Social court allows pension claim by confirming 15 years of special conditions work via documentary evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court overturned the Social Insurance Institution's refusal to grant a pension, ruling in favor of the applicant. The applicant argued that his employment as a galvanizer and metal grinder from 1969 to 1970 constituted special conditions work, which the institution had rejected due to missing specific certificates. The court determined that the lack of a specific certificate did not preclude recognition of the work, as general employment records and consistent testimony confirmed the nature and duration of the duties. Consequently, the court established the applicant's right to a pension effective July 1, 2016, based on the combined total of 15 years of qualifying work.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.: The court may establish special conditions work periods based on general employment records and consistent testimony when specific certificates are absent, provided the nature and duration of duties are clearly defined.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 848/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant st. sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. w S. odwołania Z. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 31 sierpnia 2016 r. Nr (...) w sprawie Z. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo Z. B. do emerytury od 1 lipca 2016 roku. Sygn. akt IV U 848/16
UZASADNIENIE
Decyzją z 31 sierpnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016r. poz.887) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983r. Nr8, poz.43 ze zm.) odmówił Z. B. prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił, iż do 1 stycznia 1999r. osiągnął 15-letni staż pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Staż pracy ubezpieczonego w takich warunkach wynosi 14 lat i 4 dni i na czas ten składa się zatrudnienie w (...) w M. od dnia 23 lutego 1971r. do 28 lutego 1985r. Organ rentowy podał, że ubezpieczony tylko za ten okres zatrudnienia przedstawił świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Odwołanie od w/w decyzji złożył Z. B. wnosząc o jej zmianę i ustalenie mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że do stażu pracy w szczególnych warunkach należy zaliczyć pominięty organ rentowy okres pracy w Fabryce (...) w W. od 28 stycznia 1969r. do 12 września 1970r., kiedy to pracował jako galwanizer (odwołanie k.1-2 akt sprawy).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ rentowy podniósł, że ubezpieczony nie przestawił świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, które obejmowałoby okres pracy w Fabryce (...) w W. od 28 stycznia 1969r. do 12 września 1970r. (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.3-4 akt sprawy). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony Z. B. w dniu (...). ukończył 60-ty rok życia. W dniu 18 lipca 2016r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury (wniosek o emeryturę z 18 lipca 2016r. k.1-4 akt emerytalnych).
Na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów organ rentowy ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat, 8 miesięcy i 23 dni z czego okresy składkowe wynoszą 24 lata, 11 miesięcy i 5 dni, a okresy nieskładkowe 9 miesięcy i 18 dni. Organ rentowy uznał, iż ubezpieczony przepracował w warunkach szczególnych 14 lat i 4 dni ,tj. od 23 lutego 1971r. do 28 lutego 1985r. w ramach zatrudnienia w Zakładach Naprawy Taboru Kolejowego w M.. W konsekwencji ubezpieczony nie wykazał, by do 1 stycznia 1999r. osiągnął staż pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 15 lat i dlatego zaskarżoną decyzją z 31 sierpnia 2016r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury (decyzja z 31 sierpnia 2016r. k.33 akt emerytalnych).
W dniu 28 stycznia 1969r. ubezpieczony został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Fabryce (...) w W. na stanowisku galwanizera (umowę o pracę z 28 stycznia 1969r. k.7 akt osobowych). Pracę w tym przedsiębiorstwie ubezpieczony kontynuował do 12 września 1970r. Przez znaczną część tego okresu ubezpieczony świadczył pracę galwanizera, a przez około ostatnie pół roku pracował jako szlifierz wyrobów metalowych. Praca galwanizera polegała na pokrywaniu metalowych części do samochodów (klamek, zderzaków, listew) substancjami antykorozyjnymi, w tym na cynkowaniu, miedziowaniu, niklowaniu, chromowaniu oraz pokrywaniu kwasami.
W tym celu ubezpieczony przygotowywał i przeprowadzał tzw. „kąpiele”, tj. wkładał elementy metalowe do specjalnych wanien wypełnionych kwasami i innymi związkami chemicznymi. Na stanowisku szlifierza ubezpieczony zajmował się szlifowaniem elementów metalowych przy użyciu maszyn (dokumenty zgromadzone w aktach osobowych m.in. świadectwo pracy z 21 września 1970r. k.1 akt osobowych, świadectwo pracy z 9 lutego 1988r. k.13 akt emerytalnych, zeznania ubezpieczonego k.15v-16 akt sprawy). Ubezpieczony nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego (raport z analizy konta k.29 akt emerytalnych).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie Z. B. podlegało uwzględnieniu. Zgodnie z art.184 ust.1 i 2 wyżej wymienionej ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego przewidzianego w art.32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1999r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.27 ustawy, a także nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W myśl art. 32 ust.1 i 4 przywołanej wyżej ustawy pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, a w myśl przywołanego wyżej art.27 ustawy wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynosi co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Zgodnie z § 3 i § 4 ust.1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury w w/w wieku, jeżeli ukończył wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn oraz ma wymagany okres zatrudnienia tj. co najmniej 20 lat w przypadku kobiety i 25 lat w przypadku mężczyzny a w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
Ponadto zgodnie z § 2 ust.1 przedmiotowego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia przesłankę 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, gdyż poza sporem pozostawało, że ubezpieczony osiągnął wymagany ustawą wiek oraz spełnił przesłankę ogólnego stażu ubezpieczenia.
Ubezpieczony podnosił, że posiada wymagany okres zatrudnienia w szczególnych warunkach wskazując, że do stażu tego powinien być zaliczony okres zatrudnienia w Fabryce (...) w W., gdzie pracował jako galwanizer oraz szlifierz metalu. Z przeprowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego tj. z treści dokumentów zgromadzonych: w aktach organu rentowego (świadectwo pracy „ogólne”) oraz w aktach osobowych (w tym m. in. umowa o pracę, świadectwo pracy „ogólne”) jak i ze spójnych i logicznych zeznań samego ubezpieczonego wynika, że w okresie od 28 stycznia 1969r. do 12 września 1970r. ubezpieczony był zatrudniony w Fabryce (...) w W. i wykonywał pracę galwanizera oraz szlifierza części metalowych.
Nie jest możliwym precyzyjne ustalenie ram czasowych wykonywania przez ubezpieczonego pracy na każdym z przywołanych stanowisk, gdyż w dokumentach pracowniczych nie ma informacji o tym, kiedy ubezpieczony zmienił stanowisko pracy. Ze świadectwa pracy wydanego w dniu 21 września 1970r. (k. 1 akt osobowych) wynika jedynie, iż pracował on na stanowisku szlifierza, a ze zgromadzonego w aktach emerytalnych świadectwa pracy (k.13 tych akt) wynika, iż pracował on jako galwanizer. Sam ubezpieczony również nie potrafił dokładnie podać daty, w której zmienił rodzaj wykonywanej pracy, a stwierdził jedynie, że pracę szlifierza mógł świadczyć przez ostatnie pół roku zatrudnienia.
Okoliczność ta nie podważa jednak przyjęcia, iż pracę w całym tym okresie zakwalifikować należy jako pracę w warunkach szczególnych. Praca galwanizera odpowiada bowiem rodzajowo pracy wymienionej w wykazie A, dziale III, poz.76 załącznika do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. (prace w hartowniach i wytrawialniach, praca ocynkowaczy, ocynkowaczy, kadmowaczy oraz galwanizerów - cynikiem, miedzią, chromem i niklem). Z kolei praca na stanowisku szlifierza wyrobów i narzędzi metalowych została wskazana w powyższym wykazie A w dziale III pod poz.78.
Pracę na każdym z tych stanowisk ubezpieczony świadczył w pełnym wymiarze. Okres rozpatrywanego zatrudnienia wynosi 1 rok, 7 miesięcy i 15 dni, a zatem łącznie z już uwzględnionym okresem pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 14 lat i 4 dni stanowi wymagane co najmniej 15 lat. Podkreślić przy tym należy, że fakt wykonywania pracy w szczególnych warunkach może być wykazany różnymi środkami dowodowymi. Stąd brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych, na co powoływał się organ rentowy, nie stanowi przeszkody do ustalenia, że praca ubezpieczonego w powyższym okresie stanowiła pracę w takich właśnie warunkach.
W konsekwencji przyjąć należy, iż ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. legitymuje się ponad 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Mając na uwadze całokształt przedstawionych okoliczności Sąd uznał, że odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art.477 14§2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił prawo Z. B. do emerytury od 1 lipca 2016r., tj. od początku miesiąca, w którym złożył on wniosek o ustalenie prawa.