Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 452/16 AI generated

Criminal appeal dismissed; gambling law provisions deemed non-technical requiring EU notification, facts insufficient for conviction.

Case Number VI Ka 452/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the public prosecutor's appeal and remanded the case for retrial due to procedural and substantive errors. The court found the lower court's legal assessment of gambling regulations as non-technical EU directives flawed and noted insufficient evidence regarding the defendant's specific role in the crime. Consequently, the judgment was set aside to allow a full re-evaluation of facts and law by the first-instance court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych; Art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych; Art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE; Art. 366 § 1 k.p.k.; Art. 113 § 2 k.p.k.: Provisions of national law concerning gambling are not technical regulations under EU Directive 98/34/WE and thus require notification; failure to notify renders such provisions inapplicable, and the lower court's failure to adequately assess evidence regarding the defendant's role constitutes a violation of procedural and substantive law.

Keywords

AI generated
gambling law technical regulations EU directive notification requirement freedom of services restriction insufficient evidence conviction remittal for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
– w sprawie I C–303/15 wprost wypowiedział się, iż przepisy takie jak art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie stanowią przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r.
Art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych
1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( DZ.
Art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE
1 wspomnianej wyżej ustawy (a zarazem takie jak i on przepisy) nie został poddany procedurze notyfikacji w Komisji Europejskiej w oparciu o art. 8 ust.
Art. 366 § 1 k.p.k.
zm.), a równocześnie doszło też do obrazy norm proceduralnych w postaci art. 366§1 kpk w zw.
Art. 113 § 2 k.p.k.
z art. 113 § 1 kks uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach.
art. 91 ust. 3 Konstytucji RP
Sąd I instancji powoływał się tu na regulację art. 91 ust.

Cited Case Law

AI generated
C-213, C-214 i C-217/11
w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11.
C-303/15
II KK 55/14
Supreme Court dismisses customs office's request to suspend acquittal verdict as it lacks legal basis.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 452/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata Protokolant Sylwia Sitarz po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. przy udziale K. S. młodszego aspiranta celnego Urzędu Celnego w R. sprawy V. D. (D.) ur. (...) w Ukrainie syna V. i M., oskarżonego z art. 107§1 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 8 marca 2016 r. sygnatura akt III K 636/15 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach. Sygn. akt VI Ka 452/16

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje. Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się w pełni zasadna, a zarazem skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało uchylić zapadły wyrok, a sprawę przekazać do rozpoznania ponownego Sądowi I instancji. Trafne pozostawało bowiem stanowisko skarżącego, co do oceny prawnej art. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jako przepisów, które nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Apelujący słusznie ponadto zwrócił uwagę na pobieżność i szczątkowość ustaleń faktycznych i ocen prawnych Sądu Rejonowego w zakresie problematyki roli oraz udziału oskarżonego w inkryminowanym zdarzeniu, a także znamion podmiotowych zarzuconego mu występku i w konsekwencji na niewyjaśnienie w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Zaskarżony wyrok wydany tym samym został z obrazą prawa materialnego, a to art. 107§1 kks oraz art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( DZ. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), a równocześnie doszło też do obrazy norm proceduralnych w postaci art. 366§1 kpk w zw. z art. 113§2 kks. Sąd orzekający swe rozstrzygnięcie uniewinniające motywował dwojako. W pierwszym rzędzie jednoznacznie przyjął, że przepisy ustawy o grach hazardowych – w tym art. 14 ust. 1 i art. 6 – są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, albowiem wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a w wyniku tego - ograniczające wolny przepływ towarów i swobodę świadczenia usług.

Pogląd ów wywiódł natomiast w judykatu zawartego w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11. Uznał w konsekwencji istnienie po stronie państwa - członka Unii Europejskiej obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych przewidujących przepisy typu technicznego, celem zbadania czy dana regulacja pozostaje w zgodzie z prawodawstwem unijnym pod kątem ewentualnego tworzenia barier w sferze swobody zakładania przedsiębiorstw oraz przepływu towarów i świadczenia usług.

