Legislator Case Law & Legislation
II Ca 46/17 AI generated

Civil appeal dismissed; bank's detailed debt calculation and statute of limitations defense rejected by court.

Case Number II Ca 46/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a lower court judgment ordering the bank to receive 3,673.44 PLN. The defendant argued for lack of detailed calculation and statute of limitations, but the court found the bank provided precise bank statements and a full repayment history. Consequently, the court rejected the statute of limitations claim because the debt arose after 2013, and the appeal was deemed entirely unfounded.

Legislator headnote

AI generated

Art. 385 k.p.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; The court dismissed an appeal where the appellant failed to substantiate claims regarding calculation details or statute of limitations, as the plaintiff presented comprehensive evidence of debt history and the limitation period had not expired.

Keywords

AI generated
civil appeal dismissal statute of limitations bank debt calculation contractual default repayment history

Cited Legislation

AI generated
Art. 385 k.p.c.
Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację.
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
(art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), upływ 2 letniego terminu przedawniania nie mógł mieć miejsca, licząc jego bieg nawet od daty powstania wyżej wskazanego ostatniego zadłużenia w okresie za luty – marzec 2013r.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
(art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), upływ 2 letniego terminu przedawniania nie mógł mieć miejsca, licząc jego bieg nawet od daty powstania wyżej wskazanego ostatniego zadłużenia w okresie za luty – marzec 2013r.
art. 385 k.p.c
Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 46/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr Rajczakowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Bank (...) SA w W. przeciwko W. P. o zapłatę 3.673,44 zł na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 27 czerwca 2016 r., sygn. akt I C 2015/14 oddala apelację. II Ca 46/17

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 czerwca 2016r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego W. P. na rzecz strony powodowej (...) Bank (...) SA w W. kwotę 3.673,44 zł. z odsetkami umownymi oraz kosztami procesu. W apelacji od powyższego wyroku pozwany zarzucił brak przedstawienia dokładnego wyliczenia dochodzonej kwoty, a także podniósł zarzut przedawnienia oraz wniósł ostatecznie w istocie o zmianę wyroku i oddalenie powództwa w całości. Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oparł się na ustaleniach faktycznych Sądu Rejonowego i zważył co następuje.

Apelacja nie jest uzasadniona. Sąd Okręgowy również w całości podziela obszerną argumentację rozważań uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dostrzegając potrzeby jej powtarzania, a w której Sąd pierwszej instancji szczegółowo, rzeczowo oraz konkretnie odniósł się do stanowiska pozwanego, wskazując precyzyjnie przyczyny jego bezzasadności. Lakoniczna apelacja pozwanego stanowi zaś w istocie powtórzenie jego zarzutów, do których, jak wyżej wskazano, Sąd Rejowy jednak się odniósł, a czego skarżący nie chce dostrzec. Wbrew zatem stanowisku apelującego strona powodowa przedstawiła szczegółowe obliczenie dochodzonej należności, w tym jej poszczególnych składników, a co wynika precyzyjnie i z wyciągu z ksiąg bankowych (k. 34), i szczegółowego rozliczenia za cały okres trwania umowy (k. 54 - 60).

Również przecież sam pozwany, co zauważyć należy za Sądem pierwszej instancji, w złożonych zeznaniach wskazał, że nie spłacił przyznanego mu limitu kredytowego z uwagi na brak środków, jak i nie kwestionował wysokości zadłużenia w kwocie dochodzonej pozwem. Wbrew natomiast zeznaniom pozwanego w przedłożonym rozliczeniu strona powodowa przedstawiła historię jego zaległości za cały okres trwania umowy, w tym również historia ta obejmowała wskazywane przez skarżącego, w kontekście zarzutu przedawnienia, również jego „pierwsze” zaległości.

Jak wynika zatem z powyższego rozliczenia zaległości w spłacie minimalnej kwoty zostały wykazane w cyklach rozliczeniowych za okresy: lipiec – sierpień 2010r. (i w tym okresie zaległość została spłacona), wrzesień - październik 2010r. (i w tym okresie zaległość została spłacona), marzec - kwiecień 2012r. (i w tym okresie również zaległość została spłacona), a następna zaległość powstała dopiero za okres luty – marzec 2013r. i trwała aż do wypowiedzenia umowy przez stronę powodową pismem z 5 czerwca 2013r., ze skutkiem, przy uwzględnieniu okresu wypowiedzenia, na 14 sierpnia 2013r.

Wobec natomiast wniesienia pozwu w niniejszej sprawie w dniu 31 stycznia 2014r. (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), upływ 2 letniego terminu przedawniania nie mógł mieć miejsca, licząc jego bieg nawet od daty powstania wyżej wskazanego ostatniego zadłużenia w okresie za luty – marzec 2013r. Całkowicie błędne jest natomiast powoływanie się przez pozwanego, w związku z zarzutem przedawnienia, na istnienie zadłużenia już w 2010r. i zasadność liczenia terminu tegoż przedawnienia od tamtej daty, skoro zadłużenia te zaraz po ich powstaniu zostały spłacone, a zatem zaległość z ich tytułu nie istnieje, a tym samym nie mogła ulec przedawnieniu.

Powołany więc przez pozwanego wyrok Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2008r., I CSK 243/08, dotyczył innych okoliczności faktycznych. Strona powodowa nie miała również podstaw do wcześniejszego wypowiedzenia pozwanemu umowy, gdyż jego wcześniejsze zaległości dotyczyły każdorazowo jednej minimalnej kwoty do zapłaty, a stanowiący element umowy regulamin, dawał powódce takie uprawnienie (nie zaś obowiązek, w szczególności, że pozwany poza trzema wyżej wskazanymi incydentalnymi przypadkami powstania zadłużenia, przed lutym 2013r., jednak regularnie je spłacał) w sytuacji niedokonania i powstania zaległości, odnośnie co najmniej dwóch minimalnych kwot do zapłaty (§ 43 i 44 regulaminu – k. 40).

Z tych zatem przyczyn, wobec prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego i braku jego skutecznego podważenia przez apelację, apelacja ta, jako całkowicie pozbawiona podstaw, nie mogła podlegać uwzględnieniu. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację.