Social Security Court dismisses disability pension appeal where medical experts find no work incapacity despite chronic illness claims.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The appellant argued that his chronic alcohol dependence and other conditions prevented him from working, but the court relied on expert medical opinions stating these conditions did not result in work incapacity. Consequently, the court ruled that the statutory requirements for a disability pension were not met based on the established medical facts.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych art. 57 ust. 1; art. 12 ust. 1; art. 13 ust. 1: A disability pension is granted only if the insured is legally determined to be incapable of work due to organic impairment with no prospect of recovery, a status not established by the medical experts' findings in this case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 764/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lutego 2013 roku Sąd Okręgowy w Tarnowie - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący:SSO Dariusz Płaczek Protokolant: st. sekr. sądowy Patrycja Czarnik po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2013 roku w Tarnowie na rozprawie odwołania W. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 29 czerwca 2012 roku nr (...)- (...) w sprawie W. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 764/12
UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 7 lutego 2013 r. Decyzją z dnia 29.06.2012 r., nr (...)- (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. , na podstawie przepisów ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), odmówił W. B. przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ komisja lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 25.06.2012 r. nie uznała go za osobę niezdolną do pracy. W odwołaniu od tej decyzji W. B. domagał się jej zmiany i przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że jest przewlekle chory, postaje w stałym leczeniu i nie może pracować z uwagi na orzeczony stopień niepełnosprawności. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że odwołanie nie wnosi żadnych nowych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że W. B., urodzony (...), ma wykształcenie podstawowe, ostatnio zaś pracował jako robotnik budowlany.
W dniu 24.04.2012 r. odwołujący wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W orzeczeniu z dnia 04.06.2012 r. lekarz orzecznik ZUS uznał, że w przypadku odwołującego istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 6 miesięcy od wyczerpania zasiłku chorobowego. Na skutek zarzutu wadliwości sprawa skierowana została do komisji lekarskiej ZUS, która w orzeczeniu z dnia 25.06.2012 r. stwierdziła, że badany nie jest osobą niezdolną do pracy.
Na tej podstawie, zaskarżoną decyzją z dnia 29.06.2012 r. (...) Oddział w T. odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. (okoliczności bezsporne) Sąd ustalił ponadto następujący stan faktyczny sprawy: W opinii sądowo- lekarskiej z dnia 24.09.2012 r. biegły sądowy z zakresu psychiatrii stwierdził u odwołującego: - zespół uzależnienia od alkoholu. Rozpoznane u badanego schorzenie nie powoduje niezdolności do pracy. Stwierdzona u odwołującego choroba przebiega na poziomie uzależnienia prostego. Nie towarzyszą jej zaburzenia psychiczne czy zaburzenia somatyczne typowe dla szkód zdrowotnych wywołanych przewlekłym nadużywaniem alkoholu. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 24.09.2012 r.- k. 8-9, W opinii sądowo- lekarskiej z dnia 06.11.2012 r. biegli sądowi z zakresu neurologii i kardiologii stwierdzili u odwołującego: - nadciśnienie tętnicze pierwotne, niepowikłane, - łagodne komorowe zaburzenia rytmu serca, - przewlekły zespół bólowy kręgosłupa bez upośledzenia funkcji, - dysfunkcję lewego kolana.
Rozpoznane schorzenia w ich obecnym stopniu nasilenia nie powodują u badanego niezdolności do pracy. Układ krążenia u opiniowanego jest wydolny. Zwiększona ilość skurczów dodatkowych komorowych w ciągu doby ma charakter arytmii komorowej łagodnej. Zespół bólowy kręgosłupa przebiega na podłożu zmian zwyrodnieniowych bez objawów rozciągowych i ubytkowych neurologicznych. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 06.11.2012 r.- k. 15-16, W opinii sądowo- lekarskiej z dnia 18.12.2012 r. biegły sądowy z zakresu chirurgii ortopedii- traumatologii stwierdził u odwołującego: - zespół bólowy stawów kolanowych z niedomogą czynnościowo- bólową.
Stan stawów kolanowych i ich prawidłowa funkcja nie uzasadniają stwierdzenia u badanego niezdolności do pracy. Stawy kolanowe kolana są stabilne i zwarte. Brak jest zaników mięśniowych w obrębie mięśnia czworogłowego uda. W kolanie lewym występuje śladowe ograniczenie zgięcia przy ruchach biernych i nieznaczny ból przy próbie pełnego zgięcia. Blizna na kolanie prawym jest zagojona, bez cech ściągających. dowód: - opinia sądowo- lekarska z dnia 18.12.2012 r.- k. 23-25, Sąd, ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, podzielił wnioski płynące z opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii z dnia 24.09.2012 r., neurologii i kardiologii z dnia 06.11.2012 r. oraz chirurgii ortopedii- traumatologii z dnia 18.12.2012 r., albowiem opinie te sporządzone zostały w sposób rzetelny, po osobistym przebadaniu ubezpieczonego oraz szczegółowej i wszechstronnej analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach rentowych, przy czym biegli legitymowali się fachową wiedzą oraz odpowiednim doświadczeniem zawodowym.
