Social Security Court dismissed appeal, ruling the 20-year average calculation method yielded a higher final pension than the 10-year alternative.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Office's decision regarding pension recalculation. The insured argued for a higher benefit using a 10-year income period (1983-1992) and a specific rate, while the office applied a 20-year average calculation method. The court determined that despite the higher intermediate rate in the 10-year period, the 20-year method ultimately produced a higher gross pension due to the application of the updated base amount in 2011, which was not available for the earlier rent calculation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 15 ust. 1, ust. 4-5, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The 20-year average calculation method for pension base determination prevails over shorter periods if it results in a more favorable final benefit amount when combined with the current base amount.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IX U 1100/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Maria Olszowska Protokolant: Iwona Porwoł przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. w Rybniku sprawy z odwołania J. N. ( N. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o wysokość emerytury na skutek odwołania J. N. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 15 kwietnia 2016 r. Znak (...) oddala odwołanie. Sędzia Sygn. akt IX U 1100/16
UZASADNIENIE
Decyzją z 15.04.2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. na podstawie art. 114 ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu J. N. (N.) prawa do przeliczenia świadczenia, gdy ubezpieczony nie przedłożył żadnych nowych dowodów mających wpływ na zmianę wysokości świadczenia. Ubezpieczony w odwołaniu od niniejszej decyzji domagał się jej zmiany poprzez przeliczenie świadczenia z zastosowaniem korzystniejszego wskaźnika postawy wymiaru świadczenia w wysokości 174,27%, a nie 157,31%, który stosuje organ rentowy.
Nadto ubezpieczony domagał się przeliczenia świadczenia z dziesięciu kolejnych kalendarzowych 1983-1992. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie wskazując na prawidłowość zaskarżonej decyzji i bezzasadność żądania, gdyż przyjęcie wskaźnika 171,51% jest niekorzystne dla ubezpieczonego. Rozpoznając sprawę Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Ubezpieczony, urodzony (...), od dnia 06.03.1998r. uprawniony był do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Podstawę wymiaru świadczenia ustalono w oparciu o wynagrodzenia z lat 1983-1991.
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 174,27%. Do ustalenia wysokości świadczenia organ rentowy przyjął kwotę bazową z 1998r. – 1.182,77zł. W związku z ukończeniem przez ubezpieczonego powszechnego wieku emerytalnego 65 lat organ rentowy decyzją z 25.01.2011r. przyznał ubezpieczonemu z urzędu prawo do emerytury na podstawie art. 27a ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy przyjął dotychczasową podstawę wymiaru renty. Wysokość emerytury netto, po waloryzacji, od 01.03.2011r. wyniosła 1.834,73zł (brutto 2.215,09zł). 19.07.2011r. ubezpieczony złożył w organie rentowym wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury dołączając zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1971-1995 oraz listy płac.
Decyzją z 29.07.2011r. organ rentowy przeliczył wysokość świadczenia w trybie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17.12.1998r., przyjmując najkorzystniejszy wskaźnik z 20 lat z okresu 1971-1974, 1976-1981, 1983-1992 - 157,31%. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury organ rentowy przyjął kwotę bazową obowiązująca w styczniu 2011r. – 2.716,71zł. Wysokość świadczenia wyniosła netto 2.169,78zł (brutto 2.629,43zł). Organ rentowy podjął wypłatę tego świadczenie jako korzystniejszego. 22.02.2016r. ubezpieczony złożył kolejny wniosek o przeliczenie emerytury domagając się przeliczenia z zarobków z kolejnych lat kalendarzowych 1983-1992 ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru 174,27%.
Rozpoznając wniosek jw. organ rentowy wydał decyzję odmowną. Powyższe Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego i dane z nich wynikające uznał za wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd zważył, co następuje. Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Ubezpieczony domagał się przeliczenia wysokości emerytury z kolejnych lat kalendarzowych 1983-1992 ze wskaźnikiem wysokości podstawy wymiaru świadczenia 174,27%. Rozpoznając niniejszą sprawę wskazać należy, iż sposoby obliczania wysokości emerytury określone zostały w przepisach ustawy z dnia17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t.
Dz. U. z 2015, poz.748 ze zm.) I tak art. 21 ustawy reguluje sytuację, gdy prawo do emerytury nabywa osoba, która ma ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zgodnie z treścią art. 21powołanej ustawy podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, stanowi: 1)podstawa wymiaru renty - w wysokości uwzględniającej rewaloryzację oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5, albo 2)podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15. 2.Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się przy ustalaniu podstawy wymiaru: 1)emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do emerytury; 2)renty z tytułu niezdolności do pracy dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do tej renty albo do emerytury.
Kolejny sposób ustalania podstawy wymiaru emerytury określa art. 15 ust. 1 i 6 wskazanej ustawy: Ust. 1: Podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176.
Ust. 6: Na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Ust. 4: W celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty: 1)oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych; 2)oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu; 3)oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz 4)mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art.
19. Ust. 5: Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, nie uległa wątpliwości, iż zaskarżona decyzja organu rentowego jest prawidłowa, tj. wysokość emerytury określona w zaskarżonej decyzji, której podstawa wymiaru została ustalona na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z 17.12.1998r., jest najkorzystniejsza dla ubezpieczonego. Wprawdzie wyliczony wskaźnik podstawy wymiaru świadczenia ustalony z lat 1983-1991 wynosi 174,27% i jest wyższy od przyjętego w zaskarżonej decyzji wskaźnika 157,31%, który został wyliczony z 20 lat, tj. z lat 1971-1974, 1976-1981, 1983-1992 wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu w trybie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17.12.1998r., jednak ostatecznie świadczenie ustalone w oparciu o art. 15 jest korzystniejsze, od ustalonego w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 1, gdyż przy ustalaniu podstawy wymiaru świadczenia w oparciu o art. 15 uwzględniana jest aktualnie obowiązująca kwota bazowa, która w 2011r. wynosiła 2.716,71zł, co ostatecznie spowodowało, że świadczenie wyniosło brutto 2.629,43zł.
Natomiast świadczenie wyliczone z uwzględnieniem dochodów z lat 1983-1991, tj. z tych lat, z którego ustalona była podstawa wymiaru renty wynosiło od 01.03.2011r. brutto 2.215,09zł, czyli było niższe, gdyż podstawa wymiaru tego świadczenia nie mogła zostać ustalona z uwzględnieniem nowej kwoty bazowej, obowiązującej w 2011r., lecz z zastosowaniem dotychczasowej kwoty z daty przyznania prawa do renty, tj. z 1998r. Dodać nadto należy, iż niezasadne było żądanie ubezpieczonego, by do podstawy wymiaru emerytury uwzględnić dochody z kolejnych 10 lat kalendarzowych 1983-1992, gdyż 10-letni okres (10 kolejny lat kalendarzowych), wynikający z art. 15 ust. 1 ustawy z 17.12.1998r., musi mieścić się w ostatnich 20 latach kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę.
Ubezpieczony wniosek o przeliczenie świadczenia złożył w 2011r., zatem okres 20 letni zaczyna się od roku 1991, a zatem lata przed 1991r. nie mogą zostać uwzględnione, zgodnie z treścią tegoż art. 15 ust.
1. W konsekwencji takiego stanowiska Sąd, na podstawie powołanych przepisów, z mocy art.477 14 §1 kpc oddalił odwołanie nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. SSO Maria Olszowska