Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 934/16 AI generated

Criminal appeal upheld partial sentence modification for drug possession and theft conviction.

Case Number VI Ka 934/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court partially modified the appealed judgment by revoking probation conditions for defendant A.L. and ordering three days of actual imprisonment to be credited against his sentence. While the prosecutor's appeal regarding the necessity of immediate execution was accepted, the defense's arguments were rejected as the lower court correctly established facts and applied the law. The final ruling maintained the original sentence structure while adjusting the execution method for one defendant.

Legislator headnote

AI generated

Art. 63 § 1 kk; Art. 69 § 1 kk: The court may order actual imprisonment to be credited against a suspended sentence when statutory conditions for probation are no longer met or when the specific circumstances of the case require immediate execution of the penalty.

Keywords

AI generated
conditional suspension of sentence actual imprisonment credit drug possession offense theft of television receiver joint criminal enterprise probationary obligations court costs allocation

Cited Legislation

AI generated
Art. 63 § 1 kk
b) na mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu A.
Art. 69 § 1 kk
nowym uregulowaniem art. 69 § 1 kk – warunkowym zawieszeniem wykonania oskarżonemu L.
Art. 191 § 2 kk
kara jednostkowa za czyn z art. 191 § 2 kk – w przypadku M.
Art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
kwestionował także przypisanie mu występku z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Art. 437 kpk
sygnatura akt II K 1150/15 na mocy art. 437 kpk, art.
Art. 438 kpk
437 kpk, art. 438 kpk, art.
Art. 624 § 1 kpk
438 kpk, art. 624 § 1 kpk 1.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 934/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Sędziowie SSO Arkadiusz Łata (spr.) SSO Marcin Schoenborn Protokolant Barbara Szkabarnicka przy udziale Aleksandry Słotwińskiej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy 1. M. K. ur. (...) w O. syna A. i Z. oskarżonego z art. 191§2 kk 2. A. L. ur. (...) w Z. syna L. i W. oskarżonego z art. 191§2 kk, art. 62 ust. 1 ustawy z dn. 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionych przez Prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 23 maja 2016 r. sygnatura akt II K 1150/15 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 624 § 1 kpk 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla względem oskarżonego A. L. zawarte w punktach: 4, 5 i 6 rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, o obowiązkach probacyjnych i dozorze kuratora sądowego;

b) na mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu A. L. na poczet wymierzonej w punkcie 3 łącznej kary pozbawienia wolności 3 (trzy) dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie przypadające na: 24.08.2015 r., 25.08.2015r. i 5.10.2015r.;

2. w pozostałej części utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy;

3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: S. L. i M. B. kwoty po 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmujące kwoty po 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym odpowiednio oskarżonych: M. K. i A. L.;

4. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 934/16

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy stwierdził co następuje. Spośród wywiedzionych apelacji zasadna okazała się wyłącznie ta pochodząca od prokuratora, toteż w jej następstwie należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez:

a) uchylenie względem oskarżonego A. L. zawartych w punktach: 4, 5 i 6 rozstrzygnięć o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, o obowiązkach probacyjnych i dozorze kuratora.

b) zaliczenie oskarżonemu A. L. – z mocy art. 63 § 1 kk – na poczet wymierzonej w punkcie 3 łącznej kary pozbawienia wolności – 3 (trzech) dni rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie przypadającego na: 24.08.2015r, 25.08.2015r oraz 05.10.2015r. Nietrafne natomiast były i na akceptację nie zasługiwały środki odwoławcze obrońców oskarżonych: A. L. i M. K.. Sąd orzekający dokonał bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych i nie naruszył w żadnym stopniu prawa procesowego. Poza skorygowanym przez Sąd Okręgowy, a pozostającym w sprzeczności z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. nowym uregulowaniem art. 69 § 1 kk – warunkowym zawieszeniem wykonania oskarżonemu L.