W ocenie Sądu, dokonana przez biegłych diagnoza schorzeń występujących u wnioskodawcy jest prawidłowa, zaś wnioski płynące z opinii korespondują ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz bazują na wynikach przeprowadzonych badań, co czyni opinie wewnętrznie spójne, logiczne i kompletne. Opinie w sposób jednoznaczny i przejrzysty obrazują stan zdrowia ubezpieczonego i w oparciu o aktualne wskazania wiedzy medycznej kategorycznie rozstrzygają kwestię wpływu stwierdzonych u niego schorzeń na zdolność do pracy. Z tych też powodów, Sąd w pełni podzielił wnioski wynikające z opinii sądowo- lekarskich odnośnie braku u odwołującego niezdolności do pracy.
Na rozprawie w dniu 07.02.2013 r. odwołujący zakwestionował wydaną w sprawie opinię biegłego chirurga, podnosząc, że stan lewej nogi nie pozwala mu na wykonywanie pracy. W ocenie Sądu zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie nasuwały bowiem wątpliwości zarówno fachowość biegłego, jak i rzetelność przeprowadzonego przez niego badania. Opinia w sposób przejrzysty obrazuje stan zdrowia ubezpieczonego i rozstrzyga kwestię wpływu rozpoznanego u niego schorzenia w postaci zespołu bólowego stawów kolanowych z niedomogą czynnościowo - bólową na zdolność do pracy.
Odpowiada też na wszystkie istotne pytania, w pełni realizując dyspozycję Sądu wyrażoną w sentencji postanowienia o powołaniu biegłych sądowych. Biegły chirurg ortopeda- traumatolog na podstawie badania odwołującego, które przeprowadzone zostało dokładnie, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami, oraz analizy dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach organu rentowego, w tym wyników badań specjalistycznych, dokonał prawidłowego rozpoznania i sformułował ostateczne wnioski, które Sąd w pełni podziela.
W opinii z dnia 18.12.2012 r. wyraźnie wskazał, że stawy kolanowe kolana są u opiniowanego stabilne i zwarte. Brak jest zaników mięśniowych w obrębie mięśnia czworogłowego uda. W kolanie lewym występuje co prawda śladowe ograniczenie zgięcia przy ruchach biernych i nieznaczny ból przy próbie pełnego zgięcia, jednak nie powoduje to znacznego naruszenia sprawności organizmu. Istotne jest również to, że odwołujący, poza twierdzeniem o tym, że stan lewej nogi nie pozwala mu na wykonywanie pracy, nie przedstawił żadnego merytorycznego argumentu, który mógłby podważyć wnioski wynikające z wydanej w sprawie opinii sądowo- lekarskiej.
Uwzględniając powyższe, na podstawie tych właśnie opinii, ocenionych pozytywnie, zgodnie z kryteriami zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłych, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w nich wniosków, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Pozostałe okoliczności sprawy Sąd uznał za bezsporne, gdyż nie były w żaden sposób kwestionowane przez strony, zaś dokumenty przedstawione na ich stwierdzenie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie od decyzji (...) Oddział w T. z dnia 29.06.2012 r., w świetle ustalonego stanu faktycznego i obowiązujących przepisów prawa, nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 57 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który łącznie spełnia następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit.a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Jak wynika z dyspozycji art. 12 powołanej ustawy, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
W myśl dyspozycji ust. 2 powołanego artykułu, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, natomiast stosownie do ust. 3- częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Równocześnie w myśl art. 13 ustawy, przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania tej zdolności uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, jak również możność wykonywania dotychczasowej pracy, względnie możliwość przekwalifikowania zawodowego.
Zgodnie z ustępem 2 tego artykułu, trwałą niezdolność do pracy orzeka się, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy. Jak wynika z wydanych w przedmiotowej sprawie opinii biegłych sądowych z zakresu psychiatrii z dnia 24.09.2012 r., neurologii i kardiologii z dnia 06.11.2012 r. oraz chirurgii ortopedii- traumatologii z dnia 18.12.2012 r., odwołujący, pomimo stwierdzonych u niego schorzeń w postaci: zespołu uzależnienia od alkoholu; nadciśnienia tętniczego pierwotnego, niepowikłanego; łagodnych komorowych zaburzeń rytmu serca; przewlekłego zespołu bólowego kręgosłupa bez upośledzenia funkcji; dysfunkcji lewego kolana oraz zespołu bólowego stawów kolanowych z niedomogą czynnościowo- bólową, nie jest osobą niezdolną do pracy.
Mając powyższe na uwadze, odwołanie od zaskarżonej decyzji (...) Oddział w T. z dnia 29.06.2012 r. podlegało oddaleniu na podstawie powołanych przepisów prawa materialnego oraz art. 477 14 § 1 k.p.c.