Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 176/16 AI generated

Court quashes criminal verdict for procedural errors and inconsistent application of criminal code provisions.

Case Number IV Ka 176/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance criminal verdict against two defendants for multiple procedural and substantive errors. The prosecution argued that the lower court failed to apply specific articles regarding combined punishments and attempted crimes correctly. The court ruled that the first instance committed irreparable errors, such as inconsistent application of the Criminal Code and incorrect calculation of combined sentences, necessitating a retrial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4 § 1 kk; Art. 91 § 1, 2 kk; Art. 92 § 1 kk; Art. 42 § 2, 3 kk; Art. 49 kk: The court must consistently apply either the old or new version of the Criminal Code and cannot mix provisions from different versions when determining combined punishments or classifying criminal acts.

Keywords

AI generated
Criminal Code application Combined punishments error Statutory version inconsistency Attempted crime classification Procedural error quashing Retrial necessity Sentencing calculation flaw

Cited Legislation

AI generated
Art. 4 § 1 kk
obrazę przepisów prawa materialnego – przepisu art. 4 § 1 kk poprzez nie powołanie go przy wskazaniu podstawy wymierzeniu kary i środków karnych wobec oskarżonego zastosowanych przez przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 roku – jako względniejszych w pkt XIII i XIV wyroku.
Art. 91 § 1 kk
279 § 1 kk i za to, w oparciu o wskazany wyżej przepis przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.
Art. 91 § 2 kk
obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 91 § 2 kk poprzez jego pominięcie przy zastosowaniu kar łącznych w pkt V i IX w części dyspozytywnej wyroku, VI.
Art. 92 § 1 kk
Art. 42 § 2 kk
Zważywszy na treści art. 42 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.
Art. 42 § 3 kk
Zważywszy na treści art. 42 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r.
Art. 49 kk
42§2 i 3 kk oraz art. 49 kk zostały zmienione ustawą z dnia 20 marca 2015 r., obowiązującą od dnia 18 maja 2015 r., a zatem i ta kwestia winna znaleźć stosowne odzwierciedlenie w punktach XIII i XIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 176/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Górski Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. sprawy 1. P. D. syna J. i R. z domu M. urodzonego (...) w D. oskarżonego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk, art. 279 § 1 kk, art. 278 § 1 kk, art. 178a § 4 kk, 2. S. K. syna K. i M. z domu S. urodzonego (...) w B. oskarżonego z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk, art. 279 § 1 kk, art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 7 grudnia 2015 r. sygnatura akt II K 568/15 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonych P. D. i S. K. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygn. akt IV Ka 176/16

UZASADNIENIE

P. D., S. K. i M. K. oskarżenia zostali o to, że: I. w dniu 24 lutego 2015 roku w M. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu usiłowali zabrać w celu przywłaszczenia silnik elektryczny zasilający suszarnię o wartości 3.000 zł należący do Przedsiębiorstwa Produkcyjnego (...), zamierzonego celu jednak nie osiągnęli ze względu na spłoszenie, tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk Z kolei P. D. oraz S. K. oskarżeni zostali nadto o to, że: II. w nocy z dnia 20/21 lutego 2015r w (...) woj (...) działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży po uprzednim włamaniu do komórki należącej do J.

S., poprzez zerwanie kłódki zabezpieczającej wejście, piły elektrycznej łańcuchowej marki S. (...) oraz quada własnej produkcji powodując łącznie straty w wysokości 400zł na szkodę J. S. tj. o czyn z art. 279 § 1 kk III. w nocy z dnia 20/21 lutego 2015r w (...) woj (...) działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży po uprzednim włamaniu poprzez zerwanie kłódki zabezpieczającej wejście do komórki należącej do P. S., kosy spalinowej S., piły elektrycznej stołowej, metalowej oraz dwóch baniek benzyny o poj 5 l każda powodując łącznie straty w wysokości 850zł na szkodę P. S. tj. o czyn z art. 279 § 1 kk IV. w nocy z dnia 20/21 lutego 2015r w (...) woj (...) wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży po uprzednim włamaniu poprzez zerwanie kłódki zabezpieczającej wejście do komórki należącej do D.

K., dwóch rowerów typu górskiego koloru szarego o nr ramy (...) oraz koloru szaro-pomarańczowego powodując łącznie straty w wysokości 1000 zł na szkodę D. K. tj. o czyn z art. 279 § 1 kk V. w nocy z dnia 13/14 lutego 2015r w M. woj (...) wspólnie i w porozumieniu zabrali w celu przywłaszczenia aluminiowe składane rusztowanie marki K. o szerokości 80cm, długości 2 m i wysokości 6 metrów o wartości 4000zł czym działali na szkodę Przedsiębiorstwa Produkcyjnego (...) Sp. z o.o. tj. o czyn z art. 278 § 1 kk Poza tym P. D. oskarżony został o to, że :

