Legislator Case Law & Legislation
II AKa 342/16 AI generated

Appeal dismissed; court upheld conviction for fraud by concealing intent to defraud bank loan.

Case Number II AKa 342/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for fraud and ordered the payment of court costs. The defendant argued that the trial court erred in its evidence assessment and failed to consider the company's good financial standing, claiming the loan was not obtained with fraudulent intent. The court rejected these claims, finding that the defendant's actions—such as immediately selling shares to associates and making large withdrawals—demonstrated a premeditated plan to defraud the bank rather than a genuine business transaction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 286 § 1 kk; Art. 294 § 1 kk; The court may uphold a conviction for fraud where the defendant's conduct, including the immediate sale of company shares to associates and unauthorized fund withdrawals, objectively proves a premeditated intent to defraud the lender, thereby negating the defense of good faith.

Keywords

AI generated
fraudulent loan concealment of intent share sale scheme evidence assessment conditional sentence

Cited Legislation

AI generated
Art. 286 § 1 kk
oskarżonego z art. 286 § 1 kk w związku z art.
Art. 294 § 1 kk
286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 23 września 2016 r.
Art. 4 KPK
art. 4 i 7 KPK, polegającą na przekroczeniu prawa do swobodnej oceny dowodów i jednostronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyłącznie pod kątem jego interpretacji na niekorzyść oskarżonego, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu z art.
Art. 7 KPK
Fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego sąd a quo ustalił prawidłowo, na podstawie wszystkich istotnych dowodów ocenionych swobodnie, przy uwzględnieniu dyrektyw określonych w art. 7 KPK.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt II AKa 342/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2016 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Cezariusz Baćkowski Sędziowie: SSA Edward Stelmasik SSA Jerzy Skorupka (spr) Protokolant: Anna Turek przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Dariusza Szyperskiego po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. sprawy M. K. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Legnicy z dnia 23 września 2016 r. sygn. akt III K 37/15 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. K., II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 200 zł kosztów sądowych postępowania odwoławczego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Legnicy wyrokiem III K 37/15 z 23 września 2016 r. uznał M. K. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286§1 KK w zw. z art. 294§1 KK KK i za to, na podstawie art. 294§1 KK wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 2 lat oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej bankowi (...) S.A. w wysokości 300.000 zł. w terminie 2 lat od uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten zaskarżył apelacją obrońca z wyboru oskarżonego adw. T. O. zarzucając: obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. 4 i 7 KPK, polegającą na przekroczeniu prawa do swobodnej oceny dowodów i jednostronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyłącznie pod kątem jego interpretacji na niekorzyść oskarżonego, błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 294§1 KK pomimo poważnych wątpliwości wynikających z wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków, a zwłaszcza K.

P., M. B., M. L., M. D., S. W. i S. J., opinii biegłego sądowego, które przemawiają przeciwko uznaniu, że oskarżony dokonał wyłudzenia mienia znacznej wartości. Formułując wymienione zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Apelacja jest oczywiście bezzasadna. Sąd pierwszej instancji nie obraził przepisów wskazanych w środku odwoławczym.

Nie uchybił też innym, przepisom postępowania. Fakty relewantne dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonego sąd a quo ustalił prawidłowo, na podstawie wszystkich istotnych dowodów ocenionych swobodnie, przy uwzględnieniu dyrektyw określonych w art. 7 KPK. W apelacji podaje się, że kondycja (...) spółki (...) była dobra i pozwalała na spłatę wszystkich zobowiązań spółki i osiągnięcie zysku. W czasie, gdy oskarżony pełnił funkcję prezesa tej spółki była prowadzona pełna dokumentacja spółki i nie było zastrzeżeń, co do jej wiarygodności w dacie udzielenia kredytu, co potwierdzają zeznania S. W. i M.

D.. Apelujący traci z pola widzenia, że zachowanie oskarżonego nie polegało na zatajeniu przed bankiem złej kondycji (...) spółki (...), ale na zatajeniu braku zamiaru spłaty uzyskanego kredytu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że „już w momencie zawierania umowy z bankiem (...) oskarżony działał z zamiarem niespłacenia zaciągniętego kredytu”. Wskazują na to następujące okoliczności: ⚫ po uruchomieniu kredytu, oskarżony dokonał licznych wypłat z rachunku spółki „oscylujących w górnych granicach przyznanego kredytu”, ⚫ w większości wypadku, wypłaty były dokonywane na rzecz oskarżonego oraz spółki (...), w której pracował oskarżony, a dyrektorem finansowym był M.

L., ⚫ w niecały miesiąc od uzyskania kredytu zbył wszystkie udziały w spółce na rzecz M. B. i K. P., którzy byli „klasycznymi słupami”, ⚫ M. B. i K. P. zakup udziałów w wymienionej spółce zaproponował M. L., ⚫ M. B. i K. P. za zapłacili za nabyte udziały w spółce (...), a za zawarcie tej umowy otrzymali drobne wynagrodzenie, ⚫ pomimo zbycia udziałów, oskarżony pozostał jedynym dysponentem środków na rachunku wymienionej spółki. Zdaniem Sądu Okręgowego w Legnicy, wymienione okoliczności jednoznacznie wskazują, że zbycie przez oskarżonego udziałów w spółce było zabiegiem mającym zwolnic go od odpowiedzialności za uzyskany kredyt.

Fakt, że pomiędzy zawarciem umowy o kredyt a jego wykorzystaniem oraz zbyciem udziałów w spółce upłynął niecały miesiąc czasu wskazuje, że była to operacja z góry zaplanowana. Podnoszony więc w apelacji argument, że spółka (...) miała dobrą kondycję finansową i wcześniej spłacała swoje zobowiązania jest zupełnie chybiony, podobnie, jak argument, że w chwili zawierania umowy o kredyt nie było zastrzeżeń, co do wiarygodności spółki, która w grudniu 2011 r. i w styczniu 2012 r. dokonała przelewów na rzecz chińskiego kontrahenta.

Mija się z prawdą twierdzenie oskarżonego, że zamieścił ogłoszenie o sprzedaży spółki, na które odpowiedzieli M. B. i K. P., których wcześniej nie znał, a którym po zawarciu umowy sprzedaży udziałów w spółce przekazał całą dokumentację. Z zeznań wymienionych osób wynika zaś, że nabycie udziałów w rzeczonej spółce zaproponował im M. L.. K. P. podał, że do nabycia udziałów w spółce namawiał go M. L., który powiedział też, że otrzymane dokumenty może spalić, a kasę fiskalną wyrzucić (k. 87). Natomiast M.

B. podał, że K. P. zaproponował mu pracę przez Internet, „z czego mogą być pieniądze”. Obaj pojechali do G., gdzie spotkali się z M. L. i drugą osobą o imieniu M.. Potem razem poszli do notariusza, gdzie podpisali jakieś dokumenty. K. P. znał M. L. (k. 328v). Sąd a quo da wiarę M. B. i K. P., gdyż nie oni zawierali umowę o kredyt, a ich zeznania znajdują potwierdzenie w zeznaniach S. J. z banku (...). Za niewiarygodne uznał zaś sąd zeznania M. L., który zaprzeczył zeznaniom wymienionych świadków. W świetle wymienionych okoliczności apelacja stanowi nieudaną próbę podważenia dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów i ustalonych na ich podstawie faktów.

Z tych względów, orzeczono, jak na wstępie. SSA Edward Stelmasik SSA Cezariusz Baćkowski SSA Jerzy Skorupka