Court dismisses appeal and quashes sentence, finding the act was a misdemeanor due to value changes and statute of limitations. The court applies the law in force at the time of judgment to determine the nature of the offense. Consequently, the prosecution is dropped because the act is no longer punishable. The defendant's appeal is rejected as the procedural errors did not affect the verdict. The court orders the state to pay defense costs. This decision clarifies how value thresholds and temporal rules apply in criminal cases. The outcome shifts a felony conviction to a time-barred misdemeanor. The court emphasizes the importance of accurate value assessment in sentencing. The ruling ensures legal consistency regarding the definition of offenses. The final judgment reflects the current legal standards for such crimes.

Sygn. akt. IV Ka 841/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2013 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla - sprawozdawca Sędziowie SO Mariola Urbańska - Trzecka SO Adam Sygit Protokolant st. sekr. sądowy Aleksandra Deja - Lis przy udziale Pauliny Błaszczyńskiej- prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz- Północ del. do Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 roku sprawy M. M. (1) oskarżonego z art. 288§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie VI Zamiejscowy wydział Karny z siedzibą w Nakle nad Notecią z dnia 29 maja 2013 roku sygn. akt VI K 14/13 uchyla zaskarżony wyrok i ustalając, że przypisany oskarżonemu czyn stanowi wykroczenie z art. 124 § 1 kw, na podst. art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpow postępowanie umarza; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.

W. O. – Kancelaria Adwokacka w N. kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa. IV Ka 841/13

UZASADNIENIE

M. M. (1) został oskarżony o to, że 25 marca 2011 roku ok. godz. 14.3o w N.na ulicy (...)w lokalu (...)dokonał uszkodzenia mienia poprzez celowe zrzucenie z lady kasy fiskalnej (...), radia (...)oraz telefonu komórkowego H., w związku z czym powstały w nich trwałe uszkodzenia o łącznej wartości 1.200 zł na szkodę M. M. (2), tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Szubinie - VI Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Nakle nad Noteciąwyrokiem z 29 maja 2013 r. (sygn. akt VI K 14/13) uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu, przy przyjęciu, że dokonał uszkodzenia rzeczy o nieustalonej łącznie wartości, jednakże nie mniejszej niż 250 zł, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. i za to, na podstawie cyt. przepisu ustawy, wymierzono mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie – na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. – warunkowo zawieszono na trzyletni okres próby.

Na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu grzywnę w wysokości 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł. Niniejszy wyrok zawiera nadto rozstrzygnięcia odnośnie kosztów obrony z urzędu, a także kosztów sądowych w sprawie. Powyższy wyrok został zaskarżony, w trybie apelacji, przez obrońcę oskarżonego, która, powołując się na podstawy odwoławcze określone w art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k., wyrokowi temu zarzuciła obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:

1. art.art. 9, 167 i 366 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów w postaci: - zwrócenia się do Urzędu Skarbowego w N. o udzielenie informacji na temat zgłoszenia awarii kasy fiskalnej i podjętych w związku z tym czynności, - zobowiązania pokrzywdzonej do przedłożenia książki kasy, celem zweryfikowania twierdzeń odnośnie charakteru i zakresu uszkodzeń kasy fiskalnej, - zwrócenie się do serwisanta uprawnionego do obsługi kasy rejestrującej o udzielenie informacji na temat awarii, podjętych w związku z tym czynności i kosztów naprawy, 2. art.art. 4, 7 w zw. z 410 i 424 k.p.k. polegającej na dowolnym, gdyż nie wynikającym z całościowej analizy materiału dowodowego, uznaniu, że oskarżony popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn oraz poczynieniu ustaleń z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów;

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy wskazana obraza przepisów procedury w zakresie postępowania dowodowego nie pozwala na przypisanie winy oskarżonemu, które to uchybienia mogły mieć wpływ na treść wyroku. W konkluzji obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, względnie o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Niniejsza apelacja okazała się zasadna w zakresie, w jakim wywołując w sprawie postępowanie odwoławcze implikowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku, uznania, że czyn ów stanowi wykroczenie i umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności. Wywody zawarte w apelacji obrońcy okazały się w sprawie bezprzedmiotowe, a to z uwagi na zamianę w okresie postępowania międzyinstancyjnego stanu prawnego, istotnego dla przedmiotowego rozstrzygnięcia merytorycznego. A mianowicie, mocą przepisu art. 2 pkt 7 ustawy z 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2013, poz. 1282), wartość przedmiotu czynu zabronionego rozgraniczającą występek z art. 288 § 1 k.k. od wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. stanowi kwota ¼ minimalnego wynagrodzenia.

Aktualnie, mocą treści § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 14 września 2012 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. (Dz. U. z dnia 17 września 2012 r.), kwota ta od stycznia 2013 roku ustalona została na 1.600 zł. W konsekwencji, ¼ jej wysokości stanowi kwotę 400 zł. Sąd odwoławczy orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że wartość przedmiotu takowego czynu zabronionego winna być ustalana na moment popełnienia czynu. Ten miał miejsce w październiku 2010 roku. Jednakowoż, z uwagi na to, że w przedmiotowym zakresie przepisy cyt. ustawy, poza określeniem czasu wejścia jej w życie (w tej części dwa tygodnie od jej ogłoszenia, a więc z dniem 9 listopada 2013 roku), nie zawierają jakichkolwiek przepisów intertemporalnych, należało dojść do wniosku, że brak jest jakiegokolwiek racjonalnego powodu do uznania, iżby w tym zakresie nie miała obowiązywać ta reguła, jaka w systemie prawa karnego statuowana jest treścią przepisu art. 4 § 1 k.k. Jeśli zaś tak, to uznając, że z uwagi na to, iż w chwili obecnej właśnie wspomniana kwota 400 statuuje zaistnienie przestępstwa, ustalona zaskarżonym wyrokiem wartość przedmiotu czynu przyjęta w części dyspozycyjnej wyroku (nie mniejsza niż 250 zł) powoduje konieczność przyjęcia, że mamy do czynienia z wykroczeniem przewidzianym w art. 124 § 1 k.w.

To z kolei implikuje wniosek, że – stosownie do treści przepisu art. 45 § 1 k.w. – karalność przedmiotowego czynu ustała z dniem 23 października 2012 r., rodząc konieczność umorzenia niniejszego postępowania w trybie przepisu art. 5 § 1 pkt 4 k.p.o.w. Taka konstatacja jawi się jako uprawniona tym bardziej, że apelacja w sprawie wywiedziona została wyłącznie na korzyść oskarżonego, wobec czego w sposób oczywisty brak jest możliwości czynienia jakichkolwiek dalszych ustaleń, które mogłyby prowadzić do ustalenia wyższej wartości mienia aniżeli ta, jaką przyjęto w opisie przypisanego wymienionemu czynu.

Rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania w sprawie ma swe oparcie w treści przepisu art. 118 § 2 k.p.o.w.