Court quashes traffic court acquittal due to arbitrary evidence assessment and missing surveillance footage analysis.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Warsaw quashed the Regional Court's acquittal of the defendant, N. A., and remanded the case for retrial. The prosecution argued that the first-instance court committed an error in fact-finding by arbitrarily ignoring specific surveillance camera footage that could have proven the other driver's illegal overtaking maneuver. The appellate court found that the lower court failed to conduct a thorough analysis of all available video evidence, constituting an arbitrary assessment of evidence under Article 7 of the Code of Criminal Procedure. Consequently, the acquittal was deemed legally flawed, necessitating a new trial where the Regional Court must independently evaluate the complete record of surveillance recordings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 k.p.k.; Art. 438 pkt 3 k.p.k.: An acquittal is invalid if the court of first instance arbitrarily excludes relevant evidence or fails to analyze the totality of proof, thereby committing an error in fact-finding that undermines the reliability of the verdict.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt X Ka 1507/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Iwaszko Protokolant: prot. sąd. Tobiasz Deja po rozpoznaniu w dniu 7 XII 2016 r. sprawy N. A. obwinionej o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 19 ust. 2 pkt. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Sródmieścia w Warszawie z dnia 19 IX 2016 r, sygn. Akt XI W 1617/15 orzeka: zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia doponownego rozpoznania. Sygn. akt X Ka 1507/16
UZASADNIENIE
N. A. została obwiniona o to, że: w dniu 10 grudnia 2014 r. około godz. 17:10 w W. na ul. (...) naruszyła zasady przewidziane w art. 19 ust. 2 pkt. 3 Pord w ten sposób, że kierując samochodem marki C. nr rej. (...) nie utrzymała niezbędnego odstępu od poprzedzającego ją samochodu marki M. nr rej. (...), w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z nim powodując jego uszkodzenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 19 ust. 2 pkt. 3 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt XI W 1617/15:
1. obwinioną N. A. uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu;
2. na podstawie art. 118 § 2 kpw, określił, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa. Powyższy wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść obwinionej oskarżyciel publiczny. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. Błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 kpk w zw. z art. 109 § 2 kw) przyjętych za podstawę uznania, że „M. wjechał na przedmiotowe skrzyżowanie, poruszając się po prawej stronie pojazdu kierowanego przez N. A., a następnie, jadąc po powierzchni wyłączonej z ruchu, wyprzedził go i wjechał bezpośrednio przed ten pojazd. Po zakończeniu manewru, kierujący M. D. K. zahamował, redukując prędkość swojego samochodu wobec planowanego manewru skrętu w bramę (...) 2. Obrazę zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk w zw. z art. 8 kpow) polegające na przekroczeniu jej granic i dokonaniu oceny dowodów w sposób dowolny, wybiórczy i wbrew wskazaniom wiedzy, w tym wiedzy specjalnej z zakresu prawa o ruchu drogowym.
Ponadto oskarżyciel publiczny wniósł o powołanie biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz rekonstrukcji zdarzeń drogowych, na okoliczność ustalenia czy obwiniona stosowała niewłaściwą technikę i taktykę jazdy oraz na okoliczność wypowiedzenia się w kwestii prawidłowości manewrów wykonywanych przez uczestników zdarzenia jak również czy miejsce, w którym zabezpieczono elementy pojazdów na jezdni potwierdza okoliczności zaistnienia zdarzenia wskazywane przez uczestników. Wskazując powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez Sąd I Instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna, o ile doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na wstępie należy przypomnieć, iż błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjęty za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów, wynikających z art. 7 k.p.k.
Jedynie wówczas przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.07.2006 roku sygn.
II KK 12/06 LEX nr 193084). W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie ustrzegł się przede wszystkim błędu dowolności, nie dokonując w należyty sposób (bądź w ogóle) oceny niektórych z dowodów, co następnie doprowadziło do poczynienia co najmniej przedwczesnych ustaleń faktycznych. Sąd meriti przy ustalaniu stanu faktycznego uwzględnił jedynie nagrania z kamer monitoringu, które nagrywały sytuację drogową patrząc od strony ul. (...) w stronę Al. (...), pomijając jednocześnie nagranie z kamery operującej od strony B..
Kamera ta zerejestrowała obszar na którym , zdaniem obwinionej, m. miał ją wyprzedzić od prawej strony , ergo nielegalnie. Obszar ten , znany także ze zdjęć zawartych w aktach jest jedynym obszarem gdzie dojść mogło do takiego manewru. Obraz z rzeczonej kamery choć oczywiście nie jest ostry jak film HD to jednak pozwala bez wiedzy specjalnej zaobserwować, czy tempore criminis samochody jechały jeden za drugim ( jak twierdzi oskarżyciel w tym oskarżyciel posiłkowy- co skutkuje ustaleniem winy obwinionej) czy może doszło do manewru m., o którym mówi obwiniona- co zdaniem sądu I instancji skutkuje jej niewinnością.
Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, iż Sąd Rejonowy nie dokonał gruntownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czyniąc ustalenia faktyczne, którym można przedstawić zarzut dowolności- nie dostrzeżono części z nagrań będących dowodem w tym postępowaniu . Powyższe uchybienie bez wątpienia miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i dlatego Sąd Okręgowy uznał, iż wyrok ten należy uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy winien dokonać samodzielnej analizy dowodów w postaci wszystkich nagrań z kamer monitoringu i jeżeli stwierdzi że istnieją podstawy do uniewinnienia przeprowadzić rozprawę (nie jest przy tym konieczne ponowne przesłuchiwanie świadków i biegłego), a jeżeli Sąd Rejonowy stwierdzi że nie ma przesłanek umożliwiających uniewinnienie obwinionej wyda stosowne orzeczenie mając na uwadze przepis art. 45 k.w.