VI. w dniu 25 lutego 2015 roku w M., woj. (...) znajdują się w stanie nietrzeźwości (1.02 promila alkoholu we krwi) kierował po drodze publicznej samochodem osobowym M. (...) nr rej. (...), w okresie orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z 3 lutego 2014 roku dwuletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych tj. o czyn z art. 178 a § 4 kk Zaskarżonym wyrokiem P. D. uznany został za winnego, popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej tj. za winnego popełnienia występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i za to, na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

P. D. uznany został także za winnego w dokonaniu czynów opisanych w pkt II, III i IV części wstępnej omawianego wyroku, tj. za winnego dokonania występków z art. 279 § 1 kk i za to, w oparciu o wskazany wyżej przepis przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. wymierzono oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Poza tym P. D. uznany został za winnego dokonania czynu opisanego w pkt V części wstępnej zaskarżonego orzeczenia, tj za winnego popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk i za to, na mocy tego przepisu wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

P. D. uznany został również za winnego dokonania czynu opisanego wyżej w pkt VI, tj za winnego dokonania występku z art. 178 a § 4 kk i za to, w oparciu o ten przepis wymierzono sprawcy karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Zgodnie z treścią art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu tych przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 r. wymierzono P. D. kare łączną 2 lat pozbawienia wolności, a jej wykonanie, na mocy art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk w brzmieniu tych przepisów obowiązujących do 30 czerwca 2015 r., warunkowo zawieszono na okres lat 3.

Z kolei S. K. uznany został za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej, tj. występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i za to, na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 14 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. S. K. uznany został także za winnego popełnienia czynów opisanych w pk II, II i IV części wstępnej, tj występków z art. 279 § 1 kk i za to, na podstawie tego przepisu, przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Zważywszy na treści art. 85 kk oraz art. 86 § 1 kk wymierzono S. K. karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, a jej wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawieszono na okres lat 5. Tymże wyrokiem M. K. uznany został za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej, tj występku z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i za to, na mocy tego przepisu wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie , w oparciu o art. 69 § 1 i § 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk zawieszono warunkowo na okres lat 2.

Zważywszy na treści art. 42 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. orzeczono wobec P. D. 6-letni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, zaś w oparciu o art. 49 § 2 kk w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r. orzeczono od P. D. świadczenie pieniężne w kwocie 3.000 zł na cel społeczny. Wyrok powyższy zaskarżył prokurator zarzucając: I. obrazę prawa procesowego a mianowicie art. 413 kpk, mającą wpływ na treść wyroku, polegającą na nie orzeczeniu w części dyspozytywnej w pkt VIII wyroku kary za zarzucony S. K. czyn z art. 278 § 1 kk oznaczony w wyroku jako czyn V tego oskarżonego, II. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisów art. 86 § 1 kk zastosowanego jako podstawę kary łącznej wymierzonej P. D. przy łączeniu kar jednostkowych: 4 miesięcy pozbawienia wolności, 1 rok pozbawienia wolności, 5 miesięcy pozbawienia wolności i 2 miesięcy pozbawienia wolności i wymierzeniu mu kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy suma kar jednostkowych wynosi 1 rok i 11 miesięcy pozbawienia wolności, III. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 178 a § 4 kk na podstawie którego wymierzono oskarżonemu P. D. za popełniony przez niego czyn objęty ta kwalifikacja karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy ustawowe zagrożenie kara tego czynu, to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, IV. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 279 § 1 kk, na podstawie którego wymierzono oskarżonemu S. K. za popełnione przez niego czyny objęte tą kwalifikacją przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk kary 5 miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy ustawowe zagrożenie karą tego czynu to kara pozbawienia wolności od 1 roku do 10 lat, V. obrazę przepisów prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 91 § 2 kk poprzez jego pominięcie przy zastosowaniu kar łącznych w pkt V i IX w części dyspozytywnej wyroku, VI. obrazę przepisów prawa materialnego – przepisu art. 4 § 1 kk poprzez nie powołanie go przy wskazaniu podstawy wymierzeniu kary i środków karnych wobec oskarżonego zastosowanych przez przepisy kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed 01.07.2015 roku – jako względniejszych w pkt XIII i XIV wyroku.

Tym samym apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji, celem ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył : Niemal wszystkie zarzuty apelacji są oczywiście trafne, choć nie wskazują na wszystkie uchybienia jakich dopuścił się Sąd I instancji. I tak rację ma apelująca, że Sąd Rejonowy nie wydał orzeczenia odnośnie jednego z zarzuconych S. K. czynów. Tyczy to występku z art. 278 § 1 kk, opisanego w pkt V części wstępnej. Tym samym niezrozumiałym wydaje się przywołanie przez skarżącego pkt VIII części dyspozytywnej, skoro zawarte tam rozstrzygnięcie związane są wyłącznie z czynami z art. 279 § 1 kk.

