Legislator Case Law & Legislation
II Cz 1202/16 AI generated

Appeal dismissed; court upheld lower court's award of legal fees based on statutory minimums and lack of special circumstances.

Case Number II Cz 1202/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the plaintiff's appeal against a regional court order awarding legal fees to the defendant. The plaintiff argued that the court failed to consider their financial situation and incorrectly applied the minimum fee schedule. The court rejected these claims, noting the plaintiff had no special circumstances warranting fee reduction and that the minimum fee schedule is mandatory for legal representatives.

Legislator headnote

AI generated

Art. 102 k.p.c.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 98 k.p.c. in conjunction with Art. 391 § 1 k.p.c. and Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c. in conjunction with § 2 pkt. 2 in conjunction with § 10 ust. 2 pkt. 1 of the Minister of Justice's Regulation of 22 October 2015 on fees for legal counsel's activities; The court must apply the minimum fee schedule for legal counsel unless special circumstances exist, and the appellant bears the burden of proving such circumstances.

Keywords

AI generated
legal fees award minimum fee schedule costs of proceedings special circumstances legal representative fees appeal dismissal civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 102 k.p.c.
akt I C 1822/16 i orzeczenie o niezasądzaniu od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa adwokackiego w oparciu o art. 102 k.p.c. ewentualnie o uwzględnienie zażalenia i w konsekwencji zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w Kłodzku I Wydział Cywilny z dnia 4 listopada 2016 r., sygn.
Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 k.p.c.
Art. 98 k.p.c. in conjunction with Art. 391 § 1 k.p.c. and Art. 397 § 2 k.p.c.
Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c. in conjunction with § 2 pkt. 2 in conjunction with § 10 ust. 2 pkt. 1 of the Minister of Justice's Regulation of 22 October 2015 on fees for legal counsel's activities
z art. 397 § 2 zd 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: - art. 233 § 1 k.p.c.
art. 227 k.p.c
art. 102 k.p.c
poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w tym wniosku powoda o nie zasądzaniu na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego doręczonego Sądowi Rejonowemu w Kłodzku I Wydział Cywilny w dniu 4 listopada 2016 roku; - art. 102 k.p.c.
art. 351 § 1 k.p.c
Zgodnie z treścią art. 351 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., IV CZ 107/11, Legalis
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., IV CZ 107/11, Legalis).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt. II Cz 1202/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2017 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agnieszka Terpiłowska Sędziowie: SO Jerzy Dydo SO Aleksandra Żurawska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa J. Z. przeciwko (...) Sp. z o.o. w S. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt I C 1822/16 postanawia: I. oddalić zażalenie; II. zasądzić od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. (...)

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku uzupełnił postanowienie z dnia 19 października 2016 roku zapadłe w sprawie I C 1822/16 przez dodanie punktu II o treści: ,,zasądza od J. Z. na rzecz strony pozwanej 1217 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego”. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że sporządzając postanowienie na rozprawie w dniu 19 października 2016 roku pominięto rozstrzygnięcie, które winno się znaleźć w postanowieniu a dotyczące kosztów strony wygrywającej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie: - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału w tym wniosku powoda o nie zasądzaniu na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego doręczonego Sądowi Rejonowemu w Kłodzku I Wydział Cywilny w dniu 4 listopada 2016 roku; - art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie polegające na tym, iż Sąd uzupełnił postanowienie z dnia 19 października 2016 roku Sądu Rejonowego w Kłodzku I Wydział Cywilny sygn. akt I C 1822/16 i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwoty 1.217 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uwzględnienie zażalenia i w konsekwencji zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w Kłodzku I Wydział Cywilny z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I C 1822/16 i orzeczenie o niezasądzaniu od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa adwokackiego w oparciu o art. 102 k.p.c. ewentualnie o uwzględnienie zażalenia i w konsekwencji zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w Kłodzku I Wydział Cywilny z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I C 1822/16 i w oparciu o art. 102 k.p.c. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego części kosztów w kwocie nie przekraczającej 500 zł.

Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych oraz nieobciążanie powoda kosztami postępowania zażaleniowego w przypadku oddalenia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia powód wskazał, że Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie nie uwzględnił okoliczności wskazanych we wniosku o nieobciążanie go kosztami, w którym wskazał na następujące okoliczności: niewielki nakład pracy pełnomocnika pozwanego oraz brak podjęcia jakichkolwiek czynności przez niego w sprawie, w tym czynności w celu polubownego rozwiązania sporu, a także wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.

W konsekwencji – zdaniem skarżącego – Sąd naruszył art. 102 k.p.c. albowiem przy prawidłowym rozważeniu materiału zebranego w sprawie, Sąd orzekający nie mógł dojść do innego przekonania niż tylko o zasadności wniosku powoda i w konsekwencji nie zasądziłby kosztów postępowania, a w ostateczności zasądziłby koszty w zdecydowanie mniejszej kwocie. Powód wskazał, że jest w trudnej sytuacji materialnej. Od wielu lat nie posiada stałych dochodów, które pozwoliłyby mu na poniesienie dodatkowych kosztów przedmiotowego postępowania.

Ponadto pozwany nie jest skłonny do kontaktów z powodem, który mógłby skutkować zawarciem ugody. Próby kontaktu tak telefonicznego jak i pisemnego z profesjonalnym pełnomocnikiem pozwanego są daremne i zostały zastopowane na infolinii, którą prowadzi Kancelaria pełnomocnika pozwanego. Pisma kierowane do pełnomocnika pozwanego pozostają bez żadnej odpowiedzi. W konsekwencji nie ma żadnej możliwości skontaktowania się z pełnomocnikiem pozwanego. Skarżący zaznaczył także, że składając pozew przekonany był o zaistnieniu przedawnienia roszczenia.

Upływ czasu jaki ma miejsce od dnia wydania przedmiotowego nakazu zapłaty do dnia złożenia pozwu to ok. 6 lat. W tym czasie powód zmienił kilkakrotnie miejsce zamieszkania, co wiązało się z utratą dokumentacji, która mogłaby mu pozwolić na podjęcie racjonalnej decyzji w przedmiocie wniesienia pozwu. Powód posiadając wyłącznie dokumenty, które załączył do pozwu, które co podkreślił, otrzymał od Komornika Sądowego, a nie od pozwanego, przekonany był co do tego, iż dochodzone roszczenie uległo przedawnieniu. Racjonalnym działaniem powoda było więc skierowanie pozwu do sądu i przekonanie o słuszności swojego stanowiska.

Co znamienne roszczenie objęte nakazem zapłaty z dnia 14 grudnia 2000 roku, sygn. akt VII Nc 1046/00 wydane zostało na rzecz (...)Powód posiadając wyłącznie dokumentację udostępnioną przez Komornika, nie był w stanie zweryfikować ani kiedy dokonano przelewu wierzytelności, ani okoliczności, które pozwoliłyby mu na stwierdzenie czy cesjonariusz chcąc przerwać bieg terminu przedawnienia wszczął postępowanie egzekucyjne na swoją rzecz w odpowiednim terminie. Ponadto wskazał, iż koszty zastępstwa procesowego służyć mają opłaceniu przez stronę niezbędnego nakładu pracy w tym stawiennictwa w sądzie.

Tymczasem pełnomocnik pozwanego na rozprawie wyznaczonej na dzień 19 października 2016 roku nie stawił się, a recepcjonistka w kancelarii pełnomocnika pozwanego wprost wskazała, iż ,,nie ma w zwyczaju stawiennictwa w sądzie pełnomocnik pozwanego w takich sprawach”. W związku z tym, iż strona pozwana swą aktywność w przedmiotowej sprawie ograniczyła wyłącznie do odpowiedzi na pozew nie odpowiadając nawet na pismo choćby w formie poczty elektronicznej, zasądzanie na jej rzecz kwoty stanowiącej 30% wartości przedmiotu sporu jest sprzeczne z powszechnym odczuciem sprawiedliwości, zwłaszcza mając na uwadze zachowania strony pozwanej.

