Legislator Case Law & Legislation
I C 627/16 AI generated

Court dismisses claim due to statute of limitations expiration despite alleged prior enforcement attempts.

Case Number I C 627/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment of a debt totaling nearly 50,000 zlotys against the defendant. The plaintiff argued that the debt originated from a 2009 bank loan and was transferred to them in 2015, but the defendant raised the statute of limitations defense. The court found that no valid interruption of the limitation period occurred after October 2012 because the plaintiff failed to prove an effective enforcement application, and even if one existed, it was voided by the transfer of the debt before the proceedings concluded.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 § 1 k.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.; Art. 124 § 1 k.c.: A creditor's attempt to enforce a claim interrupts the statute of limitations only if the act objectively leads to the realization of the claim; a transfer of the claim before the enforcement proceedings conclude negates the interruption for the assignee.

Keywords

AI generated
statute of limitations interruption of time limit enforcement proceedings assignment of claim consumer loan civil procedure natural obligation

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 § 1 k.c.
Tym samym należy stwierdzić, że na podstawie art. 118 k.c.
Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.
O tym, czy czynność procesowa przerywa czy nie bieg przedawnienia decydują właśnie przesłanki art. 123 § 1 pkt 1 k.c., regulującego przerwę biegu przedawnienia i określającego, jakie czynności procesowe bieg ten przerywają.
Art. 124 § 1 k.c.
Treść powyższego przepisu koresponduje z art. 124 § 1 k.c., który wprost wskazuje, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.
art. 509 k.c
Powód swoje roszczenie wywodził z art. 509 k.c., dotyczącego umowy przelewu wierzytelności.
art. 513 § 1 k.c
Zgodnie z treścią art. 513 § 1 k.c.
art. 118 k.c
Tym samym należy stwierdzić, że na podstawie art. 118 k.c.
art. 120 k.c
art. 123 § 1 k.c
O tym, jakie zdarzenia powodują przerwanie biegu przedawnienia omawia art. 123 § 1 k.c.
art. 123 § 1 pkt 1 k.c
O tym, czy czynność procesowa przerywa czy nie bieg przedawnienia decydują właśnie przesłanki art. 123 § 1 pkt 1 k.c., regulującego przerwę biegu przedawnienia i określającego, jakie czynności procesowe bieg ten przerywają.
art. 124 § 1 k.c
Treść powyższego przepisu koresponduje z art. 124 § 1 k.c., który wprost wskazuje, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 627/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2016 roku Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim, I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Małgorzata Maria Chrzanowska Protokolant: st. sekr. sąd. Stefania Kilian po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2016 roku w T. sprawy z powództwa (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. ( NIP: (...)) przeciwko B. B. ( PESEL: (...)) o zapłatę powództwo oddala Sygn. akt: I C 627/16

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. pozwem wniesionym w dniu 8 kwietnia 2016 roku wniósł o zasądzenie od pozwanej B. B. kwoty 49 496,84 złotych z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu (k.1-3). Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa podniosła, iż przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia w dniu 12 sierpnia 2009r. przez pozwaną z (...) Bank S.A. umowy bankowej, na podstawie której bank oddał do dyspozycji pozwanej środki pieniężne w ustalonej w umowie wysokości, natomiast pozwana zobowiązała się do zwrotu kwoty wraz z odsetkami w ustalonych terminach spłaty.

Z uwagi na naruszenie umowy przez pozwaną w części dotyczącej warunków spłaty w/w umowa została wypowiedziana. Poprzedni wierzyciel wystawił przeciwko pozwanej bankowy tytuł egzekucyjny i po uzyskaniu klauzuli wykonalności wszczął postępowanie egzekucyjne, które nie doprowadziło do wyegzekwowania całości należności stwierdzonej bankowym tytułem egzekucyjnym. W dalszej części uzasadnienia powód podał, iż w dniu 26 lutego 2015r. poprzedni wierzyciel wniósł aportem w/w wierzytelność do spółki (...) sp. z o.o. Sp. k. W dniu 26 lutego 2015r. (...) Bank S.A. zawarł z (...) Sp. z o.o.

SKA umowę przeniesienia praw i obowiązków komandytariusza w (...) sp. z o.o. Sp. k. Następnie w dniu 4 marca 2015r. na podstawie uchwały wspólników spółki na rzecz B. został dokonany zwrot w naturze prawa własności do wierzytelności objętej niniejszym pozwem. Ostatecznie na podstawie umowy przeniesienia wierzytelności z dnia 4 marca 2015r. zawartej pomiędzy (...) sp. z o.o. SKA a stroną powodową. Na wartość przedmiotu sporu składają się: 25 616,14zł tytułem niespłaconej kwoty kapitału i 22 396,61zł tytułem skapitalizowanych odsetek umownych naliczonych przez poprzedniego wierzyciela.

