Legislator Case Law & Legislation
I1 C 392/16 AI generated

Civil claim dismissed due to statute of limitations under Higher Education Act and Civil Code.

Case Number I1 C 392/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for unpaid tuition fees and interest against a former student. Although the plaintiff argued that specific statutes extended the limitation period beyond the standard three years, the court found the debt expired in 2009, three years after the payment due date in 2006. Consequently, the court ruled that the claim was time-barred and ordered the plaintiff to bear the litigation costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym; Art. 118 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.: The specific three-year limitation period for tuition fees under the Higher Education Act applies, and the claim is extinguished if not pursued within three years from the payment due date.

Keywords

AI generated
statute of limitations Higher Education Act tuition fees civil claim dismissal limitation period student debt interest on debt

Cited Legislation

AI generated
Art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
Mając na uwadze powyższe Sąd w pkt I wyroku, na podstawie art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.
Art. 118 k.c.
Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.
Art. 120 § 1 k.c.
Wskazać następnie należy, że zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.
Art. 509 § 2 k.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że do roszczenia powoda (który zgodnie z art. 509 § 2 k.c. na skutek cesji wierzytelności wstąpił w sytuację prawną pierwotnego wierzyciela) z tytułu zapłaty czesnego ma zastosowanie trzyletni termin przedawnienia określony w ww.
Art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.
i na mocy art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. zawiesił postępowania w sprawie.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c
i na mocy art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.
art. 118 k.c
Nadto powód wskazał, że świadczenie przez studenta opłat za studia i usługi edukacyjne nie jest świadczeniem okresowym przez co nie znajduje zastosowania 3 letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 118 k.c.
art. 509 § 2 k.c
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że do roszczenia powoda (który zgodnie z art. 509 § 2 k.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I 1 C 392/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Stolarska Protokolant: Hanna Cholcha po rozpoznaniu w dniu 1 września 2016 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przeciwko T. K. o zapłatę I oddala powództwo; II obciąża powoda kosztami procesu uznając je za uiszczone.

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwem z dnia 30 czerwca 2015 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego T. K. kwoty 715,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwany był studentem w Wyższej Szkole (...) w G. i był zobowiązany do ponoszenia opłat w wysokości i terminach wskazanych w aktach prawnych uczelni, jednak nie uregulował w całości należnych uczelni opłat. Powód wyjaśnił, że na podstawie umowy o zakup wierzytelności z dnia 17 maja 2013 r. stał się wierzycielem pozwanego co do kwoty 715,82 zł, na którą składają się kwoty: 337,50 zł tytułem nieopłaconego czesnego o terminie zapłaty 15 maja 2006 r. i 378,32 zł tytułem skapitalizowanych odsetek.

Powód wskazał również, że pozwany został wezwany do zapłaty żądanej kwoty listem poleconym, lecz mimo tego nie uregulowała należności w całości. (pozew – k. 2-4v.) W dniu 5 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu. (nakaz zapłaty – k.

83) Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Gdyni uchylił nakaz zapłaty z dnia 5 sierpnia 2015 r. i na mocy art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. zawiesił postępowania w sprawie. (postanowienie – k.

89) Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. powód wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania i ustanowienie kuratora sądowego dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu. (pismo powoda - k.

92) Postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. Sąd Rejonowy w Gdyni podjął zawieszone w sprawie postępowanie, a następnie ustanowił kuratora sądowego dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu w osobie pracownika tutejszego Sądu – S. W.. (postanowienie – k. 102, zarządzenie – k. 103) W złożonym sprawozdaniu kurator sądowy oświadczył, iż podejmowane przez niego czynności nie doprowadziły do ustalenia miejsca pobytu pozwanego T. K.. Nadto kurator podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda z upływem lat 3, wskazując iż należność była płatna w maju 2006 r., zaś pozew wniesiono w czerwcu 2015 r. (sprawozdanie – k. 105, pismo kuratora – k. 116) Powód pismem z dnia 26 lipca 2016 r., odnosząc się do podniesionego przez kuratora zarzutu przedawnienia, wskazał, że pozwany zawarł umowę o warunkach odpłatności za studia z uczelnią wyższą pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.

