Court dismisses appeal in speeding case, upholding conviction based on witness testimony and device documentation.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court upheld the first-instance verdict convicting the defendant of speeding and ordered the defendant to pay procedural costs. The defense argued that expert testimony was required to verify the speed measurement device's accuracy and the absence of other vehicles, claiming factual errors in the lower court's findings. The court rejected these claims, ruling that witness statements and device documentation were sufficient for the first instance judge to independently assess the measurement's validity and the facts without needing an expert opinion.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.; Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w.; Art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.; Art. 193 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.; Art. 104 k.p.w.; Art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.; The court's evaluation of evidence in criminal proceedings is protected by procedural law when based on a complete presentation of facts during the main trial and a duty to ascertain the truth; expert testimony is not required if witness statements and documentary evidence allow the court to independently verify the accuracy of measurements and factual circumstances.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 10/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2017r. Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSO Agata Wilczewska Protokolant : st. sekr. sąd. Irena Bąk przy udziale sierż. B. W. KP W. po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017r. sprawy K. N. obwinionego z art.92a k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy z dnia 15 listopada 2016r. sygn. akt II W 304/16 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50zł i wymierza mu opłatę za to postępowanie w kwocie 30zł. Agata Wilczewska Sygn. akt IIKa 10/17
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2016r. w sprawie IIW 304/16 Sąd Rejonowy w Słupcy uznał obwinionego K. N. za winnego tego, że w dniu 4 kwietnia 2016r. o godzinie 11.38 w miejscowości S. 10, na drodze nr (...), prowadząc samochód marki V. (...) o nr rej. (...), nie zastosował się do obowiązującego na tym odcinku drogi ograniczenia prędkości do 50km/h i jechał z prędkością 83km/h, to jest wykroczenia z art.92a k.w. i za wykroczenie to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300zł. Powyższy wyrok zaskarżony został przez obrońcę obwinionego w całości.
Obrońca zarzucił wyrokowi naruszenie art.42§1k.p.w. w zw. z art.193§1i art.7k.p.k. przez uznanie, iż materiał dowodowy jest wystraczający do rozstrzygnięcia sprawy i nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechatroniki, technologii pomiaru prędkości pojazdów na okoliczność czy dokonywany pomiar był wykonywany prawidłowo oraz czy pomiar wskazywał rzeczywistą prędkość pojazdu obwinionego, czy też nie, a w rezultacie błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu, że przed pojazdem obwinionego ani ze strony przeciwnej nie jechał inny pojazd, pomiar dokonywany był prawidłowo, a wskazywana na urządzeniu pomiarowym Rapid 2-Ka prędkość 83km/h jest prędkością pojazdu obwinionego.
W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechatroniki, technologii pomiaru prędkości pojazdów na okoliczność czy dokonywany pomiar był wykonywany prawidłowo oraz czy pomiar wskazywał rzeczywistą prędkość pojazdu obwinionego, czy też nie i o zmianę zaskarżonego wyroku, i uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego czynu.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ocena dowodów przeprowadzonych w toku postępowania pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k. w zw.z art. 8 k.p.w.) gdy zostaje poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczność sprawy (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy (art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.). Sąd winien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentować swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w.).
W ramach realizacji zasady zawartej w art. 7 k.p.k. sąd ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia obwinionego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonujący uzasadni. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Sąd I instancji sprostał temu zadaniu. Przeprowadził prawidłowo i w sposób całościowy postępowanie dowodowe, przeprowadzone w sprawie dowody prawidłowo ocenił, a na ich podstawie poczynił prawdziwe ustalenia faktyczne, które pozwalały na przypisanie obwinionemu zarzucanego mu wykroczenia.
Sąd I instancji nie naruszył przy tym wskazywanego przez obrońcę w apelacji przepisu art.193k.p.k. W sprawie nie było bowiem potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu mechatroniki, technologii pomiaru prędkości pojazdów na okoliczność czy dokonywany pomiar był wykonywany prawidłowo oraz czy pomiar wskazywał rzeczywistą prędkość pojazdu obwinionego, czy też nie, gdyż okoliczności w jaki sposób był dokonywany pomiar wynikały z zeznań przesłuchanych świadków, funkcjonariuszy Policji oraz Żandarmerii Wojskowej w osobach:
A. M., J. S. i R. B.. Prawidłowa ocena zeznań tych świadków, dokonana przez Sąd I instancji, w powiązaniu z treścią dokumentów dotyczących legalizacji urządzenia, którym dokonano pomiaru i instrukcji obsługi tego urządzania, pozwalała Sądowi I instancji w sposób samodzielny, bez uciekania się do opinii biegłego ocenić czy sposób dokonania pomiaru był prawidłowy i wskazywał rzeczywistą prędkość pojazdu. Dlatego też ponowienie tego wniosku dowodowego na etapie postępowania odwoławczego należało uznać, w ocenie Sądu odwoławczego, jako zmierzające jedynie do przewlekania niniejszego postępowania.
Sąd odwoławczy, wbrew zarzutom skarżącego podziela również ustalenia Sądu I instancji co do tego, iż w trakcie kontroli prędkości pojazdu obwinionego droga tą nie poruszały się inne pojazdy, a zmierzona prędkość dotyczyła pojazdu którym kierował obwiniony. Ustalenia te poczynione bowiem zostały na podstawie prawidłowo ocenionych przez Sąd I instancji zeznań wyżej wymienionych już świadków. Mając na uwadze dyrektywy sądowego wymiaru kary (art. 33 k.w.), okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu obwinionego, jak również właściwości i warunki osobiste obwinionego, Sąd odwoławczy uznał, że również wymierzona obwinionemu kara będzie adekwatną i sprawiedliwą reakcją na jego zachowanie.
Co więcej, kara ta oscyluje w dolnej granicy zagrożenia ustawowego, którą wyznacza treść art. 24 § 1 k.w., a zatem żadną miarą nie można jej uznać za nadmiernie dolegliwą. Z drugiej zaś strony stanowi adekwatną i słuszną reakcję karną na popełnione wykroczenie. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy nie podzielając zarzutów stawianych w apelacji, nie znajdując przy tym uchybień określonych w art. 104 k.p.w. i art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art.109§2k.p.w., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art.119k.p.w. w zw. z art.636§1k.p.k. i art.118§3 i 4k.p.w. w zw. z §3 Rozp. M.S. z dnia 10.10.01r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania […] w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001r., Nr 118, poz.1269). Opłatę ustalono na podstawie art.21 pkt 2 w zw. z art.8 i art.3ust1 ustawy z dnia 23.06.73r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r., Nr 49, poz. 223 ze zm.). Agata Wilczewska