Court dismisses appeal against court fee as statutory amount is not excessive and fees are mandatory.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Kalisz dismissed the appellant's appeal regarding a court fee of 30 zł imposed on a civil appeal. The appellant argued the fee was excessive, but the court noted that fee amounts are strictly defined by law and do not depend on judicial discretion. Consequently, the court ruled that the fee was legally mandated and not arbitrary, leading to the rejection of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 19 ust. 3 pkt 2, art. 20 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Court fees are fixed by statute and cannot be deemed excessive or arbitrary by the parties.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 866/13 POSTANOWIENIE K., dnia 18 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Henryk Haak – spr. Sędziowie: S.S.O. Paweł Szwedowski S.S.O. Marian Raszewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na postanowienie referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 18 lutego 2011 r. o nadaniu klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu w sprawie I Co 5195/10 w przedmiocie zażalenia R. P. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt I Co 2920/11 postanawia: oddalić zażalenie Sygn. akt II Cz 866/13
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 1 marca 2012 r. (k.
51) Przewodniczący I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim wymierzył opłatę od zażalenia na kwotę 30 zł, do uiszczenia której wezwał skarżącego R. P.. W uzasadnieniu (k.
83) wskazano, że zażalenie, od którego winna zostać uiszczona opłata dotyczyło postanowienia z dnia 8 lutego 2012 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 28 września 2011 r. o zwrocie skargi na referendarza sądowego. Z tej przyczyny opłata od zażalenia wymierzona została na podstawie art. 19 ust. 3 pkt 2 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. t.j. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 z późn. zm.). Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł R. P. (k.
54) domagając się jego uchylenia z uwagi na jego niezgodność z prawem i fakt, że wymierzona opłata jest zdaniem skarżącego wygórowana.
Sąd Okręgowy, zważył co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty podniesione w zażaleniu wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych podstaw dla uznania, że opłata wymierzona zaskarżonym zarządzeniem jest wygórowana. Podkreślić również trzeba, że wysokość opłaty sądowej określają przepisy prawa a jej wymiar nie zależy od oceny sędziego. Skoro przedmiotem niniejszej sprawy była skarga na postanowienie referendarza sądowego o nadaniu klauzuli wykonalności na bankowy tytuł wykonawczy, to pismo to aby nadać mu dalszy bieg podlegało opłacie stałej w kwocie 50 zł.
R. P. nie uiścił tej opłaty tylko wniósł zażalenie na zarządzenie o wymiarze opłaty, które zostało odrzucone postanowieniem z dnia 2 września 2011 r. W konsekwencji sama skarga na orzeczenie referendarza sądowego została zwrócona zarządzeniem z dnia 28 września 2011 r. z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Na to orzeczenie zażalenie wniósł R. P., jednak z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jego braków formalnych, postanowieniem z dnia 8 lutego 2012 r. zażalenie to zostało odrzucone.
Orzeczenie to również zaskarżył R. P. i ponownie, tym razem zaskarżonym zarządzeniem z dnia 1 marca 2013 r. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w tym opłaty od zażalenia w kwocie 30zł. Analizując zarzuty zażalenia wskazać należy, iż opłata od zażalenia w kwocie 30 zł, do której uiszczenia wezwany został skarżący, znajduje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, tj. art. 19 ust. 3 pkt 2 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. t.j. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 z późn. zm.).
Tym samym, wbrew stanowisku skarżącego, nie jest wygórowana. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.