Legislator Case Law & Legislation
II Ca 2334/16 AI generated

Court dismissed appeal against bank debt recovery, ruling burden of proof lies with defendant to show non-use of credit card. Appeal rejected due to lack of evidence regarding credit limit utilization. Defendant failed to prove no debt existed, so judgment stands. Court upheld first instance decision on evidence distribution and statute of limitations. Appeal dismissed because defendant did not meet burden of proof. Court ruled burden of proof rests on defendant to show no debt. Judgment confirmed based on evidence and procedural rules. Appeal rejected as defendant failed to prove credit card non-use. Court dismissed appeal citing burden of proof and statute of limitations. Defendant lost appeal due to failure to prove lack of debt.

Case Number II Ca 2334/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal, ordering the plaintiff to recover the disputed amount and appeal costs. The defendant argued that a credit card agreement alone did not create a payment obligation without actual use of the limit, while the plaintiff successfully demonstrated the debt through execution titles and assignment contracts. The court rejected these claims because the burden of proof regarding the non-utilization of the credit limit rested with the defendant, who failed to provide sufficient evidence, and the statute of limitations had been validly interrupted by prior execution proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 232 § 1 k.p.c.; Art. 6 k.c.; Art. 118 k.c.; The burden of proof in civil proceedings rests with the parties, not the court, requiring them to explicitly invoke specific means of evidence to substantiate their claims.

Keywords

AI generated
burden of proof credit card agreement execution title statute of limitations assignment of claim civil procedure appellate review

Cited Legislation

AI generated
Art. 232 § 1 k.p.c.
Art. 6 k.c.
określając reguły rozkładu ciężaru dowodu, stanowi niejako procesowy "odpowiednik" przepisu art. 6 k.c.
Art. 118 k.c.
Termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata (art. 118 kc).
Art. 385 k.p.c.
W tych okolicznościach apelacja pozwanej podlegała oddaleniu o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji na zasadzie art. 385 kpc.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono z kolei jak w pkt 2 sentencji na zasadzie art. 98 §§1 i 3 kpc w zw.
Art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono z kolei jak w pkt 2 sentencji na zasadzie art. 98 §§1 i 3 kpc w zw.
Art. 99 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
§ 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
Na zasądzoną od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości ustalonej na podstawie § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
art. 6 k.c
określając reguły rozkładu ciężaru dowodu, stanowi niejako procesowy "odpowiednik" przepisu art. 6 k.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok s.apel w B. z dn. 19 sierpnia 2016 r., I ACa 259/16
Oznacza to, że to strona ma obowiązek wyraźnego powołania konkretnego środka dowodowego dla wykazania podnoszonych przez siebie twierdzeń, uzasadniających żądanie.” (tak wyrok s.apel w B. z dn. 19 sierpnia 2016 r., I ACa 259/16).
I ACa 259/16
Appeal dismissed; court upheld first instance judgment on property use and damages due to insufficient evidence.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt II Ca 2334/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Lucyna Rajchel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2016 roku w K. sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej we W. przeciwko A. G. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 1 czerwca 2016 r., sygnatura akt VI C 1765/15/S 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Lucyna Rajchel Sygn. akt II Ca 2334/16

UZASADNIENIE

Na podstawie art. 505[13] §2 kpc, wobec rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna, a podniesione w niej zarzuty nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu. Ponieważ pozwana zarzuca w apelacji zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego jak i materialnego, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych, ponieważ dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę ewentualnej wadliwości w zakresie subsumpcji określonej normy prawnej pod prawidłowo ustalony stan faktyczny. Jeśli chodzi zatem o zarzut naruszenia art 232 kpc, to nie jest on zasadny, albowiem jak podkreśla się w orzecznictwie „Artykuł 232 zd. 1 k.p.c. określając reguły rozkładu ciężaru dowodu, stanowi niejako procesowy "odpowiednik" przepisu art. 6 k.c. Wyraża zasadę kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego i to strony, a nie sąd, pozostają dysponentem toczącego się postępowania i one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik.

Oznacza to, że to strona ma obowiązek wyraźnego powołania konkretnego środka dowodowego dla wykazania podnoszonych przez siebie twierdzeń, uzasadniających żądanie.” (tak wyrok s.apel w B. z dn. 19 sierpnia 2016 r., I ACa 259/16). W związku z czym, wbrew zarzutom apelacji, należy podzielić pogląd sądu pierwszej instancji, iż to na pozwanej ciążył obowiązek wykazania ewentualnego braku zobowiązania wobec banku, zaś strona powodowa nie miała obowiązku – zgodnie z regułą rozkładu ciężaru dowodu – wykazywania takich okoliczności, które umniejszałyby jej dochodzone roszczenie.