Pozwana do wniesienia pozwu nie spełniła świadczenia (k.3-5- uzasadnienie pozwu). Pozwana B. B. na rozprawie w dniu 2 września 2016r. nie uznała powództwa i podniosła zarzut przedawnienia (k.77 i v.). Podała, iż zaciągnęła kredyt w 2000r. na leczenia syna chorego na stwardnienie rozsiane. Zakwestionowała przelew wierzytelności i podała, iż przeciwko niej nie toczyło się postępowanie egzekucyjne. Sąd ustalił i zważył co następuje. W dniu 12 sierpnia 2009 roku (...) Bank S.A. w K. udzielił pozwanej B. B. kredytu konsumpcyjnego w kwocie 28 380,07złotych.

Pozwana zobowiązała się do spłaty kredytu na zasadach określonych w umowie. Dowód: umowa kredytu -k. 63-66. (...) Bank S.A. w W. wystawił w dniu 26 września 2012r. przeciwko pozwanej bankowy tytuł egzekucyjny nr (...)\ (...). Postanowieniem z dnia 22 października 2012r. Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lub. w sprawie I Co 970/12 nadał w/w tytułowi egzekucyjnemu klauzulę wykonalności. Dowód: bankowy tytuł egzekucyjny wraz z klauzulą wykonalności –k. 68-69. W dniu 10 marca 2015r. (...) Bank S.A. wystawił pisemne zawiadomienie kierowane do pozwanej z informacją o przelewie wierzytelności bliżej nieokreślonych wierzytelności na rzecz Spółki (...) sp. z o.o. sp. k. w W. (k.70– zawiadomienie).

Zaś w dniu 10 marca 2015r. firma (...) S.A. we W. wystawiła pisemne zawiadomienie o cesji wierzytelności (...) Bank S.A. na rzecz strony powodowej za pośrednictwem (...) sp. z o.o. sp. k. w W. (k.71– zawiadomienie). Wezwaniem wystawionym w dniu 7 kwietnia 2015r. strona powodowa wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 47 587,19zł (k.72-wezwanie do zapłaty). Wyciągiem z Ksiąg Rachunkowych Funduszu Sekurytyzacyjnego z dnia 8 kwietnia 2016 roku stwierdzono figurującą wymagalną wierzytelność w stosunku do pozwanej na kwotę 49 496,84 złotych wynikającą z nabytej wierzytelności od (...) sp. z o.o.

SKA, a która to wierzytelność wynika z umowy nr (...) zawartej z B. B.. Dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego - k.

18. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dokumentów. Sąd podzielił przy tym ich treść, zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione do tego osoby w przypisanej prawem formie. Wskazane dokumenty są nadto jasne oraz czytelne stąd też ich autentyczność nie budzi zdaniem Sądu żadnych wątpliwości. Roszczenie strony powodowej zostało zgłoszone w związku z nabyciem wierzytelności. Powód swoje roszczenie wywodził z art. 509 k.c., dotyczącego umowy przelewu wierzytelności. Przelew wierzytelności (cesja) jest umową zawieraną przez dotychczasowego wierzyciela (cedenta) z osobą trzecią (cesjonariuszem), na mocy której cesjonariusz nabywa od cedenta przysługującą mu wierzytelność.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zgłoszonego przez pozwaną w ocenie Sądu Rejonowego jest on skuteczny. Zgodnie z treścią art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Niewątpliwie dochodzona wierzytelność związana jest z działalnością bankową poprzednika prawnego powoda, albowiem wynika z prowadzonej przez bank działalności gospodarczej. Charakteru wierzytelności nie zmienia fakt dalszego jej zbycia na rzecz powoda jako podmiotu również prowadzącego działalność gospodarczą poprzez nabywanie i dochodzenie wierzytelności od innych podmiotów.

