Court remands expert fee case for retrial due to insufficient reasoning on workload assessment under civil procedure code.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the district court's decision awarding an expert witness fees, ruling the lower court failed to adequately justify the calculated amount. The plaintiff argued the reasoning violated procedural rules regarding workload assessment and lacked specific criteria for the fee calculation. Consequently, the case was remanded for a new trial where the court must explicitly detail the time, tasks, and rates used to determine the compensation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 328 § 2 k.p.c.; Art. 361 k.p.c.; Art. 90 u.k.s.c.: A court decision awarding an expert's fees must provide a detailed reasoning explaining the specific tasks, time duration, and rates considered to enable effective appellate review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 272/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki Sędziowie: SO Anna Harmata (spr.) SO Marta Zalewska protokolant: Małgorzata Florek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. W. przeciwko Telewizji (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt V GC 178/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie V Wydziałowi Gospodarczemu do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie przyznał biegłemu J. L. wynagrodzenie zgodnie ze złożonym rachunkiem w kwocie 1.246,70 zł za sporządzenie opinii sądowej. W uzasadnieniu wskazał, iż wynagrodzenie należało przyznać zgodnie z przedłożonym rachunkiem, jako znajdujące podstawę w nakładzie pracy biegłego, zawiłości sprawy, rozległości opinii na podstawie Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym oraz art. 89 i 90 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Na powyższe postanowienie powódka złożyła zażalenie, zarzucając mu:
1) naruszenie przepisu postępowania art. 288 k.p.c. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że mimo nie wydania merytorycznej opinii przez biegłego w zakresie tez dowodowych przysługuje mu wynagrodzenie, 2) naruszenie przepisu art. 89 ust. 1-4 w zw. z ust. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że mimo nie wydania opinii merytorycznej przez biegłego w zakresie tez dowodowych przysługuje mu wynagrodzenie, 3) naruszenie przepisów § 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych do wydania opinii w postępowaniu cywilnym poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że mimo nie wydania opinii merytorycznej przez biegłego w zakresie tez dowodowych przysługuje mu wynagrodzenie, 4) naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. w zw. z art. 288 k.p.c. poprzez brak pełnego uzasadnienia odnośnie wynagrodzenia biegłego w zakresie wyszczególnienia kryteriów dla których Sąd przyjął konkretną wartość wynagrodzenia biegłego, ile godzin faktycznie składało się na wykonane czynności przez biegłego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty powódka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez Sąd II instancji poprzez jego uchylenie bądź obniżenie wysokości wynagrodzenia biegłego, nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego od pozwanej spółki na rzecz powódki.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie powódki jest zasadne co do wnioskowanego uchylenia zaskarżonego postanowienia do ponownego rozpoznania z przyczyn uniemożliwiających jego merytoryczną kontrolę instancyjną. Zgodnie z art. 288 k.p.c. oraz art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 623), biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za wykonaną pracę, przy czym wysokość należnego biegłemu wynagrodzenia za wykonaną pracę jest uregulowana przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz.
U. z 2013 r., poz. 518). W myśl art. 89 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala Sąd, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy oraz wysokość wydatków (na podstawie złożonego rachunku). Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu poprzestał na zaakceptowaniu przedłożonego przez biegłego rachunku, bez jego analizy. Treść uzasadnienia nie pozwala na weryfikację podstaw i motywów dla wydanego orzeczenia, nie zawiera ono żadnych konkretnych danych tj. jaki nakład pracy biegłego – określony czasowo Sąd uznał za zasadny i dlaczego, jakie czynności Sąd uwzględnił, w jakim czasie ich trwania, jaką stawkę uwzględnił w stosunku do przyjętego czasu pracy, jakie ewentualnie inne dane stanowiły podstawę dla wydanego rozstrzygnięcia.
Zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. motywy podjętego rozstrzygnięcia powinny być wyjaśnione w sposób umożliwiający przeprowadzenie kontroli instancyjnej po jego zaskarżeniu. Uzasadnienie orzeczenia umożliwia bowiem sprawowanie nadzoru judykacyjnego przez sąd wyższej instancji. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2012 r. (sygn. akt I ACz 583/12, LEX nr 1217750), zgodnie z którym dokonanie rozważań dotyczących nakładu pracy biegłego, czasu rzeczywiście niezbędnego do wykonania zlecenia, uwzględnienia stopnia skomplikowania przedmiotu opinii, czy jej zakresu, jest w myśl art. 90 u.k.s.c. niezbędne do prawidłowej oceny wniosku biegłego i ustalenia właściwej wysokości wynagrodzenia za sporządzoną przez niego opinię, zaś ich brak uniemożliwia w istocie kontrolę merytoryczną postanowienia w postępowaniu zażaleniowym.
Ponadto treść karty pracy obejmująca szczegółowe wymienienie czynności, jakich biegły dokonał w związku z opracowaniem opinii, jak również czasu poświęconego na każdą z tych czynności, zobowiązuje sąd do konkretnego ustosunkowania się do tych danych (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt I ACz 1206/12, LEX nr 1216294). Odnosząc się do pozostałych zarzutów zażalenia dotyczących opinii, to w ocenie Sądu Okręgowego brak podstaw dla przyjęcia, iż biegłemu wynagrodzenie nie jest należnym.
Wynagrodzenie przyznawane jest bowiem biegłemu za wykonaną pracę, niezależnie od tego czy strony zgadzają się z wnioskami biegłego. Zapoznanie się biegłego z aktami, opis podjętych czynności czy dowodów w zakresie koniecznym dla przeprowadzanej analizy celem odpowiedzi na pytanie Sądu, stanowi element sporządzania opinii. Ostateczna ocena przydatności opinii należy do sądu orzekającego w sprawie, a biegłemu na tym etapie postępowania i w okolicznościach tej rozpoznawanej sprawy należy się wynagrodzenie za sporządzoną opinię (vide: postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2013 r.
I ACz 1176/13, LEX nr 1362758). Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku biegłego o przyznanie mu wynagrodzenia za sporządzoną opinię rzeczą Sądu Rejonowego będzie dokonanie stosownej analizy rachunku i karty pracy biegłego zgodnie ze wskazanymi powyżej wymogami, konkretnym wskazaniem jakie czynności, w jakim czasokresie trwania i dlaczego Sąd przyjmuje za uzasadnione, następnie odniesienie niniejszego do zastosowanej stawki, ew. innych danych, które będą stanowić podstawę rozstrzygnięcia; co znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia.
Zważywszy na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd orzeka na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie w sprawie. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...)