązku ubezpieczenia przy okresie krótszym niż 6 miesięcy – art.1 ust.1 i ust.3 ustawy z dnia 19 grudnia 1975r. o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na rzecz jednostek gospodarki uspołecznionej na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia (Dz.
U. z 1975r. Nr 45, poz.232). Organ rentowy wskazywał ponadto, że z przedłożonego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z (...) Publicznego Zespołu (...)w Z. wynika, że ubezpieczony był zatrudniony od 1 sierpnia 1977r. do 31 lipca 1978r. – ostatnio jako lekarz stażysta.
Sąd Okręgowy ustalił i rozważył, co następuje:
Ubezpieczony K. P. (urodz. (...)) w dniu 22 października 2014r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych wniosek o emeryturę, wskazując w treści wniosku, iż jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego oraz że wnosi o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. 60 lat ukończył on w dniu (...). Zaskarżoną decyzją (...) Oddział w B. odmówił K. P. prawa do emerytury, ustalając, że ubezpieczony nie udowodnił ogólnego stażu emerytalnego w wymiarze co najmniej 25 lat oraz stażu pracy w szczególnych warunkach w wymiarze co najmniej 15 lat.
Organ rentowy ustalił, iż K. P. legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. wymaganym okresem do uzyskania emerytury w wymiarze 24 lat 10 miesięcy i 22 dni, w tym okresem pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat 6 miesięcy i 17 dni. W toku procesu ubezpieczony w piśmie procesowym z dnia 24 września 2015r. oraz na rozprawie uzupełnił podstawę faktyczną żądania i podał, ze domaga się zaliczenia do ogólnego stażu emerytalnego oraz do okresu pracy w szczególnych warunkach następujących okresów: - od 1 sierpnia 1977r. do 31 lipca 1978r., - od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r.
Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył tych dwóch okresów Sąd Okręgowy ustalił przy tym, iż do ogólnego stażu emerytalnego organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu na dzień 1 stycznia 1999r. następujące okresy: - od 1 października 1971r. do 31 lipca 1977r. – okres studiów odbytych w (...)w G., - od 1 sierpnia 1977r. do 31 lipca 1978r. w Samodzielnym Publicznym (...)w Z., - od 1 sierpnia 1978r. do 6 grudnia 1981r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 20 grudnia 1981r. do 31 grudnia 1984r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 1 stycznia 1985r. do 30 kwietnia 1987r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 14 stycznia 1988r. do 31 sierpnia 1988r. w Zespole (...) w B., - od 15 kwietnia 1991r. do 28 grudnia 1992r. w Zespole (...) w B., - od 29 grudnia 1992r. do 31 grudnia 1998r. w (...)w B., w tym stażu w szczególnych warunkach organ rentowy zaliczył okresy: - od 1 sierpnia 1978r. do 6 grudnia 1991r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 20 grudnia 1981r. do 31 grudnia 1984r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 1 stycznia 1985r. do 30 kwietnia 1987r. w Wojewódzkim Szpitalu (...) w B., - od 29 grudnia 1992r. do 26 kwietnia 1998r. w (...)w B., - od 9 maja 1998r. do 25 sierpnia 1998r. w (...)w B., - od 25 października 1998r. do 31 grudnia 1998r. w (...)w B..
Okresy zatrudnienia ubezpieczonego od 27 kwietnia 1998r. do 8 maja 1998r. i od 26 sierpnia 1998r. do 19 października 1998r. jako okresy nieskładkowe nie zostały przez organ rentowy zaliczone do pracy w szczególnych warunkach. Okres zatrudnienia ubezpieczonego od 1 sierpnia 1977r. do 31 lipca 1978r. w (...)w Z. został wliczony przez organ rentowy do wymaganego do uzyskania emerytury okresu zatrudnienia. Dowody: karta przebiegu zatrudnienia – k.69 akt emerytalnych, zestawienie okresów ogólnego stażu pracy i okresów pracy w szczególnych warunkach uwzględnionych przez organ rentowy przy ocenie uprawnień emerytalnych ubezpieczonego – pismo procesowe z dnia 8 czerwca 2015r.
