Appeal dismissed because the appellant withdrew the appeal, triggering automatic termination of proceedings under civil procedure law.

Sygn. akt III AUa 400/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Anna Polak Sędziowie: SSA Romana Mrotek (spr.) SSA Barbara Białecka Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rakowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na rozprawie sprawy E. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w sprawie VI U 1983/11 z dnia 22 marca 2012r., o wypłatę emerytury na skutek apelacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI U 74/13 p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie apelacyjne. SSA Romana Mrotek SSA Anna Polak SSA Barbara Białecka. Sygn. akt III AUa 400/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 marca 2007 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przyznał E. R. prawo do emerytury od dnia 1 marca 2007 roku i jednocześnie zawiesił wypłatę świadczenia na podstawie art. 103 ust. 2a ustawy o emeryturach i retach z FUS z powodu kontynuowania zatrudnienia przez ubezpieczoną bez uprzedniego rozwiązania stosunku pracy. W związku z uchyleniem art. 103 ust. 2a ustawy od dnia 1 lutego 2009 roku organ rentowy podjął wypłatę zawieszonego świadczenia. Decyzją z dnia 12 października 2011 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. na podstawie art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw wstrzymał E. R. prawo do emerytury od dnia 1 października 2012 roku z uwagi na kontynuowanie przez ubezpieczoną zatrudnienia.

Odwołanie E. R. zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie w dniu 22 marca 2012 roku. Ubezpieczona wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie i wypłatę zaległych świadczeń emerytalnych z odsetkami. Skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 roku, zgodnie z którym przepis art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw uznany został na niezgodny z Konstytucją RP. Organ rentowy nie zajął stanowiska w sprawie.

Wyrokiem z 8 kwietnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił skargę E. R. uzasadniając to tym, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego zakwestionował konstytucyjność przepisu art. 28 tylko w takim zakresie, w jakim znajdował on zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 roku bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Ubezpieczona nabyła prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 1 marca 2007 roku, jednak wypłata świadczenia była wstrzymana z uwagi na kontynuowanie zatrudnienia.

W związku z tym E. R. nie należy do grupy ubezpieczonych, którym na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zachowano prawo do wypłaty emerytury. Dlatego niekonstytucyjność przepisów stwierdzona wyrokiem o sygn. K 2/12 nie ma wpływu na treść wyroku objętego skargą, co skutkowało jej oddaleniem. Apelację od wyroku wywiodła E. R., która wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez ustalenie prawa do wypłaty emerytury za sporny okres, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżącej niezgodne z Konstytucją jest różnicowanie obywateli w oparciu o kryterium czasu przyznania prawa do świadczeń emerytalnych. Zróżnicowanie sytuacji prawnej adresatów danej regulacji prawnej w grupie osób mających odpowiednio długi staż ubezpieczeniowy nie ma racjonalnego uzasadnienia i stanowi naruszenie zasady równości. Pismem procesowym z dnia 15 listopada 2013 roku E. R. cofnęła apelację od wyroku Sądu Okręgowego i podniosła, że nie jest już zainteresowana dalszym kwestionowaniem decyzji organu rentowego.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 391 k.p.c., w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu, a gdy cofnięcie apelacji nastąpiło przed sądem pierwszej instancji, postępowanie umarza sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny nie uznał cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne w trybie art. 469 k.p.c., bowiem czynność ta nie naruszała słusznego interesu ubezpieczonej. Wobec jednoznacznego stanowiska skarżącej i braku interesu w dalszym kwestionowaniu rozstrzygnięcia, sąd drugiej instancji na podstawie art. 391 k.p.c. umorzył postępowanie apelacyjne.