W efekcie – jak uzasadniono w części sprawozdawczej przedmiotowego wyroku – brak notyfikacji (co miało miejsce w przypadku wspomnianej na wstępie ustawy) wyłącza możliwość stosowania przepisów nienotyfikowanych w krajowym porządku prawnym przez organy krajowe, a w szczególności przez sądy. Sąd I instancji powoływał się tu na regulację art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym – jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio korzystając z pierwszeństwa nad prawem krajowym.

Sąd krajowy tym samym – jak pisze Sąd orzekający – rozstrzygając konkretną sprawę ma obowiązek odstąpienia od stosowania przepisu, który pozostaje w sprzeczności z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej, nawet jeśli przepis ów nie został uchylony. Sąd merytoryczny wskazywał zarazem postanowienie Sądu Najwyższego, z którego wynikało, że „konsekwencją braku notyfikacji jest brak możliwości stosowania i to nie tylko przez sądy – norm prawnych, jakie nie zostały notyfikowane, a są zawarte w jednostkach redakcyjnych podlegających obowiązkowi notyfikacji” (II KK 55/14).

Poglądy i oceny Sądu Rejonowego nie pozwalają się aktualnie zaakceptować. Nade wszystko Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swym wyroku z dnia 13 października 2016 r. – w sprawie I C–303/15 wprost wypowiedział się, iż przepisy takie jak art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie stanowią przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informatycznego.

Trybunał obszernie uzasadnił zajęte stanowisko, a przytoczone tam argumenty w zupełności przekonują, toteż do nich należy odesłać bez konieczności szczegółowego ich powielania. Powyższy judykat daje przeto podstawę do przyjmowania, iż prawidłowo przepis art. 6 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy (a zarazem takie jak i on przepisy) nie został poddany procedurze notyfikacji w Komisji Europejskiej w oparciu o art. 8 ust. 1 powyższej dyrektywy. Nie doszło zatem do naruszenia tego obowiązku, który w orzecznictwie TSUE sankcjonowany jest niemożnością powoływania się wzglądem jednostki na nienotyfikowany przepis techniczny.

Oceny prawne Sądu jurysdykcyjnego w omawianym zakresie należało całkowicie odrzucić. Po wtóre, Sąd ten bez bliższej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazywał, że oskarżony w siedzibie firmy bywał sporadycznie i nie zajmował się jej bieżącymi sprawami. Nie było w związku z tym warunków, by z całą stanowczością stwierdzić, iż to właśnie on wstawił urządzenia do gier do lokalu M. D.. Ten ostatni świadek przy tym nie znał V. D. i nie był w stanie stwierdzić, czy to on osobiście uczestniczył w zawieraniu umowy.

Uszło jednak zupełnie uwadze Sądu orzekającego, że oskarżony i nikt inny był jednak prezesem zarządu firmy oraz jedynym członkiem jednoosobowego jej zarządu, a także jedynym jej udziałowcem. W praktyce do niego wyłącznie należało zatem kierowanie przedsiębiorstwem, podejmowanie wszelkich bieżących oraz strategicznych decyzji (np. co do rodzaju i dziedziny działalności, doboru partnerów gospodarczych, zawieranych umów), reprezentowanie firmy na zewnątrz. W siedzibie firmy niewątpliwie bywał, co potwierdzała świadek E. K..

Z drugiej strony firma kierowana przez D. zajmowała się właśnie automatami do gry. Zgodnie z doświadczeniem życiowym trudno tym samym wyobrazić sobie, by przedmiotowa umowa z M. D. zawarta została i doszła do skutku poza wiedzą i zgodą oskarżonego, a nadto poza jego procesem decyzyjnym. Odmienne rozważania Sądu Rejonowego nie są przeto przekonujące. Z tych wszystkich przyczyn zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji zobowiązany zostaje do powtórzenia postępowania dowodowego w pełnym dotychczasowym zakresie, o ile nie wyłoni się potrzeba dopuszczenia i przeprowadzenia dodatkowych dowodów.

Jeszcze raz rozważany następnie zasadność postawionego oskarżonemu zarzutu uwzględniając wszystkie uwagi Sądu Okręgowego.