Appeal dismissed for assault; defense of necessity rejected due to lack of immediate threat and weapon preparation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal regarding a conviction for assault with a knife. The lower court found that the victim was not attacking the defendant's father at the time of the assault and that the defendant had prepared a weapon while police were approaching. The appellate court upheld the conviction, rejecting the claim of necessary defense because the situation did not require immediate lethal force.
Legislator headnote
AI generatedArt. 148 § 1 k.k.; Art. 15 § 2 k.k.; Art. 7 k.p.k.; The defense of necessary defense requires an ongoing, immediate threat; preparation of weapons and the absence of an active attack by the victim negate the necessity for lethal force.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKa 144/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Janusz Jaromin Sędziowie: SA Andrzej Olszewski (spr.) SO del. do SA Małgorzata Jankowska Protokolant: st. sekr. sądowy Jorella Atraszkiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Szczecinie Marcina Lorenca po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy R. M. (1) oskarżonego z art. 148 § 1 k.k. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II K 151/15 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.
B. R. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych z VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, oraz kwotę 185,54 (sto osiemdziesiąt pięć i 54/100) złotych tytułem zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę, III. zwalania oskarżonego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze i od opłaty za drugą instancję. Małgorzata Jankowska Janusz Jaromin Andrzej Olszewski Sygn. akt II AKa 144/16
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Okręgowy przeprowadził pełne postępowanie dowodowe, a następnie każdy dowód ocenił zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Ani przez moment ta ocena dowodów nie była dowolna, a zatem nie wykraczała poza ramy wytyczone art. 7 k.p.k.. Tym samym ustalenia faktyczne, poczynione na podstawie dowodów, które Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne, są prawidłowe. Nie sposób uznać, że oskarżony działał w ramach obrony koniecznej, skoro tuż przed zadaniem ciosów nożem przez oskarżonego, S. M. nie atakował ojca.
Wręcz przeciwnie, oskarżony miał świadomość, że wkrótce przyjadą z interwencją policjanci. Jednocześnie R. M. (1) zabrał wcześniej z pomieszczenia duży nóż kuchenny, którego użył, a pokrzywdzony nie posiadał żadnych narzędzi, a nic nie wskazywało na to, że chce ponownie zaatakować ojca. Skarżący swoją tezę o obronie koniecznej odnosi do sytuacji wcześniejszej, w trakcie której pokrzywdzony pobił oskarżonego. Ale od tamtego zdarzenia, do chwili zadania ciosów przez R. M. (1), minęło kilkanaście – kilkadziesiąt minut, pokrzywdzony ochłonął, a oskarżony wezwał policję i „uzbroił” się w nóż.
Sąd Okręgowy sporządził wręcz wzorowe, pisemne uzasadnienie wyroku. Zarówno zawarte w nim ustalenia faktyczne, jak i rozważania prawne są bardzo szczegółowe i nie budzą wątpliwości. Sąd Apelacyjny w pełni je akceptuje i do nich się odwołuje. Tym samym zarzuty opisane w pkt. I-III apelacji nie znajdują żadnego uzasadnienia. Także orzeczona kara 6 lat pozbawienia wolności nie razi swoją surowością. Przecież sąd rozstrzygający zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary i orzekł karę znacznie ( o dwa lata ) niższą od dolnego, podstawowego zagrożenia karą.
Uwzględnił w ten sposób wszystkie okoliczności łagodzące, także i tą, że oskarżony starał się udzielić pomocy synowi, a zatem zapobiec skutkowi swojego postępowania ( art. 15 § 2 k.k. ). Jednak, zdaniem Sądu Apelacyjnego, to że R. M. (1) zadał kilka ciosów niebezpiecznym narzędziem, i uczynił to w momencie, gdy pokrzywdzony był spokojny, mając jednocześnie świadomość o możliwej interwencji policji, sprzeciwiało się dalszemu obniżeniu orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dlatego i w tym zakresie apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie.
Orzeczenie o wynagrodzeniu za obronę z urzędu przed sądem odwoławczym znajduje swoje uzasadnienie w § 14 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (…). Ponieważ oskarżony nie jest majętny i ma do odbycia długoterminową karę pozbawienia wolności, na podstawie art. 624 § 1 w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zwolniono go z ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze i od opłaty za drugą instancję.
Małgorzata Jankowska Janusz Jaromin Andrzej Olszewski