Legislator Case Law & Legislation
VI U 390/16 AI generated

Social court allows rehabilitation benefit appeal by confirming medical expert's work disability finding.

Case Number VI U 390/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The social court rejected the Social Insurance Institution's request to dismiss the appeal and instead granted the claimant's request for rehabilitation benefits. The court found the claimant work-disabled from September 28, 2016, to February 28, 2017, based on a comprehensive medical expert opinion. Consequently, the court ordered the institution to pay benefits for this specific period, noting the claimant had properly followed procedural steps.

Legislator headnote

AI generated

Art. 18 ust. 1, 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; Art. 477 § 14 k.p.c.: The court must grant a rehabilitation benefit when a medical expert confirms work disability and a reasonable expectation of recovery, provided the appeal was filed within the statutory deadline.

Keywords

AI generated
rehabilitation benefit entitlement work disability assessment medical expert opinion social insurance appeal procedural deadline compliance

Cited Legislation

AI generated
Art. 278 § 1 k.p.c.
Zgodnie z treścią art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii.
Art. 477 § 9 k.p.c.
W konsekwencji na podstawie przepisów art. 477 9 k.p.c.
Art. 477 § 10 k.p.c.
W konsekwencji na podstawie przepisów art. 477 9 k.p.c.
Art. 477 § 14 § 2 k.p.c.
W konsekwencji na podstawie przepisów art. 477 9 k.p.c.
Art. 18 ust. 1, 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Zgodnie z treścią art. 18 ust.
art. 278 § 1 k.p.c
Zgodnie z treścią art. 278 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI U 390/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 roku. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: PrzewodniczącySSR Przemysław Chrzanowski Protokolant Patrycja Wielgus po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania F. L. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. o świadczenie rehabilitacyjne 1. odmawia odrzucenia odwołania, 2. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. z dnia (...)roku, znak: (...), w ten sposób, że przyznaje odwołującemu F. L. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 28 września 2016 roku do dnia 28 lutego 2017 roku. Sygn. akt VI U 390/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...)roku, znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. odmówił F. L. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 28 września 2016 roku, z powodu uznania za zdolnego do pracy. F. L. złożył odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że bezzasadnie uznano go za zdolnego do pracy. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. w odpowiedzi wnosił o odrzucenie odwołania i oddalenie odwołania. Wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia (...)roku uznała F. L. za zdolnego do pracy.

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

W sprawie bezsporne jest, że F. L. otrzymywał świadczenie rehabilitacyjne przez okres 5 miesięcy do dnia 27 września 2016 roku. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia (...)roku uznała, że F. L. nie jest niezdolny do pracy i na tej podstawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. zaskarżoną decyzją odmówił mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 28 września 2016 roku. Z decyzją organu rentowego nie zgodził się F. L. wnosząc przedmiotowe odwołanie do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Zgodnie z treścią art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. Celem zweryfikowania zasadności decyzji organu rentowego i twierdzeń odwołującego należało dopuścić dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty z zakresu kardiologii celem ustalenia, czy odwołujący F. L. był niezdolny do pracy po dniu 27 września 2016 roku, a jeżeli tak to przez jaki okres i czy dalsze leczenie lub rehabilitacja odwołującego rokowały odzyskanie zdolności do pracy (karta 5 akt sprawy).

Biegły sądowy dr n. med. K. K. w swojej obszernej opinii stwierdził, że ze względu na schorzenia kardiologiczne i ich zaawansowanie, badany był niezdolny do pracy po dniu 27 września 2016 roku do dnia 28 lutego 2017 roku. Ponadto odwołujący rokuje odzyskanie zdolności do pracy (k. 10-17). Odwołujący nie wniósł uwag do opinii. Organ rentowy pisemnie oświadczył, że nie wnosi uwag do opinii (k. 25). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym o wskazaną powyżej dokumentację znajdującą się w aktach sprawy i organu rentowego oraz w oparciu o sporządzoną i niekwestionowaną opinię biegłego sądowego dra n. med. K.

K.. Sąd swoje rozstrzygnięcie oparł na rzetelnej i przekonywującej opinii biegłego specjalisty dra n. med. K. K.. W ocenie Sądu opinia biegłego jest wiarygodna, jasna, rzeczowa i spójna. Została sporządzona przez specjalistę z zakresu choroby rozpoznanej u F. L., po dogłębnej analizie całej dokumentacji medycznej oraz dodatkowo po przeprowadzeniu przez biegłego badania lekarskiego odwołującego. Biegły przekonywująco i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko zawarte w obszernej opinii, jak również odniósł się do przedłożonej dokumentacji lekarskiej.

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu wszystkie okoliczności dotyczące sprawy zostały wyjaśnione treścią pisemnej opinii biegłego sądowego dra n. med. K. K.. Dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego nie było zatem celowe i konieczne. Opinię biegłego dra n. med. K. K., jako logiczną i wyczerpującą, Sąd uznał za podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia, przyjmując zawarte w niej ustalenia za własne. Ponadto Sąd uznał, że niezasadny jest wniosek organu rentowego o odrzucenie odwołania. Sąd nie miał wątpliwości, że w przepisanym terminie F.

L. odwołał się do Sądu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. z dnia (...)roku, znak: (...). Najpierw odwołujący – zgodnie z pouczeniem zawartym w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS – złożył sprzeciw do Komisji Lekarskiej ZUS. Następnie F. L. – zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. z dnia (...)roku, znak: (...), do której załączono orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS – wniósł odwołanie do Sądu. W tym ostatnim pouczeniu, znajdującym się w w/w decyzji ZUS, wyraźnie wskazano, że może wnieść odwołanie za pośrednictwem ZUS do:

Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Także też swoje (...) skierował F. L. – karta 1 akt sprawy – do: Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Również na rozprawie sądowej odwołujący potwierdził, że nie zgadza się z decyzją organu rentowego i wnosi o jej zmianę. W konsekwencji Sąd stwierdza, że było żadnych wątpliwości co do zaskarżenia przedmiotowej decyzji. Także organ rentowy nie miał żadnych wątpliwości i prawidłowo zakwalifikował odwołanie F. L. i „zidentyfikował” zaskarżoną decyzję.

W konsekwencji na podstawie przepisów art. 477 9 k.p.c. i art. 477 10 k.p.c. Sąd odmawia odrzucenia odwołania. W świetle poczynionych powyżej ustaleń faktycznych, w tym na podstawie opinii biegłego, w ocenie Sądu odwołujący jest nadal niezdolny do pracy od dnia 28 września 2016 roku do dnia 28 lutego 2017 roku i rokuje odzyskanie zdolności do pracy. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej niż przez 12 miesięcy. W świetle powyższego należy uznać, że odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu na podstawie art. 477 ( 14) § 2 k.p.c. w związku z art. 18 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Należało zatem zmienić zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. z dnia (...)roku i przyznać odwołującemu F.

L. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 28 września 2016 roku do dnia 28 lutego 2017 roku.