Court reduces suspended sentence probation period from 3 to 2 years due to prosecutor's procedural error. The court corrected the first-instance judgment because the trial judge failed to follow the agreed-upon probation term. The decision upholds the conviction but adjusts the probation duration to match the prosecutor's request. The court ruled that the trial judge was bound by the prosecutor's proposal and could not unilaterally extend the probation period. The error was deemed a violation of procedural rules requiring court approval for such changes. The final judgment modifies the sentence to reflect the correct legal agreement between parties. This case establishes that courts must adhere to agreed terms when sentencing without a full trial.

Sygn. akt XI Ka 679/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 września 2013r. Sąd Okręgowy w Lublinie w XI Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Arkadiusz Śmiech Sędziowie: SO Katarzyna Żmigrodzka SR Dorota Saczewa (del. do SO) - spr. Protokolant: prot. Katarzyna Zabielska przy udziale Prokuratora Krzysztofa Rubika po rozpoznaniu w dniu 17 września 2013 r. sprawy J. S. oskarżonego z art. 244 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego we Włodawie II Wydział Karny z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt II K 598/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że okres zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności ustala na 2 (dwa) lata; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia oskarżonego od wydatków za II instancję, ustalając, że ponosi je Skarb Państwa. Sygn. akt. XI Ka 679/ 13

UZASADNIENIE

J. S. został oskarżony o to, że w dniu 6 czerwca 2012r. w H. woj. (...) kierował rowerem po drodze publicznej nr (...) pomimo orzeczonego zakazu prowadzenia rowerów na okres 3 lat tj. od 4 grudnia 2009 roku do 4 grudnia 2012 roku za czyn z art. 178 a 2 kk przez Sąd Rejonowy we Włodawie za sygn. akt IIK 464/09 z dnia 26 listopada 2009 roku, tj. o czyn z art. 244 k.k. Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2012 roku zapadłym w sprawie II K 598/12 Sąd Rejonowy we Włodawie J. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił oskarżonemu na okres 3 (trzech) lat tytułem próby; na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w całości określając, że wydatki postępowania ponosi Skarb Państwa.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając na mocy art. 425 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na korzyść oskarżonego. W oparciu o przepis art. 438 pkt 3 k.p.k. orzeczeniu temu zarzucił: obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 343 § 6 k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. polegającą na rozpoznaniu w toku posiedzenia sprawy J. S. i orzeczeniu wobec niego okresu próby 3 lat kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej mimo, że w/w uzgodnił z prokuratorem długość tego okresu na 2 lata.

W konkluzji domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez: - orzeczenie długości okresu próby kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na 2 lata.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja prokuratora jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji co do istoty sprawy, zgodnie z art. 410 k.p.k., znajduje oparcie w całokształcie zgromadzonego i prawidłowo ujawnionego materiału dowodowego, który został oceniony zgodnie ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasadami logicznego rozumowania. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji z uwzględnieniem reguł zawartych w art. 4, 5 i 7 k.p.k., a więc jest bezstronna, nie narusza granic swobodnej oceny oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a zwłaszcza nie zawiera błędów faktycznych i logicznych, w związku z czym czyni zadość wymogom określonym w art. 424 § 1 k.p.k.

Wyrok nie budzi też żadnych wątpliwości w kwestii winy oskarżonego, jak również nie ma podstaw do podważenia orzeczenia Sądu Rejonowego w przedmiocie wymiaru kary, poza kwestią długości okresu próby, na który zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności. W sprawie nie występują również okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego wyroku, o jakich mowa w art. 439 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k., bądź konieczność poprawienia kwalifikacji prawnej na podstawie art. 455 k.p.k. Stwierdzić jednak trzeba, iż zawarty w apelacji prokuratora zarzut obrazy prawa procesowego wskazujący, że Sąd zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności, ustalając wymiar okresu próby w rozmiarze dłuższym niż uzgodniony z oskarżonym przez prokuratora i zawarty we wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 k.p.k., należy uznać za zasadny.

Przedmiotowym wyrokiem Sąd bowiem wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat tytułem próby, podczas gdy wzmiankowany wyżej wniosek przewidywał okres zawieszenia na 2 lata. Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę na posiedzeniu był związany treścią wniosku w tym znaczeniu, iż nie mógł samodzielnie dokonać jego modyfikacji, orzekając inną karę, czy środek karny aniżeli te, które zostały uzgodnione we wcześniejszym porozumieniu oskarżonego z prokuratorem.

Wszelkie zmiany wymagałyby zgody stron wyrażonej na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie przepisu art. 343 § 5 k.p.k. lub skierowania sprawy na rozprawę i rozpoznania jej na zasadach ogólnych- art. 343 § 7 k.p.k. W niniejszym przypadku jednakże nie ma przesłanek do przyjęcia, że Sąd Rejonowy nie zgadzał się z wymiarem okresu próby, na który zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności, wskazanym we wniosku prokuratora, a jedynie omyłkowo określił jego długość na 3 lata, zamiast uzgodnionych 2 lat, co przyznał w uzasadnieniu wyroku.

Korekta przedmiotowego rozstrzygnięcia w tym zakresie jest nadto uzasadniona trafnością co do samej zasady skazania J. S. bez przeprowadzenia rozprawy w trybie uwzględnienia wniosku prokuratora złożonego na podstawie art. 335 k.p.k. Zatem wobec merytorycznej niesłuszności orzeczenia w przedmiocie długości okresu próby Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i orzekł w tej materii zgodnie z wnioskiem prokuratora. Mając na względzie przedstawione motywy, nie dopatrując się uchybień, które należałoby uwzględnić z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w wyroku.

Rozstrzygnięcie o wydatkach postępowania odwoławczego uzasadnia treść art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.- zasada słuszności.