Tym samym należy stwierdzić, że na podstawie art. 118 k.c. w zw. z art. 120 k.c. w niniejszej sprawie zastosowanie ma 3 – letni termin przedawnienia, liczony od dnia, w którym roszczenie o zwrot kredytu stałoby się wymagalne. O tym, jakie zdarzenia powodują przerwanie biegu przedawnienia omawia art. 123 § 1 k.c. Chodzi tu o czynności procesowe wierzyciela, które ustawodawca scharakteryzował, stawiając im określone wymagania. Tak więc bieg przedawnienia przerywa każda czynność wierzyciela:

1) podjęta przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, 2) podjęta w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, 3) podjęta bezpośrednio we wskazanym wyżej celu. O tym, czy czynność procesowa przerywa czy nie bieg przedawnienia decydują właśnie przesłanki art. 123 § 1 pkt 1 k.c., regulującego przerwę biegu przedawnienia i określającego, jakie czynności procesowe bieg ten przerywają. Czynność procesowa wtedy przerywa bieg przedawnienia, gdy można ją uznać za "przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia".

Poza tą przesłanką, wskazany przepis nie zawiera żadnych dodatkowych warunków. W szczególności nie wymaga, by czynność ta miała charakter czynności procesowej ofensywnej a nie obronnej albo, żeby wiązała się z większym czy mniejszym ryzykiem procesowym lub trudnościami w realizacji roszczenia. W świetle przesłanek art. 123 § 1 pkt 1 k.c. nie ma znaczenia, czy czynność procesowa podjęta "bezpośrednio w celu" realizacji roszczenia, wywołuje procesowy skutek taki jak wytoczenie powództwa, czy tylko zarzutu procesowego, nie ma też znaczenia, czy Sąd orzeknie w wyroku o zgłoszonym roszczeniu.

Konieczne jest tylko to, by przedsięwzięcie przez wierzyciela określonej czynności procesowej obiektywnie mogło doprowadzić do skutku określonego w art. 123 § 1 pkt 1 k.c. i by w tym celu czynność ta została przez wierzyciela podjęta. Nie musi to być jednak jej cel jedyny. Istotne jest zatem tylko zgłoszenie roszczenia w określonym celu (jego realizacji) przed właściwym organem, w prawem przewidzianej formie i obiektywna skuteczność tej czynności, to jest jej zdolność do wywołania skutku w postaci realizacji roszczenia. Treść powyższego przepisu koresponduje z art. 124 § 1 k.c., który wprost wskazuje, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.

Analiza akt sprawy, nie pozwoliła Sądowi Rejonowemu przyjąć, aby w okresie po dniu 22 października 2012 roku do dnia wniesienia powództwa w niniejszej sprawie, powód lub jego poprzednicy prawni przedsięwzięli jakiekolwiek czynności mające na celu wyegzekwowanie swojej wierzytelności. W szczególności należy zaznaczyć, że powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wbrew regule dowodowej z art. 6 k.c. nie wykazał, aby po dniu 22 października 2012 roku został złożony wniosek o wszczęcie postępowanie egzekucyjnego oraz w jakiej dacie taki wniosek został złożony.

Nie ulega wątpliwości, że skuteczne złożenie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, jest czynnością, która wywiera wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2003 r. w sprawie o sygn. akt: II. CK. 113/02, Lex nr 106951). Nawet jednak, gdyby taki wniosek został rzeczywiście złożony przez poprzedniego wierzyciela, a postępowanie egzekucyjne wskutek przelewu wierzytelności zostało umorzone, to i tak powód nie mógłby odnosić korzyści płynących ze złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji przez podmiot, od którego nabył wierzytelność.

W pełni bowiem należy podzielić pogląd Sądu Najwyższego zaprezentowany w wyroku z dnia 19 listopada 2014 roku, sygn. II CSK 196/14, zgodnie z którym wniosek o wszczęcie egzekucji nie przerywa biegu przedawnienia, jeżeli komornik umorzył postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, który w toku tej egzekucji dokonał przelewu egzekwowanej wierzytelności (LEX nr 1622306). W tym ostatnim orzeczeniu Sąd Najwyższy podkreślił, że skutki, jakie wiążą się z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego odnoszą się do występujących w tym postępowaniu podmiotów i tego tytułu wykonawczego na podstawie, którego egzekucja była prowadzona.

W sytuacji więc, gdy komornik umarza postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela wobec dokonania przez niego przelewu wierzytelności brak jest podstaw do twierdzenia, iż przerwa biegu przedawnienia trwa do zakończenia tego postępowania z korzyścią dla cesjonariusza, a więc podmiotu pozostającego poza tym postępowaniem. W konsekwencji powyższego stwierdzić, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu. Tym samym wierzytelność powoda przekształciła się w zobowiązanie naturalne, które nie podlega przymusowemu egzekwowaniu. Mając na uwadze, Sąd orzekł jak w wyroku.