Prawo o szkolnictwie wyższym, zatem nie można przyjąć, że roszczenie o zapłatę czesnego za studia przedawnia się z upływem trzyletniego terminu zgodnie z art. 160a ust. 7 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Zdaniem powoda przepis ten nie ma zastosowania do umów zawartych przed dniem wejścia w życie nowelizacji ww. ustawy, tj. przed dniem 1 października 2014 r. Nadto powód wskazał, że świadczenie przez studenta opłat za studia i usługi edukacyjne nie jest świadczeniem okresowym przez co nie znajduje zastosowania 3 letni termin przedawnienia, o którym mowa w art. 118 k.c. Powód wskazał również, że świadczenie przez uczelnię wyższą usług dydaktycznych nie stanowi działalności gospodarczej, zatem roszczenie uczelni wyższej, jako niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie przedawnia się z upływem lat trzech. (pismo powoda – k. 123-124) Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pomiędzy Wyższą Szkoła (...) w G. a T. K. doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług edukacyjnych. T. K. nie zapłacił uczelni czesnego za miesiąca maj 2006 r. w kwocie 337,50 zł, płatnego do dnia 15 maja 2006 r. okoliczność niesporna, a nadto potwierdzenie złożenia ślubowania, odbioru legitymacji studenckiej i indeksu – k. 26, dokument rozliczeniowy – k. 53 W dniu 17 maja 2013 r. Wyższa Szkoła (...) w G. (zbywca) zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (nabywca) umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem było przeniesienie na rzecz nabywcy wierzytelności pieniężnych wskazanych w załączniku nr 2, celem ich dalszej windykacji.

W treści załącznika nr 2 wskazana została wierzytelność przysługująca zbywcy względem dłużnika T. K. w kwocie 337,59 zł. okoliczność niesporna, a nadto umowa sprzedaży wierzytelności – k. 73-73v., wyciąg z załącznika – k. 74 W dniu 13 czerwca 2013 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystosowała do T. K. pismo informujące o nabyciu wierzytelności względem niego, stanowiącej zadłużenia wynikającego z umowy o świadczenie usług edukacyjnych oraz wezwała go do zapłaty kwoty 635,10 zł, w tym kwoty 337,50 zł tytułem nieopłaconego czesnego za maj 2006 r. i kwoty 297,60 zł tytułem odsetek. okoliczność niesporna, a nadto wezwanie do zapłaty – k. 75-75 v., potwierdzenie nadania – k. 76

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy szczątkowy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wskazanych dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową w toku postępowania. Dowody uznane zostały za wiarygodne w całości, albowiem nie budziły one zastrzeżeń Sądu, co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, nadto nie były kwestionowane przez stronę przeciwną. Pozostałe dokumenty złożone w sprawie nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie wniosły do sprawy żadnych nowych istotnych okoliczności. W niniejszej sprawie niesporne było, że pomiędzy pozwanym T.

K. a Wyższą Szkołą (...) w G., pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, doszło do zawarcia umowy o świadczenie usług edukacyjnych. Niesporne było również to, że pozwany nie uiścił na rzecz uczelni czesnego za miesiąc maj 2006 r. w kwocie 337,50 zł. Kwestią niesporną było również to, że roszczenie uczelni o zapłatę ww. czesnego, na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 17 maja 2013 r., zostało przelane na powoda. Spór w niniejszej sprawie, w związku z podniesionym przez kuratora zarzutem przedawnienia, sprowadzał się do ustalenia czy roszczenie powoda może być skutecznie dochodzone czy też uległo przedawnieniu.

Kwestią sporną był również termin przedawnienia roszczenia powoda. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód nie załączył do pozwu umowy o świadczenie usług edukacyjnych zawartej przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda, a nawet nie podał dokładnej daty jej zawarcia. Nadto należy zauważyć, że żaden ze złożonych przez powoda dokumentów nie odnosi się do tej umowy, a tym samym Sąd nie był w stanie ustalić dokładnej daty zawarcia umowy o odpłatne świadczenie usług edukacyjnych stanowiącej podstawę żądania powoda.

W tej sytuacji - w oparciu o twierdzenia powoda – Sąd przyjął, że pozwanego T. K. z Wyższą Szkołą (...) w G. łączyła umowa o świadczenie usług edukacyjnych zawarta w czasie obowiązywania ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U z 2005 r., Nr 164, poz. 1365). Przechodząc do zgłoszonego przez kuratora sądowego pozwanego zarzutu przedawnienia, w pierwszej kolejności należało ustalić jaki termin przedawnienia ma zastosowanie do roszczeń o zapłatę czesnego za świadczenie usług edukacyjnych. Zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata.

Należy wskazać, że do przepisów szczególnych regulujących termin przedawnienia określonego rodzaju roszczeń należy art. 160a ust. 7 ww. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym roszczenia wynikające z umowy (regulującej warunki pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów oraz ich wysokość – art. 106a ust.

