Social security court grants pension by recognizing heavy truck driving as special conditions work exceeding 15 years.
Legislator summary
AI generatedThe regional court granted the applicant's pension claim after overturning the social security office's refusal based on a lack of special conditions work. The applicant provided employment contracts and witness testimonies proving he drove heavy trucks over 3.5 tons for more than 15 years, fulfilling the statutory requirement. The court ruled that the administrative decision was erroneous because the applicant successfully demonstrated the necessary duration and nature of his employment under the relevant regulations.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – driving heavy trucks over 3.5 tons constitutes special conditions work; failure to recognize such periods exceeding 15 years results in an erroneous administrative decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VU 981/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2017 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Urszula Sipińska-Sęk Protokolant st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku M. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania M. Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 29 września 2016 r. zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje wnioskodawcy M. Ł. prawo do emerytury z dniem (...) 2016 roku. Sygn. akt VU 981/16
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2016 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy M. Ł. prawa do emerytury z uwagi na brak 15-letniego pracy w warunkach szczególnych . Od decyzji powyższej wnioskodawca odwołał się w dniu 14 października 2016 roku, wnosząc o przyznanie emerytury po zaliczeniu do pracy w warunkach w szczególnych zatrudnienia w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony w okresach: - od dnia 10 lipca 1978 roku do dnia 30 września 1987 roku w (...) w P., - od dnia 1 października 1987 roku do dnia 30 kwietnia 1993 roku w (...) w P. - od dnia 1 marca 1998 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku w Hurtowni (...),.
ZUS wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił co następuje: M. Ł. urodzony w dniu (...) złożył w dniu 10 sierpnia 2016 roku wniosek o emeryturę. Wnioskodawca nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. (dowód: wniosek o emeryturę, k. 1- 4 akt rentowych) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy łącznie wynoszący 25 lat. Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie zaliczył skarżącemu żadnych okresów zatrudnienia do stażu pracy w szczególnych. (dowód: decyzja z dnia 29 września 2016 roku, k. 31 akt rentowych) W okresie od dnia 28 kwietnia 1976 roku do dnia 10 kwietnia 1978 roku M.
Ł. odbywał zasadniczą służbę wojskową na stanowisku kierowcy samochodowego. (dowód: zaświadczenie, k. 3 akt rentowych) W okresie od dnia 10 lipca 1978 roku do dnia 30 kwietnia 1993 roku ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) w P., która od 1 października 1987 roku zmieniła nazwę na (...) na stanowisku kierowcy. (dowód: umowa o pracę z dnia 10 lipca 1978 roku, k. 35 umowa o prace z dnia 1 czerwca 1983 roku, k. 31 akt sprawy, umowa o pracę z dnia 1 stycznia 1985 roku, k. 28 akt sprawy, umowa o prace z dnia 1 października 1987 roku, k. 24 akt sprawy, umowa o pracę z dnia 3 sierpnia 1988 roku, k. 6 akt sprawy, umowa o pracę z dnia 24 lutego 1989 roku, k. 23 akt sprawy, świadectwo pracy z dnia 31 października 1987 roku, k. 5 akt sprawy, świadectwo pracy z dnia 30 kwietnia 1993 roku, k. 7 akt sprawy, angaż, k. 18, 21, 22, 29, 32, 33, 34 akt sprawy, prośba o przeniesienie pracownika wraz z aktami osobowymi, k. 27 akt sprawy) Do stałych obowiązków skarżącego w okresie od dnia 10 lipca 1978 roku do dnia 30 kwietnia 1993 roku należało kierowanie samochodami ciężarowymi o ciężarze całkowitym pow. 3,5 tony (S. (...), S. (...), K., J.), którymi przewoził materiały budowlane (kruszywa, cementu, supremy) oraz płyty chodnikowe i betonowe na terenie całego kraju.
Innych czynności wnioskodawca nie wykonywał. (dowód: zeznania świadka C. R. na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 roku od min. 8:37 do min. 13:14, protokół z rozprawy, k. 62-63v, zeznania świadka K. D. na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 roku od min. 13:14 do min. 15:58, protokół z rozprawy, k. 62-63v, zeznania wnioskodawcy na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 roku od min. 21:02 do min. 29:02, protokół z rozprawy k. 62-63v akt sprawy) W okresie od dnia 1 marca 1998 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Hurtowni (...) na stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy. (dowód: umowa o prace z dnia 2 marca 1998 roku, k. 41 akt sprawy, zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, k. 8 akt sprawy) Hurtownia zajmowała się sprzedażą artykułów spożywczych - warzyw i owoców.
Do stałych obowiązków skarżącego podczas zatrudnienia w Hurtowni (...) należało kierowanie samochodem ciężarowym marki S. oraz C. o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, którymi przewoził owoce i warzywa po terenie całego kraju. Skarżący nie miał innych obowiązków. Ubezpieczony pracował tak stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. (dowód: zeznania świadka M. H. na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 roku od minuty 15:58 do min. 19:54, protokół z rozprawy, k. 62-63v) M. Ł. nie posiada świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych za sporne okresy zatrudnienia. (okoliczność bezsporna)
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tj. Dz.U. 2016 poz. 887) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat — dla kobiet i 65 lat — dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2). W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, IIUKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).
Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Świadectwo pracy ma bowiem jedynie charakter informacyjny, samo przez się nie tworzy więc praw podmiotowych ani ich nie pozbawia. Nie stwarza ono cech wyłączności w zakresie dowodowym w postępowaniu o realizację tych praw. Podnoszona zatem przez organ rentowy okoliczność nie dysponowania przez skarżącego prawidłowym świadectwem pracy w szczególnych warunkach, nie przesądza jeszcze, że wnioskodawca takiej pracy nie wykonywał.
Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.
U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w okresie od 10 lipca 1978 roku w (...), a po zmianie nazwy Spółdzielni, od dnia 1 października 1987 roku, w (...) w P. do 30 kwietnia 1993 roku oraz w Hurtowni (...) okresie od 1 marca 1998 roku do 31 grudnia 1998 roku był niesporny między stronami w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach ubezpieczeniowych. Sporny pozostawał jedynie charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę, tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach, czy też nie.
Stało się tak dlatego, że z dokumentów w postaci świadectwa pracy oraz angaży potwierdzających zatrudnienie wnioskodawcy w spornych okresach czasu wynika, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku kierowcy bez określenia pojazdów, którymi kierował. Okoliczność nieprecyzyjnego określenia stanowiska pracy wnioskodawcy w w/w dokumentach, nie oznacza — jak chce organ rentowy — że wnioskodawca nie był kierowcą samochodów ciężarowych o ciężarze całkowitym ponad 3,5 tony. Fakt pracy wnioskodawcy w okresie od 10 lipca 1978 roku w (...), a po zmianie nazwy Spółdzielni, od dnia 1 października 1987 roku, w (...) w P. do 30 kwietnia 1993 roku, na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o ciężarze całkowitym ponad 3,5 tony, wynika ze spójnych w swej treści zeznań świadków:
C. R. i K. D., potwierdzających twierdzenia wnioskodawcy. Przesłuchani świadkowie pracowali razem z wnioskodawcą w tym samym okresie, przy czym K. D. na tym samym stanowisku kierowcy, a C. R. jako kierownik zakładu materiałów budowlanych, co oznacza że dysponują bezpośrednią i szczegółową wiedzą co do wykonywanych przez skarżącego czynności pracowniczych, a także warunków, w jakich praca była świadczona. Z zeznań w/w świadków wynika, iż wnioskodawca w całym spornym okresie kierował samochodami ciężarowymi o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony marki S. 200, S. (...), J. i K., którymi przewoził po terenie kraju materiały budowlane.
Jednocześnie świadkowie potwierdzili, że skarżący nie miał innych obowiązków poza obowiązkami kierowcy samochodu ciężarowego. Z kolei charakter zatrudnienia wnioskodawcy w Hurtowni (...) okresie od 1 marca 1998 roku do 31 grudnia 1998 roku Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka M. H., która w spornym okresie pracowała razem ze skarżącym, z tym że na stanowisku sprzedawcy-magazyniera. Świadek potwierdziła, że wnioskodawca w spornym okresie cały czas przewoził samochodami ciężarowymi o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony (marki S. oraz C.) owoce i warzywa, którymi handlowała Hurtownia (...) po terenie całego kraju.
Praca kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony jest pracą w szczególnych warunkach wymienioną w Wykazie A, Dziale VIII (prace w transporcie i łączności) pkt 2 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Przedsiębiorstwa, w których pracował zatrudniony w spornych okresach należy zaliczyć do gałęzi transportowej, gdyż usługi transportowe (przewóz materiałów budowlanych, jak również warzyw i owoców) były immamentnie związane z działalnością zakładów.
Wnioskodawca wykonywał pracę kierowcy samochodów ciężarowych o ładowności powyżej 3,5 tony niewątpliwie w okresach od 10 lipca 1978 roku do 30 kwietnia 1993 roku oraz w okresie od 1 marca 1998 roku do 31 grudnia 1998 roku i okresy te podlegają mu zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych. Po zaliczeniu tych okresów do stażu pracy w szczególnych warunkach wnioskodawca wykazał, że wykonywał pracę w szczególnych warunkach przez łączny czas przekraczający 15 lat. Organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania jakiegokolwiek dowodu podważającego dowody zgłoszone przez skarżącego .
Biorąc pod uwagę, iż wnioskodawca spełnił jednocześnie pozostałe wymagane przepisami rozporządzenia warunki, to jest ukończył 60 lat, jego łączny okres zatrudnienia składkowy i nieskładkowy wyniósł 25 lat, należy uznać, że wydana przez organ rentowy decyzja jest błędna, a żądanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że ostatnią przesłanką wymaganą do uzyskania prawa do emerytury przez wnioskodawcę było osiągnięcie wieku emerytalnego, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. przyznał M.
Ł. prawo do emerytury z dniem (...) 2016 roku.