Consumer protection claim dismissed for lack of grounds to challenge enforceability title under civil procedure code. Consumer's substantive arguments rejected as irrelevant to enforcement proceedings. Court ruled procedural requirements not met for invalidating enforcement title. Consumer protection claim dismissed for lack of grounds to challenge enforceability title under civil procedure code. Consumer's substantive arguments rejected as irrelevant to enforcement proceedings. Court ruled procedural requirements not met for invalidating enforcement title.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the consumer protection agency's lawsuit seeking to deprive a payment order of enforceability. The plaintiff argued the debt was invalid due to misleading sales practices and improper transfer of claims, but the defendant did not appear. The court held that substantive disputes regarding contract validity must be resolved in the main proceedings, not in a separate action to challenge the enforcement title.
Legislator headnote
AI generatedArt. 840 § 1 k.p.c.; Art. 339 § 2 k.p.c.: A debtor may request deprivation of enforceability only if specific statutory grounds are met, such as events contradicting the basis of the enforcement title or extinguishment of the obligation; general substantive defenses regarding contract formation or unfair practices must be raised in the main proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 2002/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Wojciech Zatorski Protokolant Natalia Całka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 roku w Ś. spraw z powództwa Powiatowego Rzecznika Konsumentów we W. działającego na rzecz Z. N. (1) przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności powództwo oddala. Sygn. akt IC 2002/16
UZASADNIENIE
Powiatowy Rzecznik Konsumentów we W., działający na rzecz Z. N. (1), wystąpił przeciwko (...) sp. z o.o. we W. o pozbawienie wykonalności nakazu zapłaty Sądu Rejonowego Lublin-Zachód z 27.11.2015r. sygn. VI Nc-e (...) w całości, a także obciążenie pozwanej kosztami procesu i postępowania egzekucyjnego (k.2). W uzasadnieniu pozwu podał, iż kwota wskazana w w/w tytule jest nienależna, albowiem jeszcze przed rozpoczęciem świadczenia usług telekomunikacyjnych objętych umową z (...) S.A. konsument rozwiązał tę umowę, zatem żądanie przez pozwanego od konsumenta kwoty 307,79 zł w związku z ulgą przyznaną abonentowi przy zawieraniu umowy jest niezasadne.
Konsument został wprowadzony w błąd podczas rozmowy telefonicznej, w trakcie której zapewniono go, że oferta umowy pochodzi od dotychczasowego operatora, w związku z czym uzyska tańsze rozmowy i abonament w kwocie 25 zł, co okazało się nieprawdą, tzn. kierując się treścią rozmowy konsument podpisał umowę dostarczona przez kuriera, jakkolwiek bez możliwości zapoznania się z jej treścią z uwagi na pospiech kuriera, po czym, gdy zorientował się w treści umowy , zrezygnował z niej, rozwiązując umowę, co jednak nastąpiło po upływie 10-dniowego terminu od daty jej zawarcia.
Pomimo to konsumentowi wystawiano faktury za usługi, które w praktyce nie były świadczone. Powód (sąd przyjmuje, że zapewne w pozwie chodzi o powoda, który wytoczył powództwo zakończone uzyskaniem tytułu wykonawczego) powinien wykazać uprawnienie do dochodzonej wierzytelności i że jest następcą osoby, z którą konsument zawarł umowę. Ponadto powoływanie się przez pozwanego na regulamin świadczenia usług nie wiąże powoda, bowiem zapis regulaminu o jednorazowej opłacie wyrównawczej został zakwestionowany przez SO w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.
Działania spółki (...) były sprzeczne z dobrymi obyczajami i spełniają przesłanki nieuczciwych praktyk. W konsekwencji wydanie przez wierzyciela pierwotnego (PTS) noty obciążeniowej nie ma uzasadnienia, a zatem przelew wierzytelności na rzecz pozwanego czyni powództwo o zapłatę bezprzedmiotowym. Powyższa argumentacja oraz art. 840 k.p.c. wskazują, że żądanie pozwu jest uzasadnione. Prokuratura prowadzi postępowanie karne w zakresie nieprawidłowości przy zawieraniu umów przez pośrednika prawnego PTS, co skutkuje cofaniem pozwów, zaś orzecznictwo sądów powszechnych przyjmuje niezasadność naliczania opłaty wyrównawczej (k. 2o.-3).