1) przedawniają się z upływem trzech lat. Wskazać przy tym należy, iż przepis art. 160a ust. 7 ww. ustawy – wprowadzony przez art. 1 pkt 105 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1198), zmieniającej nim ustawę z dniem 1 października 2014 r. - ma zastosowanie również do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne zawartych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy zmieniającej, tj. do umów zawartych przed dniem 1 października 2014 r. (zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r.).

Nadto należy zauważyć, iż przepis ten będzie miał zastosowanie jedynie do umów o odpłatne świadczenie usług edukacyjnych zawartych pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, nie będzie miał natomiast zastosowania do umów zawartych pod rządami wcześniejszej ustawy, tj. ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U z 1990 r., Nr 65 poz. 385 ze zm.). Mając na uwadze powyższe Sąd nie mógł zgodzić się z twierdzeniem powoda, iż w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie ogólny 10-letni termin przedawnienia z art. 118 k.c. Nadto należy wskazać, że przytoczone przez powoda orzecznictwo Sądu Najwyższego, a w szczególności stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 21 października 2015 r., wydanej w sprawie III CZP 67/15, które Sąd rozpoznający sprawę w całości podziela, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczy odmiennego stanu faktycznego.

Z uzasadnienia ww. orzeczenia Sądu Najwyższego wynika, że Sąd Najwyższy zajmował się sytuacją faktyczną zaistniałą w 2009 r. i jej rozstrzygnięciem zawartym w orzeczeniu Sądu I instancji wydanym w 2013 r., tj. w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw. Tym samym Sąd Najwyższy odpowiadając na postawione pytanie prawne, dotyczące ww. sytuacji faktycznej, tj. zastosowania przez Sąd I instancji w 2013 r. terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę czesnego za studia w oparciu o umowę zawartą pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym - wskazał, że do przedawnienia roszczeń o opłatę za studia określoną w umowie zawartej na podstawie art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.

Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 października 2009 r., w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw, miał zastosowanie 10-letni termin przedawnienia. W niniejszej sprawie pozew został wniesiony już po wejściu w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw, a tym samym zarówno w chwili wniesienia pozwu jak i w chwili wyrokowania termin przedawnienia roszczenia o zapłatę czesnego, na podstawie umowy o świadczenie usług edukacyjnych zawartej pod rządami ustawy z dnia 27 lipca 2005 r.

Prawo o szkolnictwie wyższym, określony jest w przepisie szczególnym, tj. w art. 160a ust 7 ww. ustawy, zatem w niniejszej sytuacji nie będzie miał zastosowania ogólny 10-letni termin przedawnienia z art. 118 k.c. Należy również wskazać, że Sąd podziela stanowisko powoda, iż roszczenie o zapłatę czesnego nie jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, ani roszczeniem okresowym, a zatem do przedawnienia tego roszczenia nie będzie miał również zastosowania ogólny 3-letni termin przedawnienia z art. 118 k.c. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że do roszczenia powoda (który zgodnie z art. 509 § 2 k.c. na skutek cesji wierzytelności wstąpił w sytuację prawną pierwotnego wierzyciela) z tytułu zapłaty czesnego ma zastosowanie trzyletni termin przedawnienia określony w ww. art. 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Wskazać następnie należy, że zgodnie z art. 120 § 1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Skoro więc w niniejszej sprawie terminy zapłaty czesnego za miesiąc maj 2006 r. przypadał na dzień 15 maja 2006 r. należało uznać, iż przedawnienie tej kwoty nastąpiło z upływem lat trzech od tej daty, a więc w dniu 15 maja 2009 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy powód wytoczył powództwo w dniu 30 czerwca 2015 r., a zatem już po upływie biegu trzyletniego okresu przedawnienia. W tym stanie rzeczy uznać należało, że roszczenie powoda zarówno co do należności głównej, jak i co do odsetek, uległo przedawnieniu.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, jak i poglądami doktryny, roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego (m.in. Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie III CZP 42/04, opubl. Lex nr 141130). Na marginesie należy również wskazać, że powód w sposób niepełny wykazał zasadność oraz wysokość dochodzonego roszczenia, albowiem nie załączył umowy o świadczenie usług edukacyjnych, określającej m.in. zasadny odpłatności za studia, zawartej przez pozwanego z poprzednikiem prawnym powoda.

Jednakże podstawę oddalenia powództwa stanowił skutecznie podniesiony przez kuratora pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda. Mając na uwadze powyższe Sąd w pkt I wyroku, na podstawie art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), oddalił powództwo. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.

U. z 2013 roku, poz. 1476), obciążając nimi powoda, jako stronę przegrywającą niniejsze postępowanie, uznając je za uiszczone w całości.