Nadto, a raczej przede wszystkim, należy jednak zauważyć, że w istocie bezprzedmiotowa jest apelacja tycząca braku wskazanego rozstrzygnięcia, bowiem w takiej sytuacji Sąd I instancji zobowiązany jest po prostu do wydania kolejnego wyroku w brakującej części ( art.425§2 kpk w obecnym brzmieniu obowiązuje od 15 kwietnia 2016 r., a zatem nie obowiązywał w dacie wniesienia apelacji). Tym samym omawiany zarzut nie był w istocie powodem uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Rację ma natomiast oskarżyciel wskazując na obrazę art. 86 § 1 kk, która przejawiła się w wymierzeniu P. D. kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności, choć maksymalna jaką można było orzec to 1 rok i 11 miesięcy.

Trafnie prokurator zarzucił także obrazę art. 178 a § 4 kk, na mocy którego wymierzono P. D. karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, skoro dolna granica ustawowego zagrożenia w tym przypadku wynosi 3 miesiące pozbawienia wolności. Oczywistą jest także obraza art. 279 § 1 kk na podstawie którego (przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk) wymierzono S. K. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, skoro dolna granica ustawowego zagrożenia co do kradzieży z włamaniem to 1 rok pozbawienia wolności. Nie sposób nie zgodzić się z apelującą także w części zarzucającej obrazę art. 91 § 2 kk poprzez jego niezastosowanie przy orzekaniu kar łącznych co do P. D. oraz S. K. (pkt V i IX części dyspozytywnej) skoro taka powinność wynika wprost ze wskazanego wyżej przepisu.

Nie sposób natomiast zgodzić się z apelującym, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 4 § 1 kk na skutek jego nie powołania przy wymierzaniu kar i środków karnych wobec oskarżonych. Przepisu tego nie należy bowiem nigdy powoływać w wyroku (lecz należy o nim pamiętać), zaś trzeba wskazać jedynie, że stosuje się w danym przypadku przepis w poprzednim brzmieniu, bowiem jeśli się tego nie uczyni, należy domniemywać (właśnie zgodnie z art. 4 § 1 kk), że stosuje się ustawę nową. Apelująca nie zauważyła przy tym, że Sąd I instancji właśnie w związku z treścią art. 4 § 1 kk dopuścił się innych, nader ważkich uchybień, bowiem przy niektórych rozstrzygnięciach wskazał na stosowanie przepisu w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 r., zaś w części tego nie uczynił, a zatem stosował przepisy obowiązujące od 1 lipca 2015 r.

Poza tym trzeba przypomnieć Sądowi I instancji, że art. 42§2 i 3 kk oraz art. 49 kk zostały zmienione ustawą z dnia 20 marca 2015 r., obowiązującą od dnia 18 maja 2015 r., a zatem i ta kwestia winna znaleźć stosowne odzwierciedlenie w punktach XIII i XIV części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku. Było to niedopuszczalne, bowiem do jednej osoby należy stosować w całości albo ustawę „starą” albo ustawę „nową”, a nie częściowo jedną i częściowo drugą. Nadto, niezależnie od granic apelacji należy zauważyć, że P. D. przypisano dokonanie czynu z art. 178 a § 4 kk dnia 25 lutego 2015 r., zaś z ustaleń wynika, iż miało to miejsce przed godziną 23:52 – 24 lutego 2015 r.

Poza tym z niezrozumiałych względów do skazania P. D. odnośnie czynów opisanych w pkt I i V części wstępnej nie zastosowano art. 91 § 1 kk, choć nie stało temu na przeszkodzie przyjęcie w pierwszym przypadku usiłowania zaś w drugim dokonania. Niezrozumiałym było także zaakceptowanie co do czynu opisanego w pkt I części wstępnej kwalifikacji z art. 13 § 1 kk, choć sprawcy wynieśli silnik elektryczny „na pola”, a zatem nie może tu być mowy o usiłowaniu lecz należało przyjąć dokonanie. Inną kwestią jest problem czy możliwa będzie obecnie zmiana w tej części, a to z uwagi na zakres apelacji.

Sąd I instancji nie ustrzegł się także kolejnego błędu przy wymierzeniu kary łącznej pozbawienia wolności wobec S. K., określając ją na 2 lata pozbawienia wolności (pkt IX dyspozycji) choć suma kar jednostkowych ( w tym błędnej co do czynów z art. 279§1 kk) to 9 miesięcy pozbawienia wolności. Zważywszy już tylko na powyższe w istocie niemożliwe było naprawienie wszystkich wskazanych wyżej uchybień przez Sąd Ii instancji i dlatego konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania.

Jedynie na marginesie wypada zauważyć, że sąd rejonowy nie ustrzegł się także błędu co do skazania M. K. (czyli w niezaskarżonej części) skoro do podstawy skazania tego oskarżonego nie powołano art. 14 § 1 kk.