Pozwany nie stawił się na rozprawę i nie złożył wyjaśnień. Wobec postawy pozwanego zachodzą przesłanki do wyrokowania zaocznego, co jednak nie oznacza automatycznego, bezkrytycznego poprzestawania na twierdzeniach pozwu, a w szczególności wyrokowania na podstawie tych twierdzeń po myśli składającego pozew. Zgodnie bowiem z art. 339 § 2 k.p.c. w przypadku wydania wyroku zaocznego przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
W niniejszej sprawie okoliczności przytoczone w pozwie budzą zasadnicze wątpliwości, zwłaszcza co do oceny przytoczonych faktów, jak i skutków, jakie mogą one wywierać w sytuacji stron, a to z przyczyn wskazanych poniżej. W pierwszym rzędzie sąd ustalił, na podstawie dołączonego do pozwu zawiadomienia Komornika przy SR w Świdnicy z 10.03.2016r. syg. Km (...), że przeciwko osobie, na rzecz której wytoczono powództwo w obecnej sprawie, tj. Z. N., prowadzona jest egzekucja, której podstawą jest tytuł wykonawczy w postaci nakazu zapłaty Sądu Rejonowego Lublin-Zachód z 27.11.2015r. sygn.
VI Nc-e (...), który 09.02.2016r. został zaopatrzony w klauzulę wykonalności. Oznacza to, że pozwany w niniejszej sprawie, tj. (...) sp. z o.o. legitymuje się dokumentem uprawniającym go do egzekucji (art. 776 i art. 777 § 1 k.p.c.), co zresztą wskazywano już w sprawie, tj. w postanowieniu w przedmiocie zabezpieczenia (k. 6o.). W tym kontekście należy powodowi przypomnieć przedmiot sprawy, którą sam przecież zainicjował, a mianowicie, że wniósł pozew o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego. To żądanie jest zatem przedmiotem rozpoznania i oceny ze strony sądu, nie zaś okoliczności dotyczące zawarcia spornej umowy, ani też sprzedaży ewentualnej wierzytelności z niej wynikającej, bowiem takowe można było i należało zgłosić w postępowaniu przed sądem merytorycznie rozpoznającym żądanie pozwu wniesionego przez (...), tj. przed SR Lublin-Zachód.
Zgodnie z art. 840 § 1 k.p.c. o treści: dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli:
1) przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego dokumentu stwierdzającego to przejście;
2) po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik może oprzeć powództwo także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy, a także na zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zgłoszenie tego zarzutu w sprawie było z mocy ustawy niedopuszczalne;
3) małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności na podstawie art. 787, wykaże, że egzekwowane świadczenie wierzycielowi nie należy się, przy czym małżonkowi temu przysługują zarzuty nie tylko z własnego prawa, lecz także zarzuty, których jego małżonek wcześniej nie mógł podnieść. W pozwie nie wskazano na żadną z tych przesłanek, jak też żadnej z nich nie można dedukować z przytoczonych w uzasadnieniu pozwu okoliczności. Tak więc nawet przyjęcie za prawdziwe przytoczonych w pozwie twierdzeń o okolicznościach faktycznych (w szczególności co do wprowadzenia konsumenta w błąd, bezzasadnego wystawiania faktur za nieświadczone usługi, bezprawnego naliczenia opłaty wyrównawczej, stosowania nieuczciwych praktyk rynkowych, wadliwego przeniesienia przez pierwotnego wierzyciela na pozwanego dochodzonej wierzytelności, itd.) nie ma znaczenia dla sprawy o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.
Wszystkie te okoliczności należało podnosić w postępowaniu „głównym” a w sprawie obecnej nie mogą one być już rozpatrywane. Teza przeciwna oznaczałaby niedopuszczalne opieranie powództwa na przesłankach zbliżonych do art. 5 k.c., ewentualnie również niedopuszczalne zastępowanie niniejszym postępowaniem postępowania ‘głównego”, w którym nie podnoszono, jak można domniemywać, zarzutów merytorycznych. Reasumując, wobec nie wykazania, choćby twierdzeniami zgłoszonym w pozwie (art. 339 § 2 k.p.c.), okoliczności dotyczących przesłanek z art. 840 § 1 k.p.c., orzeczono o oddaleniu po wództwa.