Legislator Case Law & Legislation
II AKa 418/16 AI generated

Appeal dismissed; compensation claim for wrongful imprisonment rejected due to lack of actual loss and procedural error.

Case Number II AKa 418/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's request for compensation and damages regarding a sentence they claimed was unjust. The appellant argued that the court erred in fact-finding and violated human rights conventions by awarding a fine they did not owe and denying compensation for time served. The court rejected these claims because the appellant failed to prove actual loss or damage resulting from the execution of the penalty, noting their arguments were based on hypothetical scenarios rather than proven facts.

Legislator headnote

AI generated

Art. 552 § 1 k.p.k.; Art. 554 § 4 k.p.k.: Compensation and damages for wrongful execution of a penalty require proof of actual harm or loss; claims based on hypothetical situations or mere differences in fine calculations without demonstrated damage are inadmissible.

Keywords

AI generated
wrongful imprisonment compensation criminal appeal procedure proof of actual damage human rights convention violation fine calculation error procedural error appeal unjust sentence damages

Cited Legislation

AI generated
art. 552 § 1 k.p.k.
wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie na podstawie art. 552§ 1 k.p.k.
art. 554 § 4 k.p.k.
art. 552§ 1 k.p.k
wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie na podstawie art. 552§ 1 k.p.k.
art. 554§ 4 k.p.k
art. 7 k.p.k
art. 82 k.k
Mianowicie wobec tego, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2015r w trybie art. 82 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II AKa 418/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA – Małgorzata Janicz ( spr.) Sędziowie SA - Adam Wrzosek SA – Ewa Jethon Protokolant – sekr. sądowy Łukasz Jachowicz przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016r. sprawy z wniosku M. M. o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę i odszkodowanie za poniesioną szkodę wynikłe z wykonywania wobec niego w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 lipca 2016r. sygn. akt XVIII Ko 33/16 I. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. W. kwotę 147,60 zł w tym 23% VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. ustala, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa

UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2016r ( data wpływu) M. M. złożył wniosek o zadośćuczynienie za niesłuszne skazanie w kwocie 100 000 ( stu tysięcy) zł za doznaną krzywdę psychiczną i odszkodowanie z tytułu utraconych dochodów w kwocie 70 000 ( siedemdziesięciu tysięcy) zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwoty 10 000. Wyrokiem z dnia 19 lipca 2016r Sąd Okręgowy wW. wniosek o zadośćuczynienie i odszkodowanie na podstawie art. 552§ 1 k.p.k. i art. 554§ 4 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do 14 kwietnia 2016r w całości oddalił.

Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zaskarżając rozstrzygnięcie zawarte w pkt I orzeczenia. Wskazał iż zdaniem wnioskodawcy wyrokowi należy zarzucić naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji o chronię praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 3 Protokołu Nr 7 sporządzonego dnia 22 listopada 1984r w S. do ww. Konwencji, a także błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mającego wpływ na jego treść poprzez nie przyjęcie konkluzji, że wnioskodawca domagał się zadośćuczynienia za odbycie kary, której nie powinien był ponieść, w odniesieniu zaś do grzywny, pominięciu, że Skarb Państwa bezpodstawnie dysponował kwotą 40 000 zł.

Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie zgodnie z wnioskiem, lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w Sądzie I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

zarzuty apelacji pełnomocnika wnioskodawcy okazały się nie zasadne, dlatego też wnioski apelacji nie mogły być uwzględnione. Na wstępie zauważyć należy, iż apelujący , wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, dokonuje w istocie zawężającej modyfikacji złożonego przez wnioskodawcę wniosku, w oparciu o który orzeczenie sądu I instancji zapadło i to modyfikacji co do istoty, bowiem wnosi o przyznanie zadośćuczynienia za odbycie kary w wymiarze, której nie powinien był ponieść, nie zaś za dłuższy okres przebywania na wolności w ramach warunkowego przedterminowego zwolnienia.

Rzecz jednak w tym, że obie te kwestie, z uwagi na skomplikowany charakter złożonego wniosku, zwłaszcza w sferze przejrzystości jego uzasadnienia, Sąd Okręgowy badał i w trakcie postępowania okoliczności faktyczne, wbrew twierdzeniom skarżącego, dokładnie ustalił, a następnie dowody ocenił, zgodnie z regułami art. 7 k.p.k. Przypomnieć bowiem należy, iż odraczając pierwszą rozprawę Sąd ten wezwał wnioskodawcę celem przesłuchania Go w charakterze świadka na wszystkie okoliczności złożonego wniosku, co miało miejsce na rozprawie w dniu 19 lipca 2016r, choć pierwotnie wnioskodawca złożył oświadczenie, że nie jest zainteresowany doprowadzeniem na rozprawę.

Podkreślić należy, iż analiza zeznań wnioskodawcy oraz dokumentacji dołączonej do akt postępowania, wskazuje, w ocenie Sądu Apelacyjnego, na prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym na niezasadność postawionych w apelacji zarzutów. W tym kontekście , uprawnione będzie stwierdzenie, iż rację ma Sąd Okręgowy, że kara orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego G. P. w G. z dnia 5 sierpnia 2005r ( sygn. akt II K 712/05) nie została wykonana w zakresie przewyższającym wymiar kary orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w W. w sprawie o sygn. akt XVIII K 117/15.

