Court dismisses student fee claim as statute of limitations expired under three-year higher education law provision.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for unpaid tuition fees and interest against the defendant student. Although the defendant admitted the debt existed, he successfully argued that the three-year limitation period had expired based on the Higher Education Law. The court ruled that this specific statutory limitation applied retroactively to contracts signed before October 2014, barring the claim without requiring further evidence of interruption.
Legislator headnote
AI generatedArt. 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym; Art. 32 ustawy o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym: The three-year statute of limitations for tuition fees applies retroactively to contracts concluded before October 1, 2014, barring claims unless interrupted.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 854/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Maciej Lubiński Protokolant: sekretarz sądowy Klaudia Schoen po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 roku w Grudziądzu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. przeciwko M. A. o zapłatę I. oddala powództwo; II. ustala, że koszty procesu ponosi strona powodowa. Sygn. akt I C 854/16
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 19 czerwca 2015 roku (data stempla pocztowego) powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego M. A. kwoty 453,11 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także kosztami postępowania. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że M. A. był studentem w Akademii (...) w Ł.. Na podstawie umowy o świadczenie usług edukacyjnych pozwany zobowiązał się do ponoszenia opłat, ale nie uregulował w całości czesnego.
Na podstawie umowy o zakup wierzytelności z dnia 26 kwietnia 2012 roku powód stał się wierzycielem pozwanego. Powód wskazał, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się: a) 235,00 zł tytułem czesnego płatnego do dnia 10 stycznia 2008 roku, b) 218,11 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych. Powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległych opłat za studia w drodze listu poleconego, jednakże pozwany do dnia dzisiejszego należności nie uregulował. W dniu 19 października 2015 roku w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt I Nc 536/15 Sąd Rejonowy w Chełmnie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zasądzając na rzecz powoda kwotę dochodzoną pozwem wraz z odsetkami oraz kosztami procesu /k. 47/.
W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o oddalenie pozwu z uwagi na przedawnienie roszczenia /k. 54-56/. W sprzeciwie pozwany wskazał, że nie kwestionuje faktu zawarcia w dniu 8 września 2007 roku umowy o świadczenie usług edukacyjnych. Pozwany podniósł jednak zarzut przedawnienia roszczenia, powołując się na przepis art. 160a ust. 7 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W piśmie przygotowawczym z dnia 13 stycznia 2016 roku /k. 63/ powód podtrzymał żądanie pozwu i powołując się uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2015 roku, III CZP 67/15, wskazał, że do przedawnienia roszczenia o opłatę za studia określoną w umowie zawartej na podstawie art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 października 2009 roku, w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw, miał zastosowanie dziesięcioletni termin przewidziany w art. 118 kc.
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2016 roku Sąd Rejonowy w Chełmnie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Grudziądzu jako właściwemu miejscowo /k. 66/. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 8 września 2007 roku M. A. zawarł z Wyższą Szkołą (...) w Ł. umowę o kształcenie na Wydziale Informatyki, (...) i (...). Pozwany zobowiązał się do uiszczania czesnego za studia, ale nie wywiązał się w pełni z tego obowiązku, doprowadzając do powstania zadłużenia w kwocie 235,00 zł tytułem czesnego płatnego do dnia 10 stycznia 2008 roku.
Po zawarciu umowy z pozwanym Wyższa Szkoła (...) w Ł. uzyskała status akademii. Umową sprzedaży wierzytelności z dnia 26 kwietnia 2012 roku Akademia (...) w Ł. zbyła na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wymagalne wierzytelności z tytułu świadczonych usług edukacyjnych, w tym wierzytelność wynikającą z umowy zawartej w dniu 8 września 2007 roku z M. A.. Pismem z dnia 10 maja 2012 roku powód (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 363,90 zł tytułem czesnego za styczeń 2008 roku i naliczonych odsetek ustawowych. (okoliczności bezsporne; dowód: umowa z 8.09.2007 r.
– k. 22 akt; dokument ślubowania – k. 23 akt; wykaz zadłużenia – k. 34 akt; umowa sprzedaży wierzytelności z 26.04.2012 r. – k. 40 akt; wyciąg z załącznika do umowy – k. 41 akt; wezwanie do zapłaty z 10.05.2012 r. – k. 42 akt)
Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne i dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Prawdziwość dokumentów nie budziła bowiem wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony. Sąd przeprowadził wszystkie dowody wskazane przez strony. Przechodząc do rozważań prawnych w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 513 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (tj.: Dz. U. z 2014 r., poz. 121; dalej: kc) dłużnikowi scedowanej wierzytelności przysługują przeciwko jej nabywcy wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie.
Na podstawie tego przepisu dłużnik może podnosić wobec nabywcy wierzytelności zarzuty dotyczące m.in. źródeł powstania zobowiązania, jego istnienia, wykonania swojego świadczenia czy przedawnienia roszczenia. Na zasadach ogólnych dłużnik ma możliwość korzystania z zarzutów własnych, które ma lub nabędzie wobec nabywcy wierzytelności (por. Grzegorz Sikorski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, wydanie I, teza 4. do art. 512). W niniejszej sprawie powód dochodził od pozwanego należności z tytułu umowy o świadczenie usług edukacyjnych, gdzie pierwotnym wierzycielem była Akademia (...) w Ł..
Pozwany nie kwestionował istnienia i wysokości zobowiązania, ale podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. W myśl art. 117 kc z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (§ 1). Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne (§ 2). W ocenie Sądu podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia uznać należało za zasadny.
Z treści art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572) jasno bowiem wynika, że roszczenia o opłatę za studia przedawniają się z upływem trzech lat. Nie ma wątpliwości, że przepis ten dodany został do systemu prawnego już po powstaniu roszczenia dochodzonego pozwem na podstawie ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1198; dalej: ustawa nowelizująca). Podkreślić jednak trzeba, że na podstawie art. 32 ustawy nowelizującej stosowanie art. 160a ust. 7 rozciągnięto także na umowy dotyczące warunków odpłatności za studia zawarte przed dniem 1 października 2014 roku (zob.
H. Izdebski, Prawo o szkolnictwie wyższym. Komentarz, wyd. II., LEX 2015, teza 6. do art. 160a). W ocenie Sądu przepis art. 32 ustawy nowelizującej jednoznacznie nakazuje zatem stosowanie trzyletniego terminu przedawnienia do roszczeń wynikających z umów zawartych przed dniem 1 października 2014 roku. Na marginesie warto zauważyć, że regulacja zawarta w art. 32 ustawy nowelizującej może budzić pewne wątpliwości co do zgodności z art. 2 Konstytucji RP, gdyż wprowadza retroaktywne działanie prawa. Kontrola konstytucyjności ustaw należy jednak wyłącznie do Trybunału Konstytucyjnego, a sądy powszechne nie mogą samodzielnie rozstrzygać tych kwestii.1 Z powyższych względów Sąd uznał, że roszczenie dochodzone przez powoda w niniejszej sprawie przedawniło się w styczniu 2011 roku.
Powód w żaden sposób nie wykazał, aby nastąpiło jakiekolwiek zdarzenie, skutkujące przerwaniem biegu przedawnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego, oddalił powództwo powoda przeciwko M. A.. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc. Pozwany wygrał niniejszy proces w całości. W związku jednak z tym, że pozwany nie poniósł żadnych kosztów procesu w rozumieniu norm przepisanych, Sąd w punkcie II. wyroku ustalił tylko, że koszty procesu ponosi strona powodowa. 1 Omawiana kwestia jest przedmiotem pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu w sprawie P 125/15.