Przechodząc do naruszeń przepisów prawa materialnego wskazać należy, że apelacja podnosi, że umowa o kartę kredytową nie generuje jeszcze obowiązku zapłaty za zobowiązanie gdyż sama umowa o kredyt nie stwarza jeszcze podstaw do żądania zwrotu zapłaty. Pozwana podważa więc, że w ramach zawartej umowy o kartę kredytową wykorzystała jakiekolwiek środki, a to dopiero zdaniem pozwanej czyniłoby roszczenie strony powodowej zasadnym. Stanowisko pozwanej jest błędne. Wbrew twierdzeniom pozwanej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zostały przeprowadzone dowody m.in. z bankowego tytułu egzekucyjnego oraz innych dowodów znajdujących się w aktach postępowania egzekucyjnego w sprawie pod sygn. akt Km 850/2012, jak m.in. zawiadomienie z dnia 4 maja 2012 r. o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego w postaci bankowego tytułu wykonawczego z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie nr (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 10 grudnia 2010 r., czy postanowienia z dnia 28 czerwca 2012 r. o umorzeniu postepowania egzekucyjnego, z których to wynika istnienie wierzytelności poprzednika prawnego strony powodowej, będącej następnie przedmiotem umowy cesji, o której pozwana została powiadomiona i wezwana do zapłaty kwoty 859,49 zł z tytułu umowy nr (...).

Pozwana nie zaprzeczyła prawdziwości tych dokumentów, ani nie przejawiała inicjatywy dowodowej w kierunku wykazania, że treść tych dokumentów nie odpowiada zaistniałemu stanowi faktycznemu, ograniczając się jedynie do twierdzeń, że w ramach umowy o kartę kredytową nie uruchomiła środków, a tym samym nie było podstaw do żądania od niej zapłaty. Umyka jednak pozwanej, że w dniu 16 listopada 2010 r. poprzednik prawny strony powodowej (...) Bank Spółka Akcyjna we W. wystawił - na podstawie ksiąg rachunkowych – bankowy tytuł egzekucyjny nr ewidencyjny (...), w którym jako dłużniczka na dzień 16 listopada 2010 r. figurowała pozwana A.

G.. W dniu 1 grudnia 2010 r. (...) Bank Spółka Akcyjna wniosła o nadanie sądowej klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie nadał klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu maksymalnie do kwoty 4.000 zł. W związku z tym nie budzi wątpliwości sądu, że strona powodowa wykazała istnienie i wysokość dochodzonego roszczenia, natomiast ewentualne wykazanie okoliczności limitujących to roszczenie spoczywało na pozwanej, zgodnie z art. 6 kc, czego pozwana nie wykazała.

Przypomnieć w tym miejsc należy, że zgodnie z §7 umowy o kartę kredytową, którą pozwana zawarła z (...) Bankiem Spółka Akcyjna, posiadacz karty zobowiązuje się do spłaty wykorzystanego limitu kredytowego, zaś stosownie do treści § 1 na wniosek posiadacza karty bank wydał kartę kredytową V. C. Standard o numerze (...) oraz przyznał limit kredytowy do kwoty 1.000 zł, którego wykorzystanie było możliwe poprzez dokonywanie transakcji gotówkowych i bezgotówkowych przy użyciu karty kredytowej na zasadach określonych w umowie i regulaminie wydawania i używania kart kredytowych (...) Banku S.A.

Prawidłowo wskazał też Sąd Rejonowy, że strona powodowa wykazała, iż wobec bezskuteczności egzekucji, na podstawie umowy cesji zawartej z (...) Bank Spółka Akcyjna z siedzibą we W. przeszły na nią wierzytelności należące do tego podmiotu. Swoje następstwo strona powodowa udowodniła przedstawiając umowę przelewu wierzytelności z dnia 14 grudnia 2012 r., a także potwierdzenia przelewów na rzecz (...) Bank Spółka Akcyjna dokonanych przez powoda w związku z tą umową. W zakresie zarzutu przedawnienia roszczenia (jakkolwiek zarzut ten jest powtórzony w apelacji) pogląd sądu pierwszej instancji jest trafny i w związku z tym sąd odwoławczy przyjmuje go za własny.

Termin przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata (art. 118 kc). W niniejszej sprawie bieg przedawnienia został przerwany przez wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. Termin przedawnienia biegnie więc na nowo od uprawomocnienie się tego postanowienia. Pozew został złożony w dniu 6 czerwca 2014 r., a więc przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia roszczenia z tytułu kredytu udzielonego przez bank.

W tych okolicznościach apelacja pozwanej podlegała oddaleniu o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji na zasadzie art. 385 kpc. O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono z kolei jak w pkt 2 sentencji na zasadzie art. 98 §§1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc. Na zasądzoną od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości ustalonej na podstawie § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.

U. 2015.1804 z późn. zm.). SSO Lucyna Rajchel