Court dismissed appeal on facts but allowed exemption from penalty due to minimal social harm.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appellant's request to acquit him of the offense but granted a request to exempt him from criminal penalties. The court found the appellant guilty of failing to recycle a vehicle but noted the vehicle had potential collector value, preventing total destruction. Consequently, the court applied the statutory provision for exemption from punishment due to the subminimal degree of social harm.
Legislator headnote
AI generatedArt. 39 § 1 k.k.; Art. 48 ust. 1 ustawy o recyklingu: The court may exempt a defendant from punishment when the social harm of the offense is subminimal, even if the defendant is found guilty of the violation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 1225/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Sebastian Mazurkiewicz protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska po rozpoznaniu dnia 13 grudnia 2016 r. sprawy R. K. (1), syna J. i K., ur. (...) w W. obwinionego o czyn z art. 48 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2015 r. poz. 140) na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt IV W 2748/15 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia kary obwinionemu; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, wydatki postępowania w obu instancjach przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI Ka 1225/16
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja wniesiona przez obwinionego R. K. (1) (dalej R. K. (1)) okazała się zasadna jedynie w zakresie wniosku o odstąpienie od wymierzenia kary. W pozostałym zakresie nie była ona zasadna. Wbrew wyeksponowanym w apelacji zarzutom stwierdzić należy, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie zapadło w zgodzie z art. 1 § 1 kw i art. 4 § 1 kw. Twierdzenia obwinionego co do tego, że do jego zaniechania nie ma zastosowania ustawa z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (dalej ustawa o recyklingu), albowiem weszła ona w życie długo po tym jak pojazd marki M. był wyrejestrowany nie zasługuje na uwzględnienie.
Otóż art. 1 § 1 kw – skorelowany z zasadami konstytucyjnymi – nie pozwala na retroaktywność, czyli karanie obwinionego za zachowanie lub zaniechanie uczynione przed wejściem w życie ustawy. Ponieważ jednak obwiniony R. K. (1) w dniu wejście w życie ww. ustawy był właścicielem pojazdu, o którym mowa w art. 18 ustawy o recyklingu, przeto od momentu, kiedy przepis ten nakazuje przekazanie pojazdu stosownemu przedsiębiorcy stał się sprawcą wykroczenia z art. 48 tejże ustawy. Nie może być także mowy o naruszeniu art. 4 § 1 kw, albowiem wykroczenie z art. 48 ww. ustawy ma charakter trwały, tzn. rozpoczyna się w momencie, kiedy zobowiązany staje się podmiotem niedopełnionego obowiązku a kończy w momencie spełnienia tegoż obowiązku lub utraty prawa własności do pojazdu (jak w przypadku obwinionego).
Tym samym R. K. (1) do dnia sprzedaży pojazdu był sprawcą wykroczenia z art. 48 ustawy o recyklingu. W sprawie tym samym nie może być mowy o obrazie prawa materialnego i procesowego, a to art. 5 § 1 pkt 4 kpw oraz art. 45 § 1 kw, gdyż nie doszło do przedawnienia wszczęcia. W dniu wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania przed sądem nie minął rok od 22 marca 2015 roku, czyli od dnia kiedy R. K. (1) przestał być podmiotem obowiązku z art. 18 ustawy o recyklingu. W sprawie nie może być także mowy o naruszeniu art. 18,20 i 48 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzez zastosowanie ich do stanu faktycznego zapoczątkowanego przed ich wejściem w życie, o czym było na wstępie niniejszego uzasadnienia.
Wobec powyższego – nie dostrzegając podstaw do rewizji wyroku w części dotyczącej stanu faktycznego i zastosowanego prawa materialnego – Sąd Okręgowy nie uwzględnił apelacji w części dotyczącej wniosku o uniewinnienie R. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Na uwzględnienie zasługiwał natomiast wniosek o odstąpienie od wymierzenia obwinionemu kary, przy czym niewątpliwie nie nastąpiło to na skutek braku społecznej szkodliwości czynu a jedynie na skutek stwierdzenia subminimalnego stopnia tejże szkodliwości.
Zwrócić należy uwagę, że przedmiotem wykroczenia był wiekowy pojazd marki M. – wedle dzisiejszej nomenklatury co najmniej o charakterze yountimera. Pojazd tego rodzaju po zezłomowaniu zostałby zgnieciony, następnie przetopiony, tymczasem – o czym świadczy choćby fakt zakupu tego pojazdu za kwotę 800 złotych – niewątpliwie ma on – w zakresie części – pewną wartość kolekcjonerską. Tym samym niewypełnienie przez obwinionego obowiązku oddania pojazdu do stosownego przedsiębiorcy zapobiegło unicestwieniu pojazdu, którego części mogą przyczynić się do odrestaurowania cennych pojazdów, które w dzisiejszych czasach mogą stać się zabytkami.
Powyższe – w zestawieniu z cechami obwinionego, który jest człowiekiem o nieposzlakowanej opinii – świadczy, iż zaistniał przypadek określony w art. 39 § 1 kw pozwalający skorzystać z odstąpienia od wymierzenia obwinionemu kary. Z tego też względu Sąd Okręgowy zmienił wyrok poprzez odstąpienie od wymierzenia obwinionemu R. K. (1) kary, w pozostałej części (a więc merytorycznego uznania jego winy i subsumpcji czynu) utrzymał go w mocy. Owo ostatnie rozstrzygnięcie nie dotyczy obciążenia obwinionego kosztami sądowymi przez Sąd Rejonowy, albowiem od kosztów sądowych w sprawie obwiniony został zwolniony przez Sąd Okręgowy.
Podstawą takiego rozstrzygnięcia stał się wniosek o niecelowości karania R. K. (1) karą grzywny, a w takiej sytuacji obciążanie go kosztami sądowymi byłoby niesprawiedliwie. Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.