łącznej kary pozbawienia wolności (o czym niżej) nie doszło również do naruszenia prawa materialnego. Nie nasuwało wątpliwości rozstrzygnięcie w kwestii sprawstwa i winy obu wspomnianych oskarżonych, a także opisu oraz prawnej kwalifikacji przypisanych im występków. Również wymierzone kary pozbawienia wolności – tj. kara jednostkowa za czyn z art. 191 § 2 kk – w przypadku M. K. oraz kary jednostkowe za przestępstwa z art. 191 § 2 kk i z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani i łączna kara pozbawienia wolności – wobec A.

L., gdy chodziło o ich wysokość – za rażąco i niewspółmiernie surowe uchodzić nie mogą. W pełni akceptowalne pozostawało przy tym warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w odniesieniu do oskarżonego K.. Upoważniała do tego – w świetle aktualnej treści art. 69 § 1 kk zarówno jej wysokość (10 miesięcy), jak i fakt, iż wymieniony nie był jak dotąd karany tego rodzaju karą. Jedyne dotychczasowe, prawomocne skazanie (vide: dane o karalności, k. 120-122) opiewało na karę ograniczenia wolności. Uzasadniony był zarazem dobór okresu próby na 2 lata.

Co się tyczyło natomiast oskarżonego L. skorzystanie ze wspomnianego dobrodziejstwa nie wchodziło już w rachubę. Obu przypisanych występków A. L. dopuścił się po dacie wejścia w życie fundamentalnych zmian ustawodawstwa karnego wprowadzonych z dniem 1 lipca 2015r w drodze ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) , a to odpowiednio: 22 sierpnia 2015r oraz 5 października 2015 r. Obowiązywały już wówczas przepisy znowelizowane i nie mogło być mowy o zastosowaniu jakichkolwiek przepisów względniejszych.

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 69 § 1 kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko wówczas, kiedy jej wymiar nie przekracza jednego roku, zaś sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na tego rodzaju karę. Łączna kara pozbawienia wolności orzeczona A. L. wysokości tej, co prawda nie przenosiła (1 rok), jednakże oskarżony ów w przeszłości dwa razy prawomocnie karany karami wspomnianego typu (vide: dane o karalności k 118 – 119). Aktualny przepis art. 69 § 1 kk nie różnicuje, czy te wcześniejsze skazania następowały na kary o charakterze bezwzględnym, czy też z warunkowym zawieszeniem ich wykonania.

Sięgnięcie po dobrodziejstwo z art. 69 § 1 kk w odniesieniu do A. L. było wyłączone. Stąd zmiana zaskarżonego wyroku i w konsekwencji zaliczenie mu na poczet podlegającej efektywnemu wykonaniu kary okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Co do meritum, Sąd Rejonowy starannie i w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe, a wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy poddał następnie wszechstronnej i wnikliwej analizie oraz ocenie wyprowadzając trafne i logiczne wnioski końcowe. Tok rozumowania i sposób wnioskowania Sądu I instancji przedstawiony w części sprawozdawczej zapadłego wyroku jest prawidłowy i zgodny ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego.

Nie przekroczono przy tym ram swobodnej oceny dowodów, jak i nie popełniono uchybień tego rodzaju, że mogłyby one spowodować konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do rozpoznania ponownego. Sąd I instancji wskazał na jakich oparł się dowodach, dlaczego dał im wiarę oraz należycie wytłumaczył z jakich przyczyn i w jakich zakresach odmówił wiary oskarżonym. Sąd odwoławczy nie doszukał się najmniejszych podstaw do odmiennej aniżeli Sąd jurysdykcyjny oceny przeprowadzonego na rozprawie głównej materiału dowodowego, ani też do podważania ustaleń faktycznych i ocen prawnych poczynionych w postępowaniu rozpoznawczym.

Także pisemne motywy orzeczenia w pełni odpowiadają wszelkim wymogom formalnym zakreślonym przez obowiązujące przepisy prawa, co umożliwia kontrolę odwoławczą. Nade wszystko Sąd merytoryczny słusznie dał w pełni wiarę i oparł ustalenia faktyczne na relacjach pokrzywdzonej A. G. (1), w szczególności gdy chodziło o przebieg inkryminowanego zdarzenia, rolę i udział w nim każdego z jego uczestników. Zeznania tego świadka były oczywiście konsekwentne na wszystkich etapach postępowania i wewnętrznie spójne, jednakże nie stanowiło to jedynego i wyłącznego argumentu za ich prawdziwością oraz zgodnością z rzeczywistym stanem rzeczy.