W odpowiedzi na złożone zażalenie strona pozwana wniosła o jego oddalenie oraz o zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył: Zażalenie nie było zasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uzupełnił postanowienie z dnia 19 października 2016 roku, sygn. akt I C 1822/16, o koszty procesu. Zgodnie z treścią art. 351 § 1 k.p.c. strona pozwana w terminie złożyła wniosek o uzupełnienie postanowienia o wskazane koszty, o których Sąd winny jest orzec w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.

Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. zasadą pozostaje, że koszty procesu ponosi w ostatecznym rozliczeniu strona przegrywająca sprawę. Skoro powód cofnął pozew, to uznać należało, iż jest on stroną przegrywającą sprawę, zobowiązaną do zwrotu kosztów procesu. Jedynie w wypadkach szczególnie uzasadnionych stosownie do art. 102 k.p.c. sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, jeżeli przemawiają za tym względy słuszności. Przepis ten zatem znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w których na korzyść strony przegrywającej przemawia, nie tylko jej trudna sytuacja życiowa, ale też inne szczególne okoliczności zarówno związane z samym przebiegiem procesu jak i leżące poza nim.

Niewątpliwie sytuacja finansowa powoda nie jest najlepsza, jednakże nie była to przesłanka wystarczająca do uznania, że istniały w sprawie szczególne okoliczności uzasadniające nie obciążanie powoda kosztami procesu. Skarżący pozostaje na utrzymaniu osoby, z którą pozostaje w nieformalnym związku i utrzymuje się z jej wynagrodzenia za pracę i prac dorywczych i sezonowych. Powód jest osobą w średnim wieku, aktywną zawodowo i powinien podjąć starania w celu znalezienia zatrudnienia. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika aby powód był osobą chorą bądź aby z uzasadnionych powodów nie mógł podjąć zatrudnienia.

Zaznaczyć należy, iż powód przed wytoczeniem powództwa powinien dołożyć wszelkiej staranności aby być pewnym słuszności dochodzonego roszczenia, tym samym powinien liczyć się z koniecznością poniesienia związanych z tym kosztów procesu, które mogą powstać w toku dalszego postępowania. Ponadto pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 23 maja 2016r., a zatem powód miał czas by poczynić oszczędności w celu ewentualnego zgromadzenia środków na koszty procesu. Należy jedynie zaznaczyć, iż odpowiedź na pozew została doręczona powodowi w dniu 5 lipca 2016r. a cofnięcie pozwu nastąpiło w dniu 19 października 2016r.

Skoro zatem strona pozwana, z uwagi na wytoczone przeciwko niej powództwo, zmuszona była podjąć się obrony i ponieść koszty z tym związane, w tym zasięgając porady fachowego pełnomocnika, a powód przegrał sprawę, to powód zobowiązany jest do zwrotu poniesionych przez stronę pozowaną kosztów. Sąd Okręgowy zaś nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie w sprawie art. 102 k.p.c. Odnosząc się zaś do wniosku o obniżenie wynagrodzenia pełnomocnika strony pozwanej wskazać należy, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.

Dz. U. 2015.1804) określa stawki minimalne stanowiące podstawę zasądzenia wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego stronę w postępowaniu sądowym. Sądom orzekającym o zwrocie kosztów postępowania, do których się zalicza zgodnie z treścią 98 § 3 k.p.c. wynagrodzenie i wydatki jednego radcy prawnego, nie przysługuje prawo do samodzielnego ustalania wysokości tego wynagrodzenia poniżej stawki minimalnej. Zasądzenie kosztów z tytułu zastępstwa procesowego poniżej stawki minimalnej może nastąpić jedynie w wypadkach określonych w § 18 cyt.

Rozporządzenia gdy sam pełnomocnik ustala opłatę niższą niż stawka minimalna (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., IV CZ 107/11, Legalis). Skoro wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosiła 3.561 zł to pełnomocnikowi strony pozwanej należy się wynagrodzenie za prowadzenie sprawy, stosownie do § 6 pkt. 3 cyt. Rozporządzenia - w wysokości 1.200 zł, a nie w wysokości 30 % stawki minimalnej, o co wnosi skarżący. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd 1 k.p.c. zażalenie podlegało oddaleniu.

O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono zgodnie z treścią art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 397 § 2 k.p.c. oraz § 2 pkt. 2 w zw. z § 10 ust 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). (...)