Przypomnieć należy, iż wyrok ten obejmował także skazanie wnioskodawcy na karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w O. w sprawie o sygn. akt VII K 1070/02 , który to wyrok został następnie zmieniony przez Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 17 marca 2015r ( sygn. akt VII Ka 1164/14). Nie może ujść uwagi , że mamy do czynienia z wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego oraz karą łączną ukształtowaną tym właśnie wyrokiem, w skład której weszły skazania nie tylko na karę 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną wspomnianym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. (sygn. akt VII K 1070/02, SO w O.

VII Ka 1164/14), ale i ( w zakresie pkt IV tego wyroku)kary orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w G. (1) ( sygn. akt II K 7/04), Sądu Rejonowego wG. (sygn. akt IV K 224/04) oraz Sądu Rejonowego dla W. W. w W. ( sygn. akt VK 1347/06). Z orzeczonej kary łącznej w wymiarze 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności wnioskodawca odbył 2 lata i niespełna 2 miesiące. Wniosek w brzmieniu pierwotnym, co należy wnosić z treści jego uzasadnienia, dotyczył zadośćuczynienia za odbycie przez wnioskodawcę kary w wymiarze, której nie powinien był odbyć.

Konstrukcję tę, wobec okoliczności przytoczonych powyżej uznać należy za niezasadną. Z tego też powodu, we wniosku podniesiono niejako okoliczności alternatywne. Mianowicie wobec tego, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2015r w trybie art. 82 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2012r z uwagi na to , że nie odwołano warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary łącznej orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w G. P. ( sygn. IIK 712/05) z 5 sierpnia 2005r, karę łączną ukształtowaną w wyroku Sądu Okręgowego w W. ( sygn. akt XVIII K 117/15) uznano za wykonaną w całości, wnioskodawca dochodził zadośćuczynienia za to, że ostatecznie okres próby w ramach warunkowego przedterminowego zwolnienia był dłuższy niż okres, który orzeczony byłby , w przypadku braku modyfikacji kary łącznej .

Prawidłowa jest wobec tego konstatacja Sądu Okręgowego, iż wniosek dotyczył ( w tym wypadku) zadośćuczynienia za dłuższy okres przebywania na wolności w ramach i w rygorach warunkowego przedterminowego zwolnienia. Powyższe jednak, nie może skutecznie być objęte treścią art. 552§ 1 k.p.k. , który to przepis stanowi o zadośćuczynieniu i odszkodowaniu za krzywdę i szkodę wynikłych z wykonania w całości bądź części kary, której oskarżony nie powinien był ponieść. Ten pogląd Sąd Apelacyjny w całości podziela. Drugą kwestią która stała się przedmiotem orzeczenia sądu I instancji oraz złożonej apelacji, jest wykonanie wobec wnioskodawcy kary grzywny w wymiarze wyższym, niż winien był ponieść, co wynikało ze zmiany wyroku SR w O. ( gdzie orzeczono karę grzywny w wymiarze 300 stawek po 100 zł) przez wyrok SO w O. ( gdzie orzeczono karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100zł).

W wyroku łącznym w sprawie II K 712/05 (SR G. P.w G.)wymierzono karę łączną grzywny w wymiarze 400 stawek dziennych , ustalając wysokość jednej stawki na 100 zł. Wykonując ten właśnie wyrok ,wnioskodawca w dniu 9 stycznia 2009r wpłacił na rachunek sądu kwotę 40 000 zł . Następnie zaś drugim wyrokiem łącznym (w sprawie o sygn. akt XVIII K 117/15 Sądu Okręgowego w Warszawie) orzeczono karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych z ustaleniem wysokości stawki dziennej na kwotę 100 zł. W tej sytuacji, co podkreślić należy, zwrócono wnioskodawcy różnicę w kwocie 15 000 zł.

Przechodząc zatem do zarzutu apelacji dotyczącego oddalenia wniosku o odszkodowanie zważyć na wstępie należy, iż warunkiem dochodzenia odszkodowania lub zadośćuczynienia jest zaistnienie szkody lub krzywdy, która pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z niesłusznym wykonaniem kary, środka zabezpieczającego albo niewątpliwie niesłusznym tymczasowym aresztowaniem lub zatrzymaniem. Ustawodawca przyjmuje zasadę pełnego odszkodowania za szkodę, zgodnie z którą jej naprawienie powinno objąć poniesione straty oraz utracone korzyści, jakie dana osoba mogłaby odnieść, gdyby nie wyrządzono jej szkody .

Te jednak elementy powinny być nie tylko przez wnioskodawcę wskazane, ale i udowodnione. Tymczasem, rację ma Sąd Okręgowy, iż wnioskodawca w żaden sposób owej szkody nie wykazał i nie udowodnił, a depozycje Jego tego zagadnienia dotyczące, koncentrowały się jedynie na zdarzeniach czysto hipotetycznych. Z tych też względów za chybione uznać należy zarzuty naruszenia prawa do rzetelnego procesu, oraz obrazy art. 3 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 22 listopada 1984r. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Apelacyjny orzekł , jak w wyroku.