Legislator Case Law & Legislation
VII Kzw 44/17 AI generated

Victim dismissed appeal against non-enforcement of suspended sentence due to lack of standing under execution code.

Case Number VII Kzw 44/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the victim's appeal against the lower court's order refusing to accept the appeal. The victim argued they had standing to file the appeal, but the court held that only the prosecutor, the convicted person, and their defender possess general standing under the Criminal Execution Code. Consequently, the victim, even as an auxiliary prosecutor in the initial trial, lacks the legal capacity to challenge the decision not to enforce the suspended sentence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 1 § 2 k.k.w.; Art. 429 § 1 k.p.k.: Only the prosecutor, the convicted person, and their defender possess general standing to file appeals against decisions on the enforcement of suspended sentences; the victim lacks such standing unless specifically granted by law.

Keywords

AI generated
criminal execution code standing to appeal suspended sentence victim's rights auxiliary prosecutor procedural capacity non-enforcement decision

Cited Legislation

AI generated
Art. 1 § 2 k.k.w.
z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Art. 429 § 1 k.p.k.
Wobec czego prawidłową reakcją na wniesienie środka odwoławczego była odmowa przyjęcia złożonego środka odwoławczego w myśl regulacji art. 429 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 178 § 4 k.k.w.
Kwestie formalne związane z zarządzeniem wykonania kary warunkowo zawieszonej zostały uregulowana w art. 178 k.k.w.
Art. 19 § 1 k.k.w.
skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k.
Art. 21 k.k.w.
Przysługuje ono prokuratorowi (art. 21 k.k.w.) i skazanemu (art.
Art. 6 § 1 k.k.w.
21 k.k.w.) i skazanemu (art. 6 § 1 k.k.w.), a także jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony lub wyznaczony w postępowaniu wykonawczym.
art. 190 § 1 k.k
skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k.
art. 437 § 1 k.p.k
w przedmiocie odmowy przyjęcia środka odwoławczego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
art. 1 § 2 k.k
z art. 1 § 2 k.k.w., jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną.
art. 429 § 1 k.p.k
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca XIV Wydziału Karnego Wykonawczego – Sekcja Wykonywania Orzeczeń i Windykacji Należności Sądowych z XI i XVI Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Częstochowie na podstawie art. 429 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Kzw 44/17 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2017r. Sąd Okręgowy w Częstochowie – VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Rafał Olszewski Protokolant: Kamila Pawłowska po rozpoznaniu w sprawie przeciwko P. S. s. S. i B., ur. (...) w C. skazanego za czyn z art. 190 § 1 k.k. zażalenia wniesionego dnia 27 grudnia 2016r. przez pokrzywdzonego S. K. na zarządzenie Przewodniczącej XIV Wydziału Karnego Wykonawczego – Sekcja Wykonywania Orzeczeń i Windykacji Należności Sądowych z XI i XVI Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Częstochowie, sygn. akt XVI K 925/13 z dnia 25 listopada 2016. w przedmiocie odmowy przyjęcia środka odwoławczego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca XIV Wydziału Karnego Wykonawczego – Sekcja Wykonywania Orzeczeń i Windykacji Należności Sądowych z XI i XVI Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w Częstochowie na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. odmówiła przyjęcia środka odwoławczego złożonego przez pokrzywdzonego S. K. w dniu 28.10.2016r. na postanowienie Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 15 września 2016 roku w sprawie sygn. akt XVI K 925/13 dotyczącej skazanego P. S., jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podniósł, że S. K. jest stroną pokrzywdzoną.

Natomiast pokrzywdzony nie jest stroną postępowania wykonawczego, bowiem ustawodawca w trybie przepisu art. 19 § 1 k.k.w nie nadał mu takiego przymiotu, a brak jest innej podstawy prawnej definiującej osoby, które skutecznie mogą składać wnioski w postępowaniu wykonawczym. W konsekwencji pokrzywdzony nie może skutecznie wnosić zażaleń. Powyższe zarządzenie zaskarżył pokrzywdzony S. K.. Podniósł on, że jest osobą uprawnioną do składania wniosków i pism w sprawie, posiada czynna legitymację, a w konsekwencji jest osobą uprawnioną do składania środków odwoławczych.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie wniesione przez pokrzywdzonego S. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że pokrzywdzony nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z zażaleniem na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary warunkowo zawieszonej. Wobec czego prawidłową reakcją na wniesienie środka odwoławczego była odmowa przyjęcia złożonego środka odwoławczego w myśl regulacji art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w., jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną. Zażalenie w postępowaniu wykonawczym jest zwyczajnym środkiem odwoławczym, skierowanym przeciwko nieprawomocnym postanowieniom w przypadkach wskazanych w ustawie, a także przeciwko zarządzeniom wydanym na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego, jeśli przewiduje on możliwość zaskarżenia konkretnego zarządzenia.

Przysługuje ono prokuratorowi (art. 21 k.k.w.) i skazanemu (art. 6 § 1 k.k.w.), a także jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony lub wyznaczony w postępowaniu wykonawczym. Tylko wymienione podmioty wyposażone zostały przez przepisy prawa karnego wykonawczego w generalną legitymację do wnoszenia środka odwoławczego w przypadku zaskarżalności danego rozstrzygnięcia. W kilku wypadkach kodeks rozszerza krąg podmiotów uprawnionych do składania zażaleń na postanowienia, jednak regulacje te mają charakter wyjątku od reguły i nie mogą być w żadnym razie interpretowane rozszerzające.

Kwestie formalne związane z zarządzeniem wykonania kary warunkowo zawieszonej zostały uregulowana w art. 178 k.k.w. § 4 rzeczonego przepisu stanowi wyraźnie, że na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania kary przysługuje zażalenie. Przepis ten posługuje się zatem ogólnym stwierdzeniem o zaskarżalności tej kategorii rozstrzygnięć, co oznacza, iż legitymacją procesową do wystąpienia z zażaleniem na decyzję w przedmiocie zarządzenia wykonania kary dysponuje wyłącznie prokurator, skazany oraz jego obrońca. Tym samym, żaden inny podmiot nie posiada uprawnienia do kwestionowania wydanego w omawianym przedmiocie rozstrzygnięcia.

Dodać należy, że oskarżyciel posiłkowy jest stroną jedynie na etapie postępowania rozpoznawczego. Oznacza to, że pokrzywdzony, nawet jeżeli na etapie postepowania rozpoznawczego występował w sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia zażalenia na postanowienie o nie zarządzaniu wykonania kary pozbawienia wolności. Dotyczy to także sytuacji gdy wniosek o zarządzenie wykonania kary złożony przez pokrzywdzonego, stanowił impuls do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie rozważenia zarządzenia wykonania kary.

W przypadku wniesienia przez pokrzywdzonego zażalenia na postanowienie o nie zarządzeniu wykonania kary przewodniczący wydziału powinien wydać zarządzenie o odmowie przyjęcia złożonego środka odwoławczego, jako wniesionego przez osobę nieuprawnioną, w myśl regulacji art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem wyrażonym w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 maja 2012r. sygn. II AKzw 462/12. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.