Court quashes theft sentence due to misapplication of recidivism statute regarding specific crime categories.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Kłodzko convicted the defendant of theft under aggravated recidivism rules and sentenced him to one year and ten months in prison. The defendant appealed, arguing the sentence was too harsh, but the Regional Court found the lower court erred in applying the recidivism provision. The appellate court ruled that the prior conviction for theft did not qualify under the recidivism statute because the specific crime committed previously was not listed in the relevant legal category, necessitating a retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 64 § 2 k.k.; Art. 279 § 1 k.k.; The recidivism provision applies only when the prior conviction was for a crime explicitly listed in the statute's catalog, and a conviction for an unlisted offense cannot serve as the basis for aggravated sentencing under this article.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt IV Ka 464/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Waldemar Majka (spr.) Sędziowie : SO Ewa Rusin SO Tomasz Wysocki Protokolant : Agnieszka Kaczmarek przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 roku sprawy M. C. oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 2 kwietnia 2013 roku, sygnatura akt II K 764/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygnatura akt IV Ka 464/13
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2013 roku (sygn. akt II K 764/12) Sąd Rejonowy w Kłodzku uznał oskarżonego M. C. za winnego tego że: I. w nocy z dnia 28 na 29 czerwca 2010 roku w N., woj. (...) dokonał kradzieży z włamaniem do restauracji (...) w ten sposób, że po uprzednim wyłamaniu okna znajdującego się na zapleczu w kuchni, dostał się do wnętrza lokalu skąd zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 820 zł na szkodę M. M., przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych w art. 64 § 1 kk przed upływem 5 lat od odbycia łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 16 marca 2009 roku, sygn. akt VIII k 1058/08 za czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na kare 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 marca 2009 roku do dnia 02 lutego 2010 roku, sygn. akt VIII K 1564/04 na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności – obejmującym karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, to jest o czyn z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk i za to na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. na podstawie art. 44 § 2 kk orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zniszczenie dowodu rzeczowego opisanego na karcie 93 pkt 1 i pozostawienie w aktach sprawy dowodów opisanych na karcie 93 pkt 2 i 3 ; III. zwolniono oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążono Skarb Państwa. Apelację od wyroku wywiódł oskarżony zarzucając iż nie do końca zgadza się z wyrokiem 1 roku i 10 miesięcy, a podnosząc wskazany zarzut wniósł o skrócenie tej kary o 4 miesiące.
Sąd Okręgowy zważył: apelacja oskarżonego odniosła ten skutek, iż koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Wyrokując w sprawie sąd rejonowy uznał oskarżonego M. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk. Jak wynika z opisu czynu, którego popełnienie przypisano oskarżonemu sąd orzekający działanie M. C. w niniejszej sprawie w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa określonego w art. 64 § 2 kk przyjął na podstawie danych o karalności tego oskarżonego w tym skazania M.
C. wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 16 marca 2009 roku sygnatura akt VIII K 1058/08 za czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 25 marca 2009 roku do dnia 02 lutego 2010 roku a także wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 30.11.2004 roku sygn. akt 1564/04 za czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności obejmującym karę 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.
Stwierdzić jednakże należy, iż dokonane w oparciu o wskazane wyżej wyroki skazujące ustalenia nie pozwalają na przyjęcie, jak uczynił to sąd rejonowy, działania oskarżonego w ramach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 2 kk. Podkreślenia w tym miejscy wymaga, iż występek określony w art. 288 § 1 kk nie należy do katalogu przestępstw jakie zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 64 § 2 kk podczas gdy jedną z przesłanek przypisania sprawcy czynu określonego w art. 64 § 2 k.k. i obecnie osądzanego, a następnie przyjęcie, że ów sprawca dopuścił się tego czynu w warunkach art. 64 § 2 k.k., jest uprzednie popełnienie takiego czynu i skazanie zań w warunkach art. 64 § 1 k.k. Innymi słowy, to przestępstwo, za które sprawca został skazany w warunkach art. 64 § 1 k.k., musi należeć do katalogu przestępstw wymienionych w art. 64 § 2 k.k. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2012 roku V KK 388/11).
Wydany przez sąd rejonowy wyrok zapadł po uwzględnieniu wniosku złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 kpk . Wniosek ten co istotne został złożony przez oskarżonego w sytuacji gdy aktem oskarżenia zarzucono mu popełnienie przestępstwa w warunkach recydywy wielokrotnej w innej zatem sytuacji prawnej oskarżonego z tych też względów koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji, bowiem orzeczenie reformatoryjne nie byłoby dopuszczalne skoro przy łagodniejszej kwalifikacji prawnej czynu oskarżony może złożyć wniosek o skazanie zupełnie w innym kształcie.