– k.13 akt sprawy. W pierwszej kolejności zatem należało rozważyć kwestię czy ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. legitymuje się co najmniej25-letnim okresem zatrudnienia wymaganym do nabycia emerytury na podstawie art.184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz. U. z 2015r. poz.748 ze zm.) w związku z § 3 i § 4 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. z 1983r. Nr 8, poz.43 ze zm.). W paragrafach 3 i 4 tego rozporządzenia prawodawca określił bowiem warunki nabycia prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, stwierdzając, że za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do ustalenia, iż ubezpieczony legitymował się na dzień 1 stycznia 1999r. (dzień wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy emerytalnej – art.184 ust.1) co najmniej 25-letnim okresem zatrudnienia wymaganym do uzyskania emerytury. W szczególności brak było podstaw faktycznych i prawnych do doliczenia do okresu ogólnego stażu emerytalnego ubezpieczonego uwzględnionego w zaskarżonej decyzji – 24 lata 10 miesięcy i 22 dni – okresem wskazanym przez ubezpieczonego w toku procesu: od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r.
Według twierdzeń ubezpieczonego w okresie tym (od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r.) był on zatrudniony w Państwowym Szpitalu (...) w B. na podstawie umowy o pracę na czas określony, jednak nie dysponował on ani umową o pracę ani świadectwem pracy – dokumentami, które jako podstawowe potwierdzałyby ten okres jego pracowniczego zatrudnienia. Powyższe twierdzenie ubezpieczonego o dwumiesięcznym okresie zatrudnienia na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony z Państwowym Szpitalem (...) w B. nie znajdowały żadnego potwierdzenia w dowodach z dokumentów zebranych w jego aktach osobowych nadesłanych do akt sprawy przez Szpital (...) im. dr A.
J. w B.. W Państwowym Szpitalu (...) w B. ubezpieczony zatrudniony był w okresie od 1 stycznia 1985r. do 30 kwietnia 1987r. Pierwotnie ten stosunek pracy został rozwiązany z powodu porzucenia przez ubezpieczonego pracy z dniem 2 maja 1987r., a następnie na jego wniosek z dniem 12 stycznia 1988r. strony stosunku pracy rozwiązały go na mocy porozumienia stron z dniem 30 kwietnia 1987r. i ostatecznie taki tryb rozwiązania umowy o pracę wskazany został przez pracodawcę w świadectwie pracy z 18 stycznia 1988r. Wcześniej wystawione ubezpieczonemu świadectwo pracy z dnia 4 czerwca 1987r. wskazywało, iż stosunek pracy wygasł z powodu porzucenia pracy. (świadectwa pracy oraz pisma stron z 12 stycznia 1988r. i 18 stycznia 1988r., 4 czerwca 1987r. i 19 czerwca 1987r. w aktach osobowych ubezpieczonego) W aktach osobowych dotyczących okresu zatrudnienia ubezpieczonego w Państwowym Szpitalu (...) w B. nie ma umowy o pracę bądź świadectwa pracy albo innych dokumentów, które potwierdzałyby zatrudnienie ubezpieczonego na podstawie umowy o pracę (czy też na innej podstawie prawnej) w okresie od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r.
Kolejne zatrudnienie u innego pracodawcy – w Zespole (...) w B. - ubezpieczony podjął od 14 stycznia 1988r. (świadectwo pracy – k.100 akt osobowych nadesłanych do akt sprawy przez Urząd Miasta B.). U tego pracodawcy ubezpieczony był także zatrudniony w okresie od 1 kwietnia 1985r. – równolegle z zatrudnieniem w Państwowym Szpitalu (...) w B. – a stosunek pracy rozwiązał się z dniem 7 kwietnia 1987r. z powodu porzucenia pracy. Ponowne zatrudnienie ubezpieczonego w (...) w B. nastąpiło z dniem 14 stycznia 1988r. (pismo angażujące i umowy o pracę z 16 kwietnia 1985r., 1 stycznia 1986r., 1 stycznia 1987r. i 14 stycznia 1988r. oraz pismo ZOZ Nr 2 w B. z dnia 24 czerwca 1987r. rozwiązujące umowy o pracę z dniem 7 kwietnia 1987r. z powodu porzucenia pracy – w aktach osobowych nadesłanych przez (...) B.) Przeprowadzone z inicjatywy powoda dowody z zeznań świadków G.
N. (1) i Z. W. (1) (e-protokół rozprawy k.76 i skrócony protokół rozprawy k.73-75) także nie potwierdziły, aby był on zatrudniony w Państwowym Szpitalu (...) w B. w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 1987r. Ś. z uwagi na wpływ czasu nie potrafili podać dokładnych okresów zatrudnienia ubezpieczonego u powyższego pracodawcy. Świadek G. N. tłumaczyła to także dłuższymi okresami nieobecności w pracy (w latach 80 i 90tych ubiegłego wieku była 4 razy w ciąży i miała problemy z donoszeniem dwóch z nich), a świadek Z. W. wskazywał, że miał bardzo ograniczony kontakt z powodem z uwagi na świadczenie pracy w odrębnych zespołach lekarskich.
Na posiedzeniu rozprawowym w dniu 9 lutego 2016r. ubezpieczony nie stawił się bez usprawiedliwienia i w związku z tym Sąd pominął dowód z przesłuchania go w charakterze strony. Przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim przy ocenie wiarygodności twierdzeń ubezpieczonego o jego zatrudnieniu w (...) Szpitalu (...) w B. w okresie od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r. Sąd Okręgowy miał także na uwadze, iż sam ubezpieczony wypełniając w sprawie o ustalenie swojego kapitału początkowego kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych (z dnia 20 sierpnia 2003r.
– k.4 akt kapitału początkowego) nie wskazał powyższego okresu zatrudnienia. Ponadto w odręcznie sporządzonym życiorysie z dnia 7 grudnia 1992r. (k.3 akt osobowych prowadzonych przez jego kolejnego pracodawcę – (...) (...)w B.) podał, że w Zespole (...) w B. zatrudnił się w 1988r. oraz nie wskazał okresu zatrudnienia w (...) Szpitalu (...) w B. od 1 listopada 1987r. do 31 grudnia 1987r. (mimo, iż wspominał o zatrudnieniu w Wojewódzkim Szpitalu – Klinice (...) i Położnictwa). W tej sytuacji powyższy dwumiesięczny okres nie mógł uzupełnić okresu wymaganego do emerytury, który na dzień 1 stycznia 1999r. nie osiągnął 25 lat (24 lata 10 miesięcy i 22 dni).
Z tej przyczyny odwołanie ubezpieczonego podlegało oddaleniu na podstawie art.477 14 § 1 K.p.c. w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Jeśli zaś chodzi o wymiar okresu pracy ubezpieczonego w szczególnych warunkach, dostrzec należy, iż nawet przy zaliczeniu do tego okresu pracowniczego zatrudnienia w Wojewódzkim Szpitalu (...) w Z. od 1 sierpnia 1977r. do 31 lipca 1978r. jego odwołanie podlegało oddaleniu z powodu nieposiadania przez ubezpieczonego na dzień 1 stycznia 1999r. wymaganego ogólnego stażu emerytalnego.
Dodatkowo wskazać w tym miejscu można, iż ubezpieczony nie posiadał świadectwa pracy bądź świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, które potwierdzałyby wykonywanie przez niego w powyższym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracowniczego zatrudnienia w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych (wykaz A dział XII poz.2) bądź w zespołach pomocy doraźnej pogotowia ratunkowego (wykaz A dział XII poz.4). Dokumenty z akt osobowych ubezpieczonego za okres zatrudnienia u tego pracodawcy (nadesłane do akt sprawy przez Archiwum Państwowe w Z.) potwierdzają jedynie wykonywanie przez ubezpieczonego pracy w pełnym wymiarze czasu na stanowisku lekarza stażysty.
Pozostały materiał dowodowy nie był z kolei spójny. Świadek J. A. (k.69) podał wprawdzie w swoich zeznaniach, iż ubezpieczony w okresie zatrudnienia w Wojewódzkim Szpitalu (...) w Z. jako lekarz stażysta był wyłącznie lekarzem asystującym przy zabiegach operacyjnych ginekologicznych i wszystkich procedurach związanych z położnictwem i ginekologią, uczestnicząc przy zabiegach i porodach, jednak sam ubezpieczony w trakcie jego informacyjnego wysłuchania podawał, ze pracował – oprócz wykonywania operacji na oddziale ginekologii i położnictwa jako członek zespołu zabiegowego oraz pracy w pomocy doraźnej w karatece pogotowia – opiekował się pacjentami tego oddziału i pracował również w ambulatorium, gdzie wykonywał pracę lekarza, przyjmującego pacjentów ze stłuczeniami i drobnymi stłuczeniami.
Trudno zatem w tej sytuacji uznać aby stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał on zatrudnienie w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, tym bardziej iż sam pracodawca nie potwierdził tego faktu właściwym świadectwem. Nawet jednak przy zaliczeniu ubezpieczonemu tego okresu do okresu pracy w szczególnych warunkach, nie posiadał on wymaganego ogólnego stażu pracy w wymiarze co najmniej 25 lat, co było zasadniczym powodem oddalenia odwołania.