G. jednoznacznie i od pierwszego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym wskazywała na trzech sprawców, którzy wtargnęli do jej mieszkania. W pierwszej kolejności na A. P. jako osobę stosującą wobec niej przemoc fizyczną, a następnie na dwóch dalszych mężczyzn wynoszących telewizor. A. L. – znanego jej osobiście – wymieniła z imienia i nazwiska, zaś M. K. – znanego z widzenia- poprzez określenie jak ma na imię i potem w drodze bezbłędnego rozpoznania wizerunku na Policji. Gdyby zatem było tak jak przebieg zajścia opisywali poszczególni oskarżeni w żadnym wypadku nie miałaby ona wręcz możliwości i okazji, by poczynić podobne spostrzeżenia.

Mówiłaby o jednym tylko sprawcy - tj. P. – mając na uwadze jego wersję, iż do lokalu wszedł sam, a pozostała dwójka oczekiwała nań przed budynkiem. Najwyżej o dwóch sprawcach – rozważając wyjaśnienia K., że on zatrzymał się w przedpokoju, podczas gdy do wnętrza mieszkania za P. udał się wyłącznie L.. Pokrzywdzona jednak konkretnie zeznawała o trzech mężczyznach, precyzując dokładnie, co każdy z nich robił. Nie istniały zarazem żadne racjonalnie uzasadnione przyczyny, ze względu na które miałaby bezpodstawnie obciążać – obok A.

P. – również dwóch kolejnych oskarżonych, jeśliby faktycznie miałoby ich nie być w mieszkaniu, bądź też obciążać także i K. jeśliby do pokoju weszli tylko P. i L., a K. się nie ujawnił wobec niej. Zarazem A. G. (1) nie dysponowała też możliwościami odkrycia obecności K. i L. w pobliżu budynku, gdyż pozostawali oni przed nią w ukryciu, nie towarzyszyli P. przed sklepem, ani ten ostatni nie informował jej, iż przyszedł z kolegami, zaś dwaj dalsi do klatki schodowej i następnie do mieszkania skierowali się dopiero po pewnym czasie (tj. gdy weszli już tam G. i P.).

Za wiarygodnością zeznań pokrzywdzonej przemawiały nadto wypowiedzi świadków pośrednich: Z. P. i W. K., którzy zdarzenie znali z opowiadań A. G. (1)oraz zeznania A. L. (2). P. jednakże zeznał na temat istotnego szczegółu potwierdzającego wersję pokrzywdzonej wprost, a mianowicie, że gdy zawiadomiony telefonicznie ruszył wymienionej na pomoc zastał drzwi do mieszkania zamknięte na klucz. Zamknięciu ich na klucz przeczył natomiast P.. O prawdomówności G. świadczyło również natychmiastowe w praktyce zawiadomienie organów ścigania, a także wyniki oględzin jej ciała oraz treść opinii sądowo – lekarskiej.

Zasadnicze przyczyny odmówienia oskarżonym wiary wyraziły się jednak głębokimi i niemożliwymi do pogodzenia odmiennościami w ich wersjach. A. P. – jak już wspomniano – twierdził jakoby do mieszkania G. wszedł sam, własnoręcznie wyniósł telewizor, tym samym żadnej przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonej nie stosował, zaś pozostali mężczyźni oczekiwali nań przed budynkiem, gdzie zastał ich wychodząc z telewizorem w rękach. Wedle A. L., on sam i K. znaleźli się jednak w klatce schodowej, czekali przed drzwiami mieszkania i nikt z nich do wnętrza lokalu nie wchodził.

Tu również L. odebrać miał odbiornik z rąk P.. M. K. z kolei utrzymywał, że obaj z L. podeszli pod drzwi wspomnianego lokalu, gdzie ze środka zawołał ich obu P.. Weszli zatem we dwóch, lecz on sam pozostał jedynie w przedpokoju, zaś w głąb mieszkania udał się tylko L.. Zdarzenia nie widział, usłyszał zaś krzyk G.: „masz przewalone”. Z uwagi na wszystko powyższe relacje oskarżonych nie wytrzymywały krytyki w porównaniu do zeznań pokrzywdzonej i dlatego słusznie potraktowane zostały za niewiarygodne . W efekcie nie do przyjęcia są tezy obrońcy A.

