Appeal court quashes lower court dismissal of claim for annulment of judgment due to lack of counsel.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal quashed the District Court's decision dismissing the plaintiff's claim for annulment of a judgment solely because the plaintiff lacked a professional lawyer. The plaintiff had filed a single document seeking both damages for flawed judgments and a formal annulment, which the lower court incorrectly treated as a direct annulment claim requiring counsel. The court ruled that the lower court failed to clarify the nature of the document or request necessary formal corrections before dismissing the request. Consequently, the annulment claim must be re-evaluated based on the correct procedural path for such requests.
Legislator headnote
AI generatedArt. 87 § 2 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 424 § 6 k.p.c.; Art. 415 k.c.; Art. 417 § 1, 2 k.c.; Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 32 Konstytucji RP: A document containing mixed claims for damages and annulment of judgment must be clarified by the court regarding its procedural nature; dismissal for lack of counsel is improper if the document's primary intent is damages and the annulment claim requires separate handling or clarification of the specific judgment targeted.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 1096/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący: SSA Małgorzata Wołczańska Sędziowie: SA Elżbieta Karpeta SA Lucyna Świderska-Pilis po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2013 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. R. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Sprawiedliwości w (...) o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II C 917/12 p o s t a n a w i a :
1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zażaleniowego pozostawić do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Sygn. akt I ACz 1096/13
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Katowicach odrzucił skargę W. R. o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, z tym uzasadnieniem iż skarga nie została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył W. R., w którym artykułował inwektywy pod adresem Sądu i sędziów.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
W. R. w dniu 28 grudnia 2012 r. złożył w Sądzie Okręgowym w Katowicach pismo zatytułowane „pozew o odszkodowanie”. W petitum tegoż pisma skarżący domagał się odszkodowania za wadliwe i krzywdzące wyroki Sądu Okręgowego w Katowicach i Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Do pisma dołączony został wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 31 października 2012 r. (sygn. akt I ACa 755/12) w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II C 43/11). Jednocześnie powód żądał stwierdzenia niezgodności tych wyroków z prawem.
Jako podstawa prawna żądania powołane zostały przepisy art. 415 kc, art. 417 §1 i §2 kc oraz art. 424§1 kpc i art. 32 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji potraktował w/w pismo jako skargę o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i odrzucił ją, a to na podstawie art. 87 1§2 kpc stanowiącego, iż w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.
Potraktowaniu z góry pisma wszczynającego postępowanie jako skargi o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem przeczy sam jego wydźwięk, z którego wynika, iż głównym zamiarem W. R. jest uzyskanie odszkodowania, a tylko przesłankowo stwierdzenia niezgodności orzeczeń z prawem. Stwierdzić też należy, iż Sąd Okręgowy postępował w sposób niekonsekwentny. W. R. wstępnie bowiem wezwany został do uzupełnienia braków formalnych pozwu (przy czym wezwanie dotyczyło też wykazania podstaw dla skargi o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem) terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pozwu, a następnie zaskarżonym postanowieniem odrzucono skargę.
Zgłoszone żądania nie mogą być łącznie rozstrzygane, bowiem do rozpoznania powództwa o odszkodowanie właściwym jest Sąd Okręgowy bądź Sąd Rejonowy (w zależności od wartości przedmiotu sprawy) natomiast skargę o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem rozpoznaje Sąd Najwyższy, przy czym składa się ją do sądu, którego orzeczenie zostało zaskarżone. W pierwszej kolejności obowiązkiem Przewodniczącego było wezwanie powoda do sprecyzowania jego pisma wszczynającego niniejsze postępowanie, w szczególności czy jest to pozew o zapłatę odszkodowania czy też skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, a to pod rygorem zwrotu tegoż pisma.
Następnie dopiero, w zależności od udzielonej odpowiedzi, należało bądź wzywać o uzupełnienie braków formalnych bądź poczynić inne czynności. Tu podnieść należy, iż w sytuacji przyjęcia, iż pismo stanowi skargę – mając na uwadze, iż dołączony został wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach – należało dokonać ustalenia odnośnie jakiego wyroku stwierdzenia niezgodności z prawem domaga się W. R., a to pod kątem właściwości Sądu wynikającej z treści art. 424 6§1 kpc. Z powołanych względów na podstawie art. 386§1 kpc w związku z art. 397§2 kpc orzeczono jak w sentencji.