Court dismisses combined sentence request due to res judicata and lack of new conviction after July 2015.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's request for a combined sentence ruling, citing the principle of res judicata. Although the defendant argued for full absorption of sentences under new Criminal Code provisions, a final combined sentence had already been issued in February 2015. The court determined that since no new conviction occurred after the new laws took effect, the procedural bar prevented any further combined sentencing proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 569 § 1, 2 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: A combined sentence request is inadmissible if a final combined sentence has already been issued, as the principle of res judicata precludes reopening the matter absent a new conviction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2017 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu III Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSO Magdalena Grzybek Protokolant: sędzia przewodnicząca przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Agnieszki Krysmann po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 roku w Poznaniu na posiedzeniu w sprawie skazanego W. T., z wniosku skazanego z dnia 18 stycznia 2017 roku o wydanie wyroku łącznego w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego postanawia 1. na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzyć postępowanie, 2. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r.
– Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) w zw. z § 1 -4 oraz § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714 ze zm.) przyznać obrońcy z urzędu skazanego – adw. C. W. ze środków Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Poznaniu kwotę 147,60 zł (w tym 23% podatku VAT) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, 3. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami procesu obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 18 stycznia 2017 roku skazany W. T. wniósł o wydanie wobec niego wyroku łącznego przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji na podstawie znowelizowanych w dniu 1 lipca 2015 roku przepisów kodeksu karnego. W. T. był skazany następującymi prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt VI K 823/03 za:
a) przestępstwo z art.191 § 2 k.k., art.157 § 2 k.k. i art.288 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. popełnione w dniu 11 lipca 2003 roku, na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, b) przestępstwo z art.288§1 k.k. popełnione w dniu 11 lipca 2003 roku, na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, c) przestępstwo z art.190§1 k.k. popełnione w dniu 11 lipca 2003 roku, na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary pozbawienia wolności połączono wymierzając karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby oraz na podstawie art.71§1 k.k. karę grzywny 20 stawek dziennych po 10 złotych; wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności zarządzono;
II. Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 27 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II K 390/06 za przestępstwo z art.207§1 k.k., popełnione w okresie od co najmniej 2011 roku do sierpnia 2005 roku oraz od marca 2006 roku do 28 kwietnia 2006 roku, na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby oraz na podstawie art.71§1 k.k. karę grzywny 180 stawek dziennych po 10 złotych, postanowieniem z dnia 28 lutego 2012 roku zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności; III. Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 29 września 2010 roku, sygn. akt II 678/09, za przestępstwo z art.216§1 k.k., popełnione w dniu 20 września 2009 roku, na karę grzywny w liczbie 30 stawek dziennych po 10 zł;
IV. Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 26 marca 2012 roku, sygn. akt II K 1231/11 za:
a) przestępstwo z art.190§1 k.k. w zw. z art.12 k.k. popełnione w okresie od 12 września 2011 roku do 12 października 2011 roku, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, b) przestępstwo z art.178a§1 k.k. popełnione w dniu 22 września 2011 roku, na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym kary te połączono wymierzając karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby, V. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2014 roku, sygn. akt III K 134/13, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2014 roku, sygn. akt II AKa 224/14 za:
a) przestępstwo z art.197§1 k.k. i art.197§3pkt2 k.k. i art.197§2 k.k. i art.197§3 pkt.2 k.k. w zw. z art.11§2 k.k. w zw. z art.12 k.k. popełnione w okresie od listopada 2011 roku do 24 stycznia 2012 roku, na karę 6 lat pozbawienia wolności, b) przestępstwo z art.245 k.k. w zw. z art.12 k.k. popełnione w okresie od listopada 2011r. do 24 stycznia 2012 roku na karę 1 roku pozbawienia wolności, c) przestępstwo z art.190§1 k.k. popełnione w dniu 30 stycznia 2012 roku. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym kary te połączono wymierzając karę łączną 6 lat pozbawienia wolności.
Prawomocnym wyrokiem łącznym z dnia 12 lutego 2015 roku, sygn. akt III K 255/14, Sąd Okręgowy w Poznaniu umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego W. T., z uwagi na brak przesłanek do połączenia wyżej wymienionych kar pozbawienia wolności. Postanowieniem z dnia 21 września 2015 roku, sygn. akt III K 119/15, Sąd Okręgowy w Poznaniu ponownie umorzył postępowanie o wydanie wyroku łącznego wobec skazanego W. T., z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej. Po wydaniu wyroku łącznego z dnia 12 lutego 2015 roku, sygn. akt III K 255/14 oraz postanowienia z dnia 21 września 2015 roku, sygn. akt III K 119/15, W.
T. nie był karany sądownie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniosek okazał się niezasadny. Zgodnie z treścią art. 569 § 1 i 2 k.p.k. jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu. Jeżeli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd wyższego rzędu. Mając na uwadze powyższe właściwym do rozpoznania niniejszego wniosku skazanego jest Sąd Okręgowy w Poznaniu, który orzekał w sprawie III K 134/13 oraz III K 255/14 Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. 2015, poz.396) przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1 (czyli kodeksu karnego) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W związku z powyższym znowelizowane przepisy z rozdziału IX k.k. nie będą miały zastosowania w niniejszej sprawie bowiem po dniu wejścia w życie tych przepisów, tj. dniu 1 lipca 2015 roku W.
T. nie został prawomocnie skazany żądnym wyrokiem sądowym. Mając na uwadze fakt, iż po wydaniu wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2015 roku, sygn. akt III K 255/14 oraz postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 21 września 2015 roku, sygn. akt III K 119/15, Sąd Okręgowy w Poznaniu w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego, stan prawny i faktyczny w odniesieniu do skazanego W. T. nie uległ zmianie i co za tym idzie nie powstała możliwość ukształtowania nowej kary łącznej.
W związku z tym należało stwierdzić, iż zaistniała negatywna przesłanka procesowa w postaci stanu powagi rzeczy osądzonej określona w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Mając powyższe na uwadze postępowanie wywołane wnioskiem skazanego, na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., należało umorzyć, orzekając jak w punkcie 1. postanowienia. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia na podstawie przepisów tam powołanych. SSO Magdalena Grzybek