L. jakoby jego wersja była spójna z wyjaśnieniami P., zaś oceny Sądu orzekającego – dowolne. Słusznie zarazem przyjęto działania wszystkich trzech oskarżonych – wspólnie i w porozumieniu. Cała trójka udając się do mieszkania była w pełni świadoma od samego początku celu wizyty wyrażającego się zabraniem należącego do P. odbiornika telewizyjnego. Wtargnięcie K. i L. do lokalu pokrzywdzonej nastąpiło w sposób „konspiracyjny”, w tajemnicy przed G., która nie zdawała sobie sprawy, że P. nie jest sam, lecz zarazem przebieg wypadków wskazywał, iż taki był plan działania oraz podział ról.

K. i L. de facto natychmiast po tym, gdy znaleźli się w pokoju „rzucili się” na telewizor i razem wynieśli go. To właśnie przekonywało o istnieniu elementów porozumienia, przestępczego współdziałania i podzielenia się rolami (wręcz w przewidywaniu, iż pokrzywdzona stawi jednak opór, gdyż w przeciwnym wypadku wystarczyłaby obecność samego tylko P., a wszelki udział K. i L. byłby zbędny. Oskarżeni: K. i L. skoro znaleźli się w pokoju – z całą pewnością widzieli stosowanie przemocy fizycznej względem G. i w pełni to zaakceptowali.

W takim stanie rzeczy przystąpili bowiem do wynoszenia telewizora bez jakiejkolwiek dodatkowej „zachęty” ze strony P.. Obrońca A. L. kwestionował także przypisanie mu występku z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Tymczasem oskarżony ów do tego przestępstwa się przyznał w śledztwie i już w świetle wspomnianych wyjaśnień wyczerpanie znamion powyższego przestępstwa nie budziło najmniejszych wątpliwości. Brak złożenia wyjaśnień przed Sądem orzekającym stanowił wybór oskarżonego, co nie uprawniało do odmiennych ocen faktycznych i prawnych.

Sąd Rejonowy prawidłowo też ustalił, wskazał i ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wysokość wymierzonych kar pozbawienia wolności i kary łącznej w odniesieniu do A. L.. Kary jednostkowe są adekwatne do stopnia zawinienia każdego z oskarżonych i stopnia szkodliwości społecznej czynów A. L. oraz M. K.. Zróżnicowanie kar za występek z art. 191 § 2 kk i orzeczenie surowszej kary drugiemu z nich jest uzasadnione trzykrotną uprzednią karalnością L. wobec jednokrotnej karalności K.. Na marginesie, odnosząc się do wywodów obrońcy M.

K. potrzeba zauważyć, że zaskarżył on wyrok wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Tezę o rażącej jej niewspółmierności osadza jednak na próbie podważenia (tylko w motywach apelacji) ustaleń faktycznych w sferze sprawstwa i winy wymienionego. Niedostosowanie użytej argumentacji do charakteru zarzutu, przy braku dalszych argumentów nie prowadzi bynajmniej do uznawania, że kara jest niewspółmiernie surowa, tym bardziej iż wersja tego oskarżonego okazała się w pełni niewiarygodna. Trudno też zgodzić się ze skarżącym, by Sąd Rejonowy w niedostatecznym stopniu uwzględnił „ młody wiek” K., liczącego w chwili czynu 31 lat.

Sąd orzekający trafnie ukształtował też karę łączną (L.) zasadnie stosując zasadę pełnej absorpcji. Wymierzone kary spełnią tym samym należycie swe cele zapobiegawcze, wychowawcze oraz w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając to wszystko na uwadze i uznając wyrok w pozostałej niezmienionej części za prawidłowy Sąd II instancji utrzymał go w tym zakresie w mocy. O należnościach obrońców z urzędu i o kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono jak w pkt. 3 i 